Archief voor april, 2014

Maandagmiddag,

Nog ongelijk maar de nieuwe paden zijn er!!

Nog ongelijk maar de nieuwe paden zijn er!!

De bostraining van gisteren ging me redelijk goed af. Weliswaar niet veel meer gedaan dan rustig wat inlopen en weer uitlopen. Maar dat ging eigenlijk best goed zo een dag na een marathon. Is wel eens ooit anders geweest. En dan vanmorgen. Met de groep, waar ik normaliter  op maandagavond een duurloop mee maak, afgesproken om vanochtend om 9.00 u. te vertrekken voor iets meer dan een uur.(1:15′) Ben je redelijk vroeg klaar en kan iedereen de rest van de dag nog doen en laten wat hij of zij wil. Ga je toch ’s avonds dan moet iedereen daar de hele dag rekening mee houden. Nu niet.

Overigens voelt het wel een beetje vreemd aan om met deze groep in de morgen te lopen. We zijn dat niet zo gewend. Met iets meer dan uur is je actieradius nog niet zo heel groot. Nou heb ik al een paar keer iets geschreven over de ontbossing en dat er zo maar paden gaan verdwijnen. En voor verrassingen zijn we al komen te staan. Een pad zo maar als in het niets verdwenen. Maar het goede nieuws is dat er ook nieuwe voor in de plaats komen. Op zo’n nieuw pad hebben we vanmorgen voor een deel gelopen. Het is allemaal nog al vers. Er liggen nog stukken boomwortels op het pad. Het is er nog erg zacht en behoorlijk ongelijk. Het is erg opletten waar je loopt. het is erg opletten dat je je voeten goed optilt. Je ligt er zo!

In de tijd dat we onderweg waren liepen we een afstand van ongeveer 12 km. Voor mij liep het heerlijk. Nooit het gevoel gehad dat ik twee dagen hiervoor een marathon liep. Sta daar zelf aardig verstelt van. In ieder geval is het heel anders dan onderstaand filmpje laat zien.

 

Zondagmiddag,

Gaaf evenement!

Gaaf evenement!

Gisteren 19 april stond al een tijd in mijn agenda: “trainingsmarathon lopen samen met Ruth en Heidi”. Het staat er zo simpel maar het is nog wel altijd een marathon lopen. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik er niet van hou om zo maar ergens last-minute binnen te vallen. Ik heb graag wat tijdmarge. Dus zaterdagmorgen om 7 uur in de auto om richting Terneuzen te gaan. Dat is van ons uit een grensoverschreidende afstand. Ik moet gewoon over Antwerpen. Dat is om er alvast een beetje in te komen. De beide dames zijn ook van Belgische origine.
Ik ben dan ook ruim op tijd bij de sporthal in Terneuzen. Een bakje koffie en een boterhammetje gaan er wel in. Dan vertrekken met de bus naar Hulst. Wat een geweldig leuk sfeertje hangt er op de Grote Markt. En mijn dames? Waar kan ik die vinden? Wat denk je? In de kroeg natuurlijk;-)

Met een paar plasjes verder gaan we van start. Over de wallen maken we een rondje stad. Wat een gave inkijkjes over het plaatsje. Een parcours met veel afwisseling tussen verhard en onverhard. De eerste 30 km zit er onderling in de blokjes van 5 km niet veel tijdsverschil in. We moeten wel steeds in de remmen knijpen om niet te snel te gaan. Het blijft een training om de marathonafstand nog maar eens een keertje te doen. Op 25 km klaagt Ruth er over dat ze wat last heeft van haar maag. Even later is het kennelijk weer over want ze klaagt er niet meer over tot over het 35 km punt.

Een foto van Maurice van de twee dames.

Een foto van Maurice van de twee dames.

Ondertussen zie ik dat Heidi niet zo best meer gaat. Kom op dames nog een paar journaaltjes en even zoveel Sterblokjes verder en we zijn er al. Wat er dan gebeurt is mij even een raadsel. Op de drankpost op zo’n 36 km drinkt Heidi 2 bekertjes cola en het lijkt op een “wonderbaarlijke wederopstanding”. Ze krijgt vleugels en drijft haar tempo op tot boven 11 per uur. Hadden we ook afgesproken wie op 35 nog over heeft die gaat. Het kost na een paar km Ruth de kop.  Haar maag begint in zo’n mate op te spelen dat ze niks meer mag eten of drinken vanaf dit ogenblik. Je zou er alleen maar meer last door krijgen. Ondertussen is Heidi al een heel eind verder. Spreek met Ruth af dat ik er naar toe loop en op een paar honderd meter voor de finish keer ik om en haal haar op.
Dat wordt een mooie km. Wat is dat gaaf om met een tempo van net onder 4’30″alles en iedereen voorbij te stomen. Met nog een km te gaan ben ik bij haar. Loop nog een eind met haar op tot ze bijna in de finishstraat is en draai ik om. Geloof me dan krijg het een en ander te horen.
Heel ver hoef ik overigens niet terug want ook Ruth heeft ondertussen niet stilgestaan. Samen door de finish en Heidi staat ons op te wachten. Onze doelstelling was om in 4:30’te finishen en zijn er 5′ eerder. De dames weten nu waar ze staan. 29 juni mogen ze echt aan de bak voor de Mont Blanc Marathon.

Op de terugweg nog zitten nagenieten van een leuke dag. De marathon van Zeeuws-Vlaanderen? Een aanrader om die eens te doen. Een gaaf evenement!

Vanmorgen stond er voor mij een bostraining met de zondaggroep op de planning. Op een beetje aangepast tempo kon ik gewoon meedoen. Zo te voelen niks mee geleden.

 

Donderdagavond,

vanmorgen kwamen we hier langs.

vanmorgen kwamen we hier langs.

Stond er deze week niks op het schema van alle recreantgroepen en kregen de trainers de vrije hand om een eigen invulling te geven aan de avond. Met mijn collega’s, we verzorgen op woensdagavond met 3 man, afgesproken dat we na een gedegen warming up zouden gaan voor een loop over 3 km. Nee…niet individueel maar met een team van 5 mensen. Ieder teamlid loopt dan 3 keer een 200-tje. Niet iedereen mocht meedoen. De Rotterdamgangers en een paar “netterugvaneenblessure” mochten ook aan dit spelletje niet deelnemen.

Uiteindelijk konden we 9 teams formeren. Om het start/finish gebied niet te veel te belasten gingen we niet, zoals gebruikelijk, op het 200 m punt van start maar op het 100 m. 3 mensen van het team op het startpunt en de twee overige 200 m verderop.

over een maand meer dan manshoog!

over een maand meer dan manshoog!

Je zou zeggen een gewaarschuwd mens telt voor twee. De waarschuwende boodschap hield in om niet te hard van start te gaan. En jawel hoor! De start van de eerste lopers. Als een raket vertrekken. Jij bij mij weglopen? Ik dacht van niet!! Die mentaliteit dus. Kijk en de eerste 200 kom je nog wel redelijk door, de tweede dat wordt al minder. Er is te weinig hersteltijd geweest. Tja…en de derde kom je jezelf na 100 m zo genadeloos tegen. Je benen als kokend lood en je coördinatie compleet naar de vaantjes.

Lang uitlopen en een goede nazorg de enige remedie om vandaag een mega spierpijn te voorkomen. Ik had er vanmorgen met mijn duurloopje geen enkele last van. Ik had dan ook alleen maar gegniffeld en toegekeken.

Het lijkt er gewoon op dat een stuk competitie drift nooit overgaat.