Archief voor januari, 2014

Vrijdagmiddag,

Het is mooi maar je kunt er beter niet hoeven te zijn!

Het is mooi maar je kunt er beter niet hoeven te zijn!

Na de hectiek van de afgelopen week lijkt alles weer wat meer in rustiger vaarwater te zijn aanbelandt. Gisteren tegen het einde van de dag kreeg Sjan toestemming om weer mee naar huis te gaan. Natuurlijk is er nog een nabehandelingstraject te gaan. Conditioneel zal er ook nog wel het een en ander moeten gebeuren want in je ziekenhuisbed kun je wel denken dat je de hele wereld aankunt maar op het ogenblik dat je weer thuis bent kom je er toch wel achter dat je een aardig eind achteruit bent gegaan. Maar goed iets om aan te werken.
De eerst komende week staat in ieder geval in het teken om de bloedinstellingen op de juiste waarde en stabiliteit te houden. Dat zal vaak prikken worden. Ook hier geldt meten is weten.

Maar ondanks alle perikelen heb ik de trainingen niet te hoeven onderbreken. Zei Sjan dinsdag nog: “nu je loopschoenen aan en een rondje maken” Kon ik op woensdagavond ook gewoon op de baan een training verzorgen. Ook mijn lange duurloop van donderdag kon ik maken. Het was nog donker toen ik vertrok bij het bezoekerscentrum“de Maashorst”. Vanaf dit punt zijn er een tweetal rondjes die samen een afstand overbruggen van ongeveer 30 km. Hemelsbreed was ik dan nooit zo ver van mijn auto en het ziekenhuis.

Was het woensdagavond al gemeen koud de donderdagmorgen deed er niet veel voor onder. Het was echt wel nodig om een muts op te zetten en een paar handschoenen aan te hebben. Na een uurtje of zoiets werd de temperatuur wat aangenamer behalve op de helemaal open stukken en met de wind op je gezicht was het het nog niet al te warm.

Met deze duurloop erbij bracht het mij tot net geen 300 km in deze maand. Nog eens 4 weken dit aantal dan moet de 50 km van de Sallandtrail maar zitten. Wil er nog iemand op 23 februari meelopen dan dien je wel even te reageren.

Woensdagmorgen,

Alles bij de hand voor het geval dat het fout gaat.

Alles bij de hand voor het geval dat het fout gaat.

Nu bijna twee dagen verder dat Sjan thuiskwam na een bezoekje aan de tandarts. Ze belde aan, iets dat ze normaal eigenlijk nooit doet. Dus ik dacht die heeft haar sleutel vergeten. Ik ontgrendelde de deur van binnen en zag in de monitor eigenlijk al hier klopt iets niet. Er stond een en Sjan aan de deur met een dik ademhalingsprobleem. Toch mee naar boven gegaan even gezeten en ze voelde zich toch redelijk snel weer wat beter.

Maar om een lang verhaal kort te maken. Het duurde niet lang of we zaten op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis. En wat je dan daar in gang trekt dat is ongelooflijk. Er komt een trein van hulpverleners op gang. Ze kreeg onmiddellijk zuurstof toegediend. Zelfs in rust op de brancard moest er bijna 15 ltr zuurstof bij om nog niet eens tot een waarde van 1000% te komen. Echt een serieus probleem dus. Na het eerste bloedonderzoek werd al snel duidelijk dat het vermoedelijk een longembolie zou zijn. Ook het behandeltraject alsof het een embolie opgestart. Mocht dat niet het geval zijn dan is er geen man overboord nu alleen tijdwinst.
Uiteindelijk moet een CT-scan met contrastvloeistof duidelijkheid geven of het echt om een longembolie gaat. Uit het bloedonderzoek kwam naar voren dat haar nieren niet helemaal functioneerden zoals het zou moeten moest eerst met een infuus haar nieren goed gespoeld worden omdat ze anders niet in staat waren om goed om te gaan met de contrastvloeistof voor de scan.
De scan wijst uit: “met 100% zekerheid een embolie, meerdere stolsels gevonden”! Dan dient zich onmiddellijk de volgende vraag aan. Waar komen die stolsels vandaan? De benen is het meest voor de hand liggende antwoord. Doordat Sjan al een paar maanden niet hardloopt en weinig wandelt omdat ze last heeft van een hielspoor zou dat een oorzaak kunnen zijn. Er wordt dus een echo gemaakt van de benen. Absoluut schoon.
Het volgende aandachtspunt in het onderzoekstraject zullen haar nieren zijn. Gaat een samenspel worden tussen de longarts en interne geneeskunde.

Gelukkig is het inmiddels zover dat Sjan zich nu redelijk goed voelt. Zuurstoftoediening is teruggebracht naar ongeveer 2 ltr per min. Nou is dat nog steeds wel zonder enige vorm van inspanning. ik verwacht een revalidatie traject dat wel enige tijd in beslag zal nemen.
Ze was gisteren in ieder geval zo alert dat ze me verteld: “je gaat nu naar huis doe je loopspullen aan en ga een toer maken”  Ze schatte dat goed in dat ik dat even nodig had. Het rare was wel dat je jezelf amper onder controle hebt over het looptempo. Ik liep ruim 15 km over echt een zwaar parcours en was royaal binnen 1:30 u. terug. Volgende keer maar weer gewoon doen.

Een start van 2014 die je niet echt een droomstart kunt noemen.

Bos delen!

Geplaatst: 26/01/2014 in sport
Tags:, ,

Zondagmiddag,

Staat dit ons de komende week te wachten?

Staat dit ons de komende week te wachten?

Op de laatste zondag van januari organiseert de wielertoerclub van Uden altijd hun ATB-tocht. In de loop van de jaren uitgegroeid tot een behoorlijk evenement met een groot aantal deelnemers. En als je dan over 30-40 en 55 km de Maashorst wilt laten zien dan moet er nog al gezigzagd worden door het gebied. Dus steeds draaien en keren. Tja… en dat strookt dat niet helemaal met onze bostrainingen.  Je loopt en fietst dan elkaar nog al eens in de weg. Gelukkig kun je er van te voren al een beetje over nadenken wat je eventueel kunt doen en ook waar je dat wilt doen.
Vanmorgen verplaatste ik me even in de huid van een fietsparcoursuitzetter en dacht waar zou ik met de fiets niet naar toe willen? Laat nou mijn gedachtegang helemaal kloppen. We vonden een rondje(vierkantje) waar geen fietser te bekennen viel. Oké…op een hoekpunt na dan. Maar ook hier was de hinder van 2 kanten nihil. Misschien hadden de fietsers nog wel voordeel aan ons gewoon om dat je bij sommige fietsers de twijfel zag: “moet ik hier nu rechtsaf of moet ik rechtdoor?”  Wij maakten ze dan wegwijs.
De groep waar ik nu een jaar mee bezig ben zou ik op tijdelijke basis doen. Het is toch te lastig gebleken om iemand te vinden die zich permanent over deze groep zich zou gaan ontfermen en het is dan ook waarschijnlijk dat ik die overstap definitief ga maken. Het maakt niet eens zo heel veel uit. Ik moet bij deze groep gewoon iets creatiever zijn in het bedenken van verschillende trainingen en trainingsvormen. De diversiteit binnen de groep is behoorlijk groot.

Een ding hebben ze allemaal wel gemeen. Men wil op zondagmorgen sportief bezig zijn dat vind je dan niet als je op je bed blijft liggen. Dan maakt zo’n gemeenschappelijk doel het ook weer gemakkelijk om een training te verzorgen. Ik kan er goed mee leven.