Post Tagged ‘afrastering’

Dinsdagmiddag,

maandagavondstartpunt!

Dat afgelopen weekend de klok weer een uur vooruit is gezet zal wellicht niemand zijn ontgaan. Voor het duurloop groepje dat altijd op maandagavond loopt het sein om van startpunt te veranderen. Niet meer starten bij onze baan maar bij Naat Piek in het bos. Ook weer tijd om de switch te maken van een duurloop van twee uur naar een uurtje. Rustig beginnen in lengte om de opstap binnen de groep weer wat gemakkelijker te maken. Het was ook te merken gisterenavond.
Ik had zeker wel een groep van 20 mensen verwacht maar dat we aan het vertrek stonden met 30 mensen dat had ik niet gedacht. Door veranderingen in het beheer van het Maashorstgebied zijn er her en der wat afzettingen gemaakt die het begrazingsgebied markeren. In het middengedeelte een afgezet terrein waar op dit moment een kudde van bijna 20 Wisenten verblijft. Dit stuk is niet voor publiek toegankelijk. Of dit nog wel ooit het geval zal zijn. Ik die in eerste instantie er wel vertrouwen in had dat dit nog ooit zou gebeuren heb ik daar nu best een hard hoofd in. Daarnaast is er nu een veel ruimer gebied afgezet met toegangen in de vorm van wildroosters en poortjes. In dit terrein lopen de Taurossen met 65 man sterk om het gebied te begrazen. Dit terrein is wel toegankelijk voor publiek. Maar ik weet ook dat er best een grote groep mensen zijn die buiten de afrastering blijven. Zodoende een flinke beperking van de bewegingsvrijheid van het publiek.

Een van de heuvelruggetjes af (foto Nicole)

Met de groep zijn we gisterenavond wel het omheinde gebied in gegaan maar zijn in het gedeelte waar wij langskwamen geen dieren tegengekomen. Het komende halfjaar dat we weer in de Maashorst rondstruinen zal de tijd uitwijzen hoe vaak we een omtrekkende beweging moeten maken om de kudde enigszins te ontwijken want ongetwijfeld lopen er in deze groep mensen waarbij het hartslagniveau aardig omhoog zal gaan als we die beesten wat korter naderen. Dan beter om maar op tijd uit te wijken.
Het is ook gebruikelijk als we op de Maashorst lopen dat er ieder halfuur een stop gemaakt wordt om ieder de gelegenheid te geven om goed te drinken. Onze eerste stop was gisteren op een heuvelruggetje waar een klein herdenkingsmonumentje is opgericht voor een 37-jarige MTB-er die daar door hartfalen het leven liet. Een aantal van ons hadden er in het voorbijgaan zich al eens afgevraagd over hoe en wat. Nu weten ze dat.
Op het moment dat we weer vertrokken weer vertrokken kwam ik op de gedachte dan moet ik ons andere monumentje ook nog laten zien.. Op een smal pad midden in het bos ligt een zwerfsteen met de inscriptie van een vroegere collega trainer bij De Keien en nadien bondscoach Has van Cuijk.
Ook hier stonden we even bij stil. Zo werd ons eerste duurloopje in het bos een soort van monumententochtje. Zo heb je in de loop van de jaren wat herinneringen op diverse plekken.
De beoogde tijd van een uur daar gingen we 1’30” overheen. Niemand die er zich aan gestoord heeft.

Volgende week maandag ook weer een uurtje want op zondag lopen de meesten van deze groep de Maashorst trail.

Advertenties

Zondagmiddag,

Je kon ze weer bijna aanraken

In een vakantieperiode kun je  er geen vat op krijgen om in te schatten hoe groot de opkomst van de groepen zal zijn. Afgelopen woensdag op de baantraining was de groep maar heel minimaal. Kon ook komen omdat er voor woensdagavond code oranje was afgegeven voor het zuiden. Het was dan wel warm maar er kwam geen druppel uit de lucht vallen. Bij zo’n gelegenheid laat ik soms wel het schema voor wat het ook is en improviseer ik wel een training. Vaak doe ik dan een beroep op tempogevoel en discipline. Afgelopen woensdag kreeg iedereen een gekleurd kegeltje en op mijn fluitsignaal beginnen aan een tempo van 2 minuten. Dan fluit ik af en iedereen legt zijn kegeltje op de plek tot waar hij of zij kwam.
Na een drinkpauze weer verzamelen op het startpunt en doe een poging om in de volgende 2 minuten net iets verder te komen. Verhuis het kegeltje naar de nieuwe plek. We gaan voor 5 keer. Nee….als je niet tot bij je kegeltje komt verhuist dat niet terug. Verplaatsen kan alleen vooruit.
De competitiedrang en overschatting viert hoogtij.
Was de opkomst op woensdag niet groot bleek op zaterdagmorgen, met een identieke training, de groep in grootte redelijk normaal te noemen. Ik zei al je weet het nooit.

Na het werk weer op weg naar huis. De thee zal smaken.

Vanmorgen met de bostraining was ik al redelijk vroeg om een stukje te verkennen of dat wat ik in mijn gedachten had te kunnen doen. Nog geen 10′ onderweg of ik loop weer tegen de kudde wisenten op. Kennelijk beginnen ze te wennen aan de mensen. Weer vlak tegen de afrastering aan in de schaduw van wat bomen.
Terwijl ik stop en een foto maak gaan ze onverstoord door met herkauwen en rusten.
Ik hoopte dat ze er nog zouden zijn als ik hier straks weer langs kom met de groep. Zelfs op de weg terug naar huis lagen ze nog steeds op dezelfde plek.

Maar goed dat het rondje waar we onze training liepen groot genoeg was anders hadden we op een kluitje gelopen zo groot was de groep vanmorgen.

Zo zie je maar je weet het nooit. Maar geen prognose er aan wagen voor morgenavond.

 

Weddenschap?

Geplaatst: 02/08/2016 in sport
Tags:,

Dinsdagmiddag,

Om de afrastering anders wordt het veld zo klein.

Om de afrastering anders wordt het veld zo klein.

Ik woonde destijds in een klein dorpje waar aan sport eigenlijk weinig te beleven viel. Ja…een voetbalclub die was er een en ook met jeugdelftallen maar niet zoals nu waar je vanaf je 6 kunt beginnen bij de F-jes. De B-jeugd vanaf 14 jaar dat was de jongste categorie. Omdat ik toch al niet de grootste was kreeg ik ook geen dispensatie om eerder te kunnen beginnen. Dan maar iets verzinnen om toch aan de bak te kunnen.
Ik ging wel eens naar de trainingen kijken van de jeugdelftallen en ik wist voor mezelf zeker dat ik zeker niet slechter zou spelen dan een aantal van de spelers die wel mee mochten doen. Maar ja…die waren groter en leken wat ouder.
Natuurlijk zag ik ook dat als er bij de training gelopen moest worden dat er bij waren die er verschrikkelijk de kantjes vanaf liepen. Dat kon er bij mij niet in. Zat in de aard van het beestje zullen we maar zeggen.
En zo ontstond er uiteindelijk een weddenschap dat ik geen 25 rondjes rond het veld kon lopen. Om niet het rondje steeds kleiner te laten worden door de hoeken af te snijden moest ik dan om de afrastering van het veld lopen. Uiteraard dacht ik dat het mij wel zou lukken.  Hardloopschoenen? Nog nooit van gehoord. Tja…. wie wel eigenlijk. Een paar jongens zouden met mij samen van start gaan. Hoe lang dat ze met mij meeliepen weet ik al niet meer maar wat ik wel weet dat ik heel lang in mijn eentje gelopen heb maar mijn 25 rondjes liep ik wel.
En…had het mij geholpen om eerder met voetballen te kunnen beginnen? Nee…niks daarvan gewoon mijn tijd moeten afwachten.

Nu bijna 60 jaar later durf ik diezelfde weddenschap van 25 rondjes nog wel eens aan maar ik waag het te betwijfelen of er van dat elftal van destijds nog meelopers zijn. Het zullen er niet veel zijn.