Archief voor maart, 2019

Donderdagavond,

Vanmorgen zomaar ergens midden in het bos. Een teken van lente toch?

In het voorjaar zo tegen de tijd dat de klok weer verzet wordt dan zijn de voorbereidingen voor een marathon wel achter de rug. Als je nou het weekend neemt van 7 april zijn er in Europa sowieso naast de marathon van Rotterdam nog 7 stadsmarathons meer. Keus te over om ergens te lopen.
Maar naast Rotterdam is er op Texel ook nog een ultra van 120 en 60 km.
En bij onze club kun je een trail lopen op de Maashorst van 5, 12 en 24 km. Sinds onze sponsor, EkoPlaza is weggevallen moesten we iets anders. Dus in samenwerking met de Stichting Maashorst Events een trail opgezet. Ik verwacht dat het een leuke loop gaat worden. Nee…geen honderden hoogtemeters verschil maar wel een afwisselend rondje.
De start van de langste afstand is om 10.30 u. Daar mag ik van start. Ik heb er best wel zin in. Maar eerst zal er op zaterdag en zondag nog gewerkt moeten worden om alles in goede banen te leiden.
Vanmorgen tijdens mijn duurloop nog wat paadjes gelopen waarvan  ik denk dat ze mogelijkerwijs in de route zitten. Dat houdt dus in dat ik de route niet ken. Maak me daar ook niet druk om. Ik kan me niet voorstellen dat ik in de Maashorst verdwaal.
Uiteindelijk zal 7 april toch wel weer wat spanning opleveren hoe het gaat lopen met Chris, Ingrid, Jeroen en Melanie in Rotterdam. Met Robbie in Wenen en met Tamara op Texel.
Waar ik niet aan twijfel is dat ze goed getraind aan de start staan. Daar hoef ik me geen zorgen over te maken als ze dat zelf nou ook maar niet doen dan komt het ongetwijfeld in orde. Maar ja…he blijft een marathon of nog verder. Onberekenbaar!

Advertenties

Donderdagavond,

Een stukje jonger nog. Parkcross 2013

Afgelopen zondag was het alweer de laatste cross uit een cyclus 4 wedstrijdjes. In tegenstelling tot de andere 3 hadden we afgelopen zondag wat minder deelnemers dan dat we gewend zijn. Een paar dingen waren er anders.
Deze cross loopt voor een deel over een trimparcours. Je liep er bijna overdekt door enorme sparren  Het pad was ook bijna altijd droog en er stonden amper ooit plassen. Door de erg droge zomer ging de weerstand van die sparren drastisch achteruit.  Vervolgens waren ze wat vatbaarder voor een virus. Ze stonden ten dode opgeschreven. Voor eenieders veiligheid zijn afgelopen winter maar liefst 450 van die sparren omgelegd. Je snapt dat het nu een kale bedoening is waar wind en regen vrij spel heeft. Het gevolg laat zich raden. Door de machines en de overige omstandigheden maakte het pad modderig en een stuk lastiger (lees zwaarder) te belopen Ook de delen over gras dat was glad en glibberig.
Voor het deelnemers aantal hadden we ook nog tegen dat zaterdag de halve marathon van St. Anthonis was. De Keien al sinds jaren hofleverancier van deelnemers. En tja… als je op zaterdag een halve gelopen hebt is de kans niet groot dat je op zondag weer een zware cross gaat lopen. Vervolgens is er op zondag ook nog de Stevensloop in Nijmegen met ook een halve marathon. En als laatste wat we tegen hadden dat was een super zware regen/hagelbui net iets voordat de jeugd van start zou gaan.
Tijdens de wedstrijd was het werkelijk prima loopweer. Na de cross in de kantine hing ondanks het mindere aantal deelnemers een tevreden stemming van een prima crosswinter.

Omhoog, omlaag en banjeren door het losse zand

En dan vanmorgen iets over 8 uur vertrokken voor een duurloop. Hoe lang? Ik wist het niet. Ik zou wel zien. Het was best nog wel fris wel was het zonnetje er al bij. Met een halfuurtje kon mijn muts af en mijn handschoenen uit. Na het incident met een kleine taurossen heb ik dat gedeelte voorzichtigheidshalve maar vermeden. Alhoewel ik dat ik vanmiddag begreep dat alle taurossen uit dat gedeelte zijn overgeplaatst. Gelukkig zijn er nog plekken genoeg waar je wel vooruit kunt. Waar ik door kwam? De Peelrandbreuk, Bedaf, de Meuwel, het wildviaduct over naar Slabroek met zijn heide en mul zand. Terug richting Bernhoven over de nieuwe voetgangersbrug die nu nagenoeg klaar is. De geluidswal naar de molen van Jetten en dan ben ik er weer bijna.
Ruim 2 uur en bijna 20 km onderweg geweest. Een fantastisch mooi begin van de lente.

Zaterdagavond,

Of vroeg in de wedstrijd gemaakt of niet te snel gestart.

Oogsttijd….? Oogsttijd nog bijna midden in de winter? De voorjaarsmarathons zitten er nu aan te komen. Degene die aan om het even welke marathon dan ook wil meedoen zit in de laatste fase van de voorbereiding. Binnen nu en een paar weken moeten de km’s gemaakt zijn is dat niet het geval dan ben je gewoon te laat. Aan de hand van de trainingskilometers die je afgelopen maanden maakte kun je redelijk goed inschatten hoe je er voor staat. Sta je met een gerust hart aan de start of zie het iets minder zitten dat het allemaal wel goed zal gaan.
Maar hoe je ook van start gaat je wedstrijd is wel van een aantal factoren afhankelijk. Sommige van die factoren heb je totaal niet in de hand daar heb je geen grip of invloed op. Een belangrijke factor is het weer. Is het koud dat is nog een van de minst lastige. Erg warm is vervelender. Je bent het niet gewend omdat je trainingen in de winter verliepen. Anderzijds kost het aardig wat energie om je lijf op bedrijfstemperatuur te houden. Een tempo-aanpassing goed eten en drinken kan een oplossing zijn. De wind kan dan wel je beste trainingsmaatje zijn maar in een wedstrijd en zeker als die wat langer is kan een aardige spelbreker zijn. Wat het je aan energie kost om tegen de wind op te beuken win je met wind mee nooit meer terug. Jammer voor je eindtijd maar helaas is het niet anders.
Maar de grootste factor dat een oogst of geheel of gedeeltelijk mislukt is de atleet zelf. Jezelf schromelijk overschatten is de grootste valkuil. Wordt een beoogde eindtijd niet gehaald dan hoor je erg vaak: “ik denk dat ik te hard van start ben gegaan maar ja het liep in het begin ook zo lekker”.
Hoe je binnen een paar kilometer een 3-tal trainingsmaanden om zeep kunt helpen kun je hier lezen.

De enige troost die je hier uit kunt putten is de wetenschap dat je niet de eerste bent die hier intuint maar zeker ook niet de laatste. Schrale troost overigens met een totaal mislukte oogst.
Natuurlijk kan het ook goed gaan. Met discipline en structuur in de uitvoering ben je al een heel eind op de goede weg,