Archief voor juli, 2017

Afvallers?

Geplaatst: 28/07/2017 in sport
Tags:

Vrijdagavond,

Het lijkt wel of de bomen in de lucht hangen.

Sinds minstens een jaar loop ik op donderdagochtend mijn duurloopjes in mijn eentje. Een aantal jaren geleden was dat wel wat anders. Met een groep van 5 of 6 man was heel gewoon. Ook niet altijd in dezelfde samenstelling. Het wisselde nog al eens. Harrie mijn loopmaatje van het eerste uur was er het langste bij. Voordat we beiden gepensioneerd waren liepen we samen op de zaterdagochtend al. Hij was dan om iets over 7 uur bij mij thuis en enigszins afhankelijk waar we voor bezig waren gingen we voor tenminste 90′ tot aan 120′. Vaak een rondje van ongeveer een halve marathon. Altijd een goed begin van het weekend.

Toen het eenmaal duidelijk was dat we op donderdag gingen sloten er een paar aan. Ron kon zich van zijn werk op donderdagochtend vrijmaken en ging ook mee. Een tijdje later ging Alice ook mee. Zij liep als astma patiënte met een groep van 25 gelijkgestemden de marathon van New York. De donderdag een prima gelegenheid om met ons mee te doen. Maria was ook een van de eerste die mee van start ging.

Zeker weten dat er destijds een bruggetje was. Niet meer dus!

Mari kwam en vertrok ook weer. Jeanien, Geert en Albert sloten ook wel eens aan maar nooit voor zolang. We spraken dan een plek af waar we op welke tijd ergens zouden en ze sloten dan aan.
Maar van lieverlee zijn ze er allemaal afgevallen en moet ik noodgedwongen alleen. Niet dat ik daar nou zo’n probleem mee heb maar zeg nou zelf als je met meerdere lopers opstap bent en je drinkt na afloop nog een kop koffie of thee met iets lekkers erbij en bijkletsen is toch super genieten.
Afgelopen donderdag liep ik nog eens wat stukken die we met het groepje ook nog wel ooit liepen. Nee…geen halve marathon meer binnen 1:45′ daar doe ik nu meer dan 2 uur over. Nee…je hoort mij niet klagen want ik loop nog steeds.
De afvallers niet meer hoe graag dat ze dat ook zouden willen.

Een kwestie van geluk?

Maar met zo’n grote groep was ik nog nooit! Ze waren niet vooruit te branden.

Advertenties

Zondagmiddag,

Je kon ze weer bijna aanraken

In een vakantieperiode kun je  er geen vat op krijgen om in te schatten hoe groot de opkomst van de groepen zal zijn. Afgelopen woensdag op de baantraining was de groep maar heel minimaal. Kon ook komen omdat er voor woensdagavond code oranje was afgegeven voor het zuiden. Het was dan wel warm maar er kwam geen druppel uit de lucht vallen. Bij zo’n gelegenheid laat ik soms wel het schema voor wat het ook is en improviseer ik wel een training. Vaak doe ik dan een beroep op tempogevoel en discipline. Afgelopen woensdag kreeg iedereen een gekleurd kegeltje en op mijn fluitsignaal beginnen aan een tempo van 2 minuten. Dan fluit ik af en iedereen legt zijn kegeltje op de plek tot waar hij of zij kwam.
Na een drinkpauze weer verzamelen op het startpunt en doe een poging om in de volgende 2 minuten net iets verder te komen. Verhuis het kegeltje naar de nieuwe plek. We gaan voor 5 keer. Nee….als je niet tot bij je kegeltje komt verhuist dat niet terug. Verplaatsen kan alleen vooruit.
De competitiedrang en overschatting viert hoogtij.
Was de opkomst op woensdag niet groot bleek op zaterdagmorgen, met een identieke training, de groep in grootte redelijk normaal te noemen. Ik zei al je weet het nooit.

Na het werk weer op weg naar huis. De thee zal smaken.

Vanmorgen met de bostraining was ik al redelijk vroeg om een stukje te verkennen of dat wat ik in mijn gedachten had te kunnen doen. Nog geen 10′ onderweg of ik loop weer tegen de kudde wisenten op. Kennelijk beginnen ze te wennen aan de mensen. Weer vlak tegen de afrastering aan in de schaduw van wat bomen.
Terwijl ik stop en een foto maak gaan ze onverstoord door met herkauwen en rusten.
Ik hoopte dat ze er nog zouden zijn als ik hier straks weer langs kom met de groep. Zelfs op de weg terug naar huis lagen ze nog steeds op dezelfde plek.

Maar goed dat het rondje waar we onze training liepen groot genoeg was anders hadden we op een kluitje gelopen zo groot was de groep vanmorgen.

Zo zie je maar je weet het nooit. Maar geen prognose er aan wagen voor morgenavond.

 

Je bent er bijna!

Geplaatst: 14/07/2017 in sport
Tags:, ,

Vrijdagmiddag,

Een optimistisch bord als je nog net niet halverwege bent.

Voor de jeugd geldt dat zeker dat ze er bijna zijn tenminste aan het einde van dit schooljaar dan. Woensdagavond was hun laatste training voordat ze met vakantie gaan. Ze trainden in het park met het gevolg dat het hartstikke rustig was op de baan. Dat zal voorlopig ook wel zo blijven omdat de jeugd in de vakantie periode niet traint. Allerlei redenen liggen er aan ten grondslag waarom het jeugdbestuur dit besluit ooit nam.
Voor de recreantengroepen ligt dat wel weer wat anders. De groep is nooit allemaal tegelijk weg maar trainers ook niet. Soms is het wel eens passen en meten om de trainersbezetting rond te krijgen maar in de meeste gevallen gaat dat nog wel. In principe gaan onze trainingen het hele jaar rond door.
Net zo goed als mijn doorloop op donderdag. Men moet met bijzonder goede argumenten over de brug komen wil ik deze training overslaan. De keren dat het gebeurd is, behoudens een blessure dat is op de vingers van hand wel te tellen.
Mijn vertrek kan niet zo vroeg zijn en start bij het Bezoekerscentrum de Maashorst.
Rond de klok van 9.30 u. ben ik er weg van en begin aan een verhard rondje. Fietspaden gaan het worden vandaag. Als ik een rondje loop over de paden die rondom Uden gaan dan is dat net iets meer dan 30 km. Donderdag liet een stuk ongemoeid en liep een halve marathon. Je zou hier best een wedstrijdje kunnen organiseren je loopt steeds in het natuurgebied de Maashorst. Het zijn fietspaden dus van gemotoriseerd verkeer geen enkele last.
De eerste 5 km loopt het nog niet zo gesmeerd misschien ook wel omdat het best een tijd geleden is dat ik op asfalt gelopen heb. Naarmate ik verder kwam liep het wel iets beter maar waar je anders ooit een duurloop zo maar even tussen neus en lippen door wegtikt blijft het vandaag toch enigszins moeizaam gaan.
Och je krijgt het niet allemaal voor niks er moet voor gewerkt worden. Na ruim 21 km sta ik weer bij mijn auto.
Volgende week zien we wel weer.