Archief voor augustus, 2017

Dinsdagavond,

Het duurde best een tijdje voordat je een mand bijeen had.

Vakantiespreiding? Zeker halverwege de jaren ’50 van de vorige eeuw had daar nog nooit iemand van gehoord. Tenminste in mijn geboortedorp niet. Vakantie datums lagen gewoon, zeker voor de lagere school, nee….niks te basisscholen, vast. Vanaf half juli tot en met 31 augustus was het vakantie en of nou 1 september toevallig op vrijdag of om het even op welke dag dan ook, de school begon.
Koningin Juliana was nog maar een paar jaar koningin maar op 31 augustus werd bij ons in het dorp de verjaardag van Wilhelmina gevierd. Nou ja…er werd een platte kar opgesteld die dienst deed als een soort van kiosk en harmonie De Eendracht gaf daar een concert. Een serenade heette dat toen geloof ik.
Nou wilde ook het geval dat zo rond die tijd van het jaar de aardappels gerooid moesten worden. Uiteraard toen nog niet met machines maar werden uitgestoken met een riek. Het oprapen van de aardappels was bijna vanzelfsprekend kinderarbeid. Dik betaald met het loon van 5 cent per geraapte mand. Dikke winst.
Nou kwam ik met mijn raapmaatje van het veld en kwamen uit bij het concert. Dat was interessanter dan naar huis gaan. Het was al pikkedonker toen ik eindelijk thuis kwam.  Hoe haalde ik het in mijn hoofd om zo laat thuis te komen terwijl ik daags naderhand gewoon naar school moest. Dat laat thuis komen was in principe nog niet zo heel erg maar die knieën zagen er niet uit na een week over het aardappelveld kruipen.

Het vuil maar ook je vel lost op met zo’n borstel

Hoe kreeg ik die in hemelsnaam nog schoon voor morgen want met vuile poten naar school dat was niet te doen. Ons moeder wist er wel raad op. Er werd een emmer goed heet sop gemaakt van groene zeep. Een fles chloor en een harde kannenborstel kwam er ook nog aan te pas. Het was nog augustus en geen november, de slachtmaand, anders hadden de buren ongetwijfeld gedacht dat ons varken werd geslacht. Dat het vel in flarden aan mijn knieën hing was kennelijk minder erg dan dat ze niet schoon waren.

Daar moest ik gisteren aan denken toen een van onze lopers in het donker struikelde over oneffenheid op het asfalt en zijn linkerknie weer helemaal open viel nadat het nog maar amper was genezen van een val met zijn fiets een paar weken eerder.
Bij het licht van een auto moesten er een paar pleisters geplakt worden zodat hij weer redelijk bloedvrij naar huis kon.

Advertenties

Zaterdagavond,

Een foto van een groep Start to Runners die vanmorgen weer begonnen.

Ja….het is wel wat stiller op mijn blog maar dat wil niet zeggen dat het stil is aan het loopfront. Allerminst kan ik wel zeggen. Ik ben een van de weinige trainers die in de zomermaanden niet op vakantie gaat. Ook de spreiding in de diverse groepen is groot dus er blijven altijd een aantal lopers over. Zo heb je niet alleen je eigen groepen maar soms ook nog op andere dagen of avonden van collega’s.
Training technisch misschien niet helemaal goed maar zelf vind ik het wel leuk om met een groep te werken die wat groter is dan normaal. Vorige week donderdag had ik zo’n groep samengesteld uit wedstrijd en recreantlopers. Vaak heb ik dan de gewoonte om ze niet het schema te laten lopen met wat er op hun lijst staat. Uiteraard in overleg met de groep. Zo liet ik de groep 12 keer een 400-tje lopen met 100 m dribbelpauze. Maar ik had een addertje onder het gras ingebouwd. De eerste 400 m moest gelopen worden in baan 1. De tijd die je liep moest herhaald worden maar dan in baan 2 vervolgens doorschuiven naar baan 3, 4, 5 en 6 en iedere keer in dezelfde tijd.

Best wel lekker na een duurloopje. Ook nog op een mooie locatie.

Iedere baan wordt dan 6.5 m langer. Ook moesten ze weer terug van baan 6 naar baan 1. Begin je met je eerste 400 m te snel dan ben je al heel vlug het haasje want loop maar eens in baan 6 42.5 m meer in dezelfde tijd. Een training met een stevige uitdaging.

Dan is er nog steeds de duurloop op maandagavond. Deze groep blijft redelijk constant van grootte ook al is het vakantie. We zitten nu richting 2 uur en dat in de komende weken wat problemen opleveren met de invallende duisternis. Dat lossen we in de komende weken nog even op door het laatste halfuur op een verhard pad te lopen. Niet dat je er veel meer ziet maar je komt er geen wortels tegen waar je je nek over kunt breken.
Waar ik niet van een groep afhankelijk ben is mijn duurloop op donderdag. Jammer genoeg al een meer dan een jaar in mijn eentje. Op zich kan ik best alleen lopen maar met gezelschap is leuker.
Blijft nog de training op zondagmorgen over. Meestal loop ik al een stuk vooraf om te controleren of de training die ik gedacht had ook daadwerkelijk op die plek kan.
Zo kom ik doorgaans wel aan mijn weekgemiddelde van 50-55 km/week.

Dus zo rustig is het niet aan het loopfront.

Humeur veranderlijk?

Geplaatst: 11/08/2017 in sport
Tags:, ,

Vrijdag,

Niet de gemakkelijkste ondergrond. Wel mooi!

Mijn duurloop van gisteren gestart bij de parkeerplaats van het bezoekerscentrum de Maashorst. Deze parkeerplaats ook meteen het begin van het Kabouterpad. Een pad over een rondje van een paar kilometer. Op diverse plekken staan er wat tuinkabouters. Best een druk bezochte plaats van ouders met hun kindjes of opa’s en oma’s met hun kleinkinderen. Toen onze kinderen klein waren kwamen we  er al ooit.
Gisteren begon mijn duurloopje op dat pad. Ik ben er nog maar amper een paar honderd meter op weg en daar ligt me toch een joekel van een hondendrol en niet veel later nog een. Ik heb ze allebei met een eindje hout de kant ingeschoven. Je kindjes zouden er maar in gaan staan. Dit kan ik nou niet uitstaan van dat de zgn. “hondenliefhebbers” dit zelf niet opruimen. Nee…hier word ik niet vrolijk van.
Langzamerhand als ik wat paadjes indraai die ik eigenlijk altijd heb laten liggen trekt mijn humeur weer wat bij. Het is ook heerlijk loopweer. Hiervoor hoeft niet altijd het zonnetje voor te schijnen. Sterker nog er vallen een paar druppels. Een grote ronde maak ik vandaag niet en blijf mooi een beetje rondhangen op Slabroek. Het heidegebied met ook wat zandverstuivingen en wat kleine hoogteverschillen. Wel duidelijk minder hoogteverschil dan op Bedaf.
Op een bepaald moment zie ik de kudde schapen weer lopen. Bij de herder staat een stel met een aantal kinderen te kletsen. De man zwaait naar me maar op afstand herken ik hem niet. Korter bij gekomen herken ik hem wel. Hij was huisarts in Uden en met een aantal vakgenoten liepen zij heel regelmatig hun rondje.
Het werd even heerlijk bijkletsen.
Na zo’n ontmoeting is mijn humeur weer helemaal terug zoals het behoort te zijn.
Uiteindelijk een kriskrasrondje van ruim 17 km.