Archief voor november, 2015

Maandagmiddag,

Gaaf loopje

Gaaf loopje

Gezien de status van mijn lijf vorige week zo rond deze tijd was het nog maar zeer de vraag of gisteren wel van start kon gaan in Geldrop bij ’t is voor niks. Gelukkig verbeterde de toestand van mijn lijf aanzienlijk zodat ik afgelopen zaterdag voor mijzelf het besluit nam om van start te gaan.

Zodoende gisterenmorgen met 3 clubgenoten op tijd vertrokken richting Geldrop. Het is vanaf Uden niet zo’n grote afstand en bij aankomst konden we de auto bijna op de startstreep parkeren. Startnummer ophalen en nog een bakkie doen voordat het grootste pak aan lopers binnendruppelt. Altijd weer leuk om heel veel bekenden weer te ontmoeten.
Omkleden, tas inleveren en van start. Korte tight, shirt met lange mouwen want van lange kun je korte maken en niet andersom.
Het gebeurt niet zo vaak dat ik met iemand afspreek om samen te lopen. Zeker deed ik dat gisteren niet omdat ik gewoon niet helder had hoe het zou lopen. Lekker druk in het begin dat dwingt je of om supersnel van start te gaan om de meute voor te blijven of je schikken naar het tempo wat op dat moment mogelijk is. Ik kies vaak voor optie twee.
Stukje asfalt, viaduct over de A67 en het natuurgebied in. Meteen wel al duidelijk dat je vandaag geen droge voeten zou houden. Plassen, blubber, slijk en modder. Mijn vriend de wind blaast vandaag een aardig partijtje mee.
Mijn lijf voelt redelijk goed aan.

Foto van het knuppelbruggetje (2008)

Foto van het knuppelbruggetje (2008)

In de verte zie ik de verzorgingspost al op 10 km. Brandweercollega’s bemensen deze post altijd. Klasse van die mannen. Straks kom ik hier nog eens langs.Hier draait de HM naar links en de 30 km naar rechts. Ineens is het een stuk rustiger op het parcours. Via allerlei soorten paadjes maken we een lus van een kleine 10 km. Ook weer een stukje over een knuppelbruggetje. Uitkijken manneke want die paaltjes zijn spekglad. Benen breken kan altijd nog. Hier op dit stuk komen de eerste marathon gasten al met een noodgang voorbij.
Als ik voor de tweede keer op de verzorgingspost kom zie ik op mijn klok dat deze 10 km sneller waren dan mijn eerste 10. Even later snap ik dat ook wel want 500 m verder is het 20 km punt pas.
Lekker kop thee op mijn gemakje drinken die is tenminste niet zo koud.

Dan het laatste traject in. Het begint heel licht te regenen en de wind trekt ook nog wat aan. Ook nu op een stuk dat echt glibberig is. Uitkijken manneke want je ligt op je snufferd voor je het weet. Een stuk open vlakte op de regen striemt in je gezicht. Nee…. koud is het niet echt.
De oversteek nog eens maken over de A67.  Vanaf hier nog voor alle afstanden 4 km staat er op een bordje. In de verte hoor ik de speaker en de muziek al. Het is dat ik het parcours enigszins ken en weet wat er nog komt. Ben je onbekend en zit je er aardig doorheen dan zijn de Schietbergen minder leuk. Ik ken het parcours wel en zit er niet doorheen dus ik vind ze wel leuk die bultjes.
De laatste km weer in de bebouwing met wat stoepje op en stoepje af. Kijk daarom alleen al kies ik voor natuurloopjes. Ik spring liever over plassen en boomstammetjes dan over stoepranden.

Mijn finish is in 2:48′. Ik ben hier dik tevreden mee. Als je me vorige week maandag zag gaf je me geen enkele kans om hier te starten. Volgend jaar weer!

Donderdagmorgen,

Geen overbodige luxe!

Geen overbodige luxe!

Het lopen van een duurloopje vanmorgen nog maar overgeslagen. Gewoon vandaag nog een extra dag rust te gebruiken om te herstellen voor zondag om toch in Geldrop van start te kunnen gaan. Ben wel positief dat het lukken gaat.
En als Geldrop op het programma staat gaan we altijd richting het St. Nicolaasfeest. De tijd ook van warme mutsen en handschoenen. Dat deed me denken dat ik samen met Jeroen eens liep. Overigens liepen we toen ook nog verkeerd en werd de afstand zo maar ineens een heel stuk langer. Tot overmaat van ramp ging ook nog mijn veter los en echt ik zag geen enkele mogelijkheid om die weer gestrikt te krijgen met mijn kouwe jatten. Uiteindelijk heb ik ze maar in de rand van mijn schoenen gefrunnikt om er maar niet over te struikelen.
Het doet me ook weer meteen terugdenken aan een voorval dat me ruim 50 jaar geleden overkwam. Op een koude vriesmorgen ook zo rond Sinterklaas fietste ik naar mijn werk. Vanzelfsprekend geen handschoenen aan want bikkels dragen toch geen handschoenen da’s voor watjes. Wel fietste ik met mijn handen in mijn zakken dat dan weer wel.
In gedachten verzonken klonk plotseling achter me een harde stem: “Hé jongeman” (ja toen nog wel) Het was de luidspreker van een politieauto.
En precies in de geest van de tijd riep de agent:

Ook al is het ’s morgens een beetje guur
Houdt toch je handen aan het stuur
En anders koop je maar handschoenen
Die zijn heus niet zo duur

Je snapt dat ik me de pestpokken schrok en mijn handen waren wel heel erg snel uit mijn zakken en aan het stuur. Ze hadden me natuurlijk ook gewoon kunnen laten stoppen en me een bekeuring kunnen geven. Dat zou me destijds vermoedelijk 10 gulden hebben gekost. Maar na twee,drie dagen krampen in mijn portemonnee was ik waarschijnlijk het hele voorval vergeten en deze oplossing staat me 50 jaar na dato nog hartstikke helder voor de geest.

Dat was fluiten in de geest van de wedstrijd!

Spierpijn!!

Geplaatst: 22/11/2015 in sport
Tags:, ,

Zondagmiddag,

Juist! Op die plek maar dan rechts!!

Juist! Op die plek maar dan rechts!!

Bij onze atletiekbaan staan er weerskanten werpkooien voor discus en hamerslingeren. Nu moet er een van de twee wat verbouwd worden om weer aan de eisen te voldoen. Het net dat er nu hangt is ook versleten dus na de verbouwing moet er ook een nieuw net gehangen worden. Je snapt als een staalconstructie buiten in weer en wind staat dat alles niet meer zo soepel los gaat als dat je wel zou willen. Bouten en moeren dat valt nog wel mee maar de draaipoorten met een nylon lagering dat zat nog al vast.
Bij het ontmantelen moest er dus wat kracht geleverd worden. Bij de training op woensdagavond dacht ik al iets te voelen van wat spierstijfheid aan de rechter achterkant net onder mijn ribben. Bij mijn duurloop op donderdagochtend nog wat meer maar niet iets om er veel acht op te slaan. Zeker ook niet in verband gebracht met de werkzaamheden.
Vrijdagmorgen was het evenwel wat anders, bukken moeilijk, gaan zitten lastig, opstaan nog lastiger, liggen in bed behalve op mijn rug erg problematisch. En wat te denken van fietsen. Oké… het fietsen gaat nog wel maar opstappen met je zwaaibeen over het zadel…oei!
Zaterdagochtend toch naar de training gegaan maar niet mee ingelopen. Dat ging ook absoluut niet. Oefeningen voor- of meedoen? Forget it! Ik wist niet dat een lijf zo’n pijn kon doen.
Vanmorgen voelde het dusdanig aan dat ik toch ook maar naar het bos ging want anders staat de groep alleen of ik moet vervanging regelen. Ik dacht onder dezelfde condities als gisteren bij de baantraining dat moet kunnen.
Ik vertelde de groep waar we naar toe zouden gaan, zij al slingerend door het bos naar de plek en ik wandelend in een rechte lijn er naar toe. En ja..hoor een kleine miscommunicatie. De groep stond op een heel andere plek dan ik. Via een telefonisch omweggetje kwam het ook weer in orde. Door de beweging en het wandelen is nu de situatie een heel stuk beter.
Zag ik het gisteren nog totaal niet zitten dat ik zondag van start zou gaan in Geldrop geloof ik er nu weer in.

Wat heeft een lijf toch een groot herstellend vermogen.