Post Tagged ‘buienradar’

Zondagmiddag,

De groep waarmee we van start gingen.

De groep waarmee we van start gingen.

Daar zit je op zaterdagmorgen aan je pannenkoekjes. Buiten sneeuwt het en niet zo weinig ook. Ik kijk even op buienradar wat het in de rest van Nederland doet of gaat doen. Op basis van die informatie besluit ik om te gaan. Te gaan naar Drachten in Friesland om daar met een groep gelijkgestemden een marathonafstand te gaan lopen. De organisatie in handen van Tamara en Maaike. Ik heb de voorbereidingen wel een beetje gevolgd. Wat een bergen werk hebben ze verzet.
Na best een voorspoedige reis kom ik ruim op tijd in Drachten aan. Tijd genoeg voor een bakkie, een broodje, een shirt en bijkletsen. Vooral bijkletsen. De wethouder sport van de gemeente Smallingerland  houdt een praatje en even later het startschot nou ja…startschot? Startfluit dan.
En of het nou je eerste of je 100ste marathon is in de beginfase vraag je jezelf toch altijd af van: “hoe zal het me vandaag vergaan” De eerste km’s dwars door Drachten valt de wind hier nog wel mee, ook bij de eerste verzorgingspost nog een beetje uit de wind. Het koude drinken zie toch eigenlijk niet zo zitten en kies voor een bekertje koffie een een half sneetje peperkoek.  Dat zal de rest van de afstand ook zo blijven. Nog nooit eerder liep ik op deze brandstof.
De stad uit en op de vlakte staat een gemene noord-oostenwind het wordt er koud van. Ik heb nu geen spijt van mijn 4 laagjes kleding op mijn bovenlijf en een dubbele tight voor mijn benen.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

De groep begint wat uit te rekken. Eigenlijk niet de bedoeling maar bij het lopen in een groep kun je dat bijna niet voorkomen. Ik stel enkele mensen voor om dan maar even te “vegen”.  Dat brengt alles weer wat korter bijeen. Bij een verzorgingspost even wat langer wachten tot iedereen er weer is en de laatste ook goed de gelegenheid geven om te eten en te drinken en op adem komen.

Je ziet wel al snel welke lopers er wat meer moeite hebben om het opgelegde tempo te volgen en welke het redelijk gemakkelijk hebben. Met de koude wind heeft iedereen het best lastig zeker als die recht op je snufferd staat.
Sowieso ben je het als Brabander niet gewend om in zo’n vlak en weids landschap te lopen waar je echt bent overgeleverd aan de grilligheid van het weer. Nou ben ik toch niet zo’n enorme windvanger maar je ziet wel waaiertjes ontstaan.
Bij de laatste drinkstop maken we de afspraak dat we bij de fietsbrug in de laatste km. allemaal op elkaar wachten om gezamenlijk over de brug te gaan met Tamara op de kop. Het is haar moment.

Zo trots op haar!

Zo trots op haar!

Dan is er de finish. In 4:40′ zijn we rond geweest. De schatting om rond 4:15′ over de finish te gaan was wat te optimistisch. Zeker met het aantal drinkstops en de diversiteit van de lopers.
Na de finish blijft er niemand lang buiten hangen. Snel naar de warme kachel en het hete water van de douche of de saunacabine.

En alsof het nog niet genoeg is, een shirt de broodjes vooraf de verzorging onderweg, is er nu ook nog een medaille en heerlijk eten.
En als laatste de klap op de vuurpijl het overhandigen aan een vertegenwoordigster van de stichting Niet Aangeboren Hersenletsel een cheque van 4500 €. Kijk en daar deden we het voor.

Nou nog even een ritje van Friesland naar Brabant. In de laatste 50 km door een behoorlijk dichte sneeuwbui. Om 20.00 u. kan ik een paar dames een berichtje sturen dat ik veilig en wel thuis ben.
Wat heb ik een prachtige dag gehad. Hier kan om het even welke stadsmarathon niet tegenop.

Vanmorgen de bostraining gewoon kunnen verzorgen. Eigenlijk nergens last van.

Wat een prachtig bedrag!

Wat een prachtig bedrag!

 

 

Uitzonderlijk!

Geplaatst: 04/08/2016 in sport
Tags:, , ,

Donderdagmiddag,

Dit ongeveer!

Dit ongeveer!

Zoals gewoonlijk op woensdagavond een baantraining te doen. Op  buienradar gezien dat het waarschijnlijk droog zou gaan worden na 19.00 u. In elk geval bij het fietsen naar de baan niet. Ook bij het klaarzetten van de materialen die ik voor die avond wilde gaan gebruiken ook nog niet. In plaats van dat het droger werd begon het steeds harder te regenen.
Even voor de aanvangstijd zijn mijn andere collega’s ook zover dat als onze recreanten komen dan kunnen we gaan inlopen. Waar het nou aan lag aan het weer of dat we midden in de vakantieperiode zitten weet ik ook niet maar we konden bijna een training draaien met alledrie een groepje van 5 mensen.
Na een kort en snel overleg roosterde ik me voor deze avond uit en was dus zo maar ineens een avondje vrij. Ik geloof niet dat zolang ik de woensdagavondgroep begeleidt dit ooit eerder is voorgekomen. Je mag dit gerust uitzonderlijk noemen.
Dan mijn duurloop vanmorgen. Ik had me voorgenomen een verharde route te lopen van iets meer dan 30 km. Het rondje is nou eenmaal zo. Het was in elk geval droog in tegenstelling tot gisteren maar om nou te zeggen dat het als vanzelf liep nou nee.. dat voelt toch iets anders. Op dat rondje kom ik na een km of 12-13 langs een camping en even verderop langs een plas. Waarschijnlijk hadden ze vandaag een soort van zeskamp. Stapels pallets, touw en plastic vaten lagen klaar.

Vlotten bouwen. (foto van de Beeksehoeve)

Vlotten bouwen. (foto van de Beeksehoeve)

Vlotten bouwen vermoed ik. Dan is even de gedachten aan lastig lopen voorbij en zijn mijn gedachten bij vroeger van de vele natte pakken die ik heb opgelopen bij dit soort van spelletjes. Eerlijk is eerlijk er was me dan weinig te dol.
Na ongeveer 25 km te hebben gelopen zie ik in de verte een aantal fietsers aankomen. Van grote afstand zie ik al dat een man met 3 vrouwen op stap is. De e-bikes op een ondersteuningstand op een niveau dat je met niks doen windkracht 10 tegen kunt overbruggen en dan mag de weg ook nog wel wat oplopend zijn ook. Van het gezamenlijke overgewicht hadden ze zelfs 8  personen van kunnen maken in plaats van nu 4.
Tot overmaat van ramp, vermoedelijk om indruk te maken op zijn harem, riep hij naar me: “ze hebben ‘m al” Normaal gesproken laat dit soort opmerking me gewoon koud of ik roep iets hilarisch terug. Nu voelde ik dat al mijn haren overeind gingen staan en ik riep maar niet wat er in me opkwam. Iets van bemoeien en met dikke harem. Dit voorval hield mijn HF de paar volgende km’s aan de hoge kant.
Uiteindelijk was ik na 31.6 km in 3:05′ terug bij mijn huis. Mijn boze bui, ook uitzonderlijk, was inmiddels wel gezakt.