Archief voor mei, 2016

Improviseren?

Geplaatst: 24/05/2016 in sport
Tags:, ,

Dinsdagmorgen,

De weg door problemen?

Soms is het te droog en soms te nat!

Gisteren op onze duurloopmaandag viel het de hele dag met bakken uit de lucht en net voor ik vertrok nog een buienradar gecontroleerd hoe de vlag erbij zou hangen. Sjan zei me al: “het zal vandaag geen grote groep worden waar je mee op stap gaat”. Ik dacht bij mezelf dat zal allemaal wel meevallen met de grootte van de groep. Natuurlijk bleven er lopers/loopsters thuis niet om het weer maar omdat er op zondag een aantal een wedstrijdje had gelopen en voor hun er vandaag een herstelloopje op het programma stond.
Tegen de tijd dat ik in het bos kwam was het wonderwel nagenoeg droog. Om 19.00 u. vertrokken met een groep van 16 mensen. Ik had van te voren een route in mijn gedachten die ik vandaag wilde doen, 90′ stond er op het schema.
Zijn we amper 5′ onderweg een kreet van schrik en pijn. Een van de dames gleed weg over een boomwortel. Extra glad door het natte weer. Stoppen en even de schade opnemen. Ze gaf eigenlijk al vrij snel aan dat het wel ging. Amper een km verder gebeurde hetzelfde nog eens met dezelfde jongedame. Nu leek de schade ernstiger en kon echt niet verder. Onze stelregel is dat er niemand op eigen houtje teruggaat en zeker niet als er een blessure in het spel is.
Een van de lopers gaf aan met haar wel terug te gaan naar het startpunt. Goed dat zich in elk iemand opoffert voor dit soort zaken. Ik spreek met hun en met de groep af dat wij een lusje gaan lopen en de loper die mee terug ging daar op gaan te pikken zodat niet zijn hele training erbij in zou schieten.
Zodoende zijn we na 3.5 km weer terug bij het startpunt. Mijn beoogde route van vanavond kunnen we wel vergeten. Iets anders verzinnen dan maar. Gelukkig ken ik het bos redelijk om toch tot een rondje te komen dat ons aan totaaltijd brengt van die 90′.

Uiteindelijk waren we met 92′ weer terug bij af. Nu pas realiseerde ik me dat het gedurende de hele training droog was geweest behalve je voeten dan, want plassen waren er in overvloed.

Later op de avond nog even contact gehad met de pechvogel. Ik verwacht dat ze met een weekje rust wel weer op gang is.

 

Donderdagavond,

Een foto van 2012 Gerard maakte hem

Een foto van 2012 Gerard maakte hem

De Slachtemarathon, een manifestatie die maar eens in de 4 jaar wordt georganiseerd. In 2004 liep mijn oudste zoon eens mee. Naderhand vertelde hij me: “pa, als je ooit eens een mooie marathon wilt lopen moet je hier eens aan meedoen”. Door welke omstandigheden ik in 2008 niet hieraan meedeed dat weet ik niet meer. In elk geval ik liep er niet.
In 2012 een herkansing en schreef ik in. Nooit geen spijt van gehad overigens en niet alleen omdat ik bij de aow-ers op het podium stond maar gewoon omdat het een mooi evenement was.
En dan kun je na afloop wel heel resoluut zeggen over 4 jaar ben ik weer van de partij maar of dat allemaal maar zo gewoon of logisch is. In 4 jaar tijd kan er zoveel gebeuren. Dat kan uiteraard bij iedere leeftijd maar het risico dat neemt met de leeftijd zeker wel toe.

Dan lijk je ineens een stuk groter. (foto John)

Dan lijk je ineens een stuk groter. (foto John)

Maar goed nu inmiddels 4 jaar verder heb ik toch weer ingeschreven en het lijkt er op dat ik er weer klaar voor ben. Vanmorgen mijn laatste lange duurloop gelopen en nu twee weken rustig aan dan zou hen moeten kunnen.
Voor een scherpe tijd gaan? Nee…absoluut niet. Rustig van start misschien wel met een mooie groep en onderweg genieten van de omgeving en de kunstuitingen.
Dat het een lange dag gaat worden is iets dat buiten kijf staat. Ik ga in het Friese niet overnachten maar midden in de nacht vanaf thuis vertrekken. Mijn auto parkeren in Raerd en met de bus verder naar de waddenkust om daar van start te gaan. Na de finish even opfrissen en wat eten en weer terug naar het Brabantse. Vorig keer was ik om iets voor 4 uur in de middag weer thuis.
Maar hoe het deze keer allemaal gaat verlopen?

Laat maar komen!!

Zondagavond,

Maar amper groot genoeg.

Maar amper groot genoeg.

Zoals ik afgelopen week al schreef dat er een hardlooptrainer uit ons trainers potentieel is overleden. Gisterenmiddag was de uitvaartdienst. Sjan heeft een aantal jaren op woensdagochtend onder zijn bezielende leiding getraind. De groep had in samenspraak met de familie een rol in de dienst en ze moest derhalve al wat eerder in de Kapel van de Kruisheren zijn. Bijna 3 kwartier voordat de dienst begon zat de kapel met toch 300 zitplaatsen al voor de helft vol.
Tegen de tijd dat de dienst echt begon zat alles tot aan de laatste stoel vol en sommige laatkomers moesten genoegen nemen met een staanplaats.
Het werd een indrukwekkende dienst waarbij zijn dienstbaar leven heel duidelijk in beeld werd gezet. Ja…dienstbaar in de ruimste zin van het woord. Dienstbaar voor zijn gezin die hij, bij alles wat hij voor een ander ook deed, nooit uit het oog verloor.
En zeker ook dienstbaar voor de lopersgroep uit zijn dorp Wijbosch waar hij de grondlegger van was en bij onze club waar hij al 38 jaar lid van was.
Na de indrukwekkende dienst was er bij ons in het clubhuis nog een bijeenkomst van alle lopers/loopsters die hij ooit kende of in de groepen had. Lid van verdienste was hij al een aantal jaren maar werd nu postuum benoemd tot Erelid.
Wat gaan wij die man bij de club missen en zeker de groepen die hij onder zijn hoede had. En met name en vooral een jeugdgroep met een beperking. Na het officiële gedeelte in ons clubhuis kreeg de bijeenkomst toch nog iets van een reünie van lopers die elkaar lang niet meer gezien hadden en het zinnetje zo van: “weet je nog van toen….”

Het bracht wel even ontspanning na een heftige middag.