Post Tagged ‘De Keien Atletiek’

Nog geen lente!

Geplaatst: 31/03/2015 in sport
Tags:,

Dinsdagmiddag,

De meeste plassen zie je niet. Het wil niet zeggen dat ze er niet zijn.

De meeste plassen zie je niet. Het wil niet zeggen dat ze er niet zijn.

Als eind maart de klok verzet is dan verkast ons startpunt vanaf De Keien Atletiek naar het bos bij Naat Piek. De eerste keer altijd te beginnen met een uur.Welke kleding ik aan zou doen daar hoefde ik in elk geval niet lang over na te denken. Gewoon mijn winteroutfit met muts en handschoenen. Ik weet het…ik ben een koukleum.
Als ik even voor de 19.00 u. bij Naat Piek ben is het er nog niet druk. Even later is het wel anders. Op stap met een groep van 30 mensen. Dat gebeurt niet zo vaak op maandag.
Een rondje Maashorst of beter nog een rondje Slabroek. Met de route in mijn gedachte gaan we van start en nog geen km gelopen lopen we tegen een nat stuk. Twee keuzes.. of we draaien om of we gaan er dwars doorheen. Mijn twijfel is niet groot maar of dat het voor iedereen zo geldt dat weet ik ook niet maar ze volgen wel allemaal door de plassen van op sommige plekken meer dan enkeldiep. Het vernattingsproces van de Maashorst komt in elk geval goed op gang.

Ook de paden zijn wat nat( Foto Peter)

Ook de paden zijn wat nat( Foto Peter)

Even verderop duiken we het bos in over een vorig jaar opnieuw aangelegd meanderend pad. In elk geval droger op een paar plekken na dan. Zie de foto van Peter. Zo slingeren we naar de Blokhut annex Roestbak.
Hier gaan we een heuvelruggetje op. Een singletrack met wat kuilen en gaten en wat modder. Springen uitkijken en inschatten. Nee….veel tijd om rond te gapen is er niet. Dat kan op het volgende stuk over een heidegebied wel iets gemakkelijker. Ik zie hier ook nog kans om een plaatje te maken van een mooi kleurig lint van lopers.
Als we het volgende heuvelruggetje gehad hebben is het de hoogste tijd om de kop weer op huis aan te zetten anders zijn we zeker niet met een uurtje terug. Onze terugroute gaat niet meer door het natste gedeelte.
Iets meer dan een uur onderweg geweest. Volgende week maandag is het Tweede Paasdag dan lopen we niet in de avond maar vertrekken we ’s ochtends om 9.00 u. Ben benieuwd of we dan ook weer met 30 man zijn. Het kan ook zo maar zijn dat er afhakers zijn.

Op zulke stukken krijg je geen natte voeten!

Op zulke stukken krijg je geen natte voeten!

Zaterdagavond,

Nu nog niemand te zien.

Nu nog niemand te zien.

Het begon vanmorgen al vroeg toen ik naar De Keien Atletiek fietste. Je voelde al meteen dat het qua weersomstandigheden een prachtige dag zou gaan worden. Vandaag ben ik het eerste zo dacht ik althans. Maar bij de poort staat al een jongedame die vandaag de kantine gaat beheren. Soms valt het zo uit dat de vaste krachten ook eens afwezig zijn.
En ze weet dat het druk gaat worden. De Start to Runners zijn vandaag hun laatste zaterdag aanwezig dus hun testloop over 3 km. Dat betekent voor de recreantengroep dat die vooraf ook een 3 km lopen en als die klaar zijn dan omzomen zij het looptraject om te supporteren. Een echte wedstrijd wordt het dan.

Vandaag ga ik ook nog eens meedoen voor die 3 km. Geen idee wat de mogelijkheden nog zijn. Rustig van start in de middenmoot. Vooraf had ik al een aantal lopers op het hart gedrukt om niet te snel van start te gaan. Bij het naar voor lopen vroeg ik aan een paar loopsters: “denk je dat je dit 3 km vol kunt houden?” Ik kreeg het antwoord in de vorm van dat ze er de rem optrokken. Dat was mijn bedoeling. Met dat aanvangstempo hadden ze zich volledig naar de vaantjes gelopen.

In de laatste 500 m kwam ik op de 4de positie te lopen en uiteindelijk ook te finishen. Een tijd van 13’18” werd het. Dik tevreden eigenlijk want om nou te zeggen dat ik steendood was. Een sub 13′ zou er vandaag wel ingezeten hebben.

Deze keer in geel en blauw!

Deze keer in geel en blauw!

Dan worden de Start to Runners weggeschoten. De dames in hun mooie blauwe shirt en de mannen in het geel. Wat me heel veel genoegen deed was dat Senna, nu inmiddels 13, als eerste dame over de finish ging. Haar vader die het hele traject bij haar liep voorbij sprintend alsof hij er niet was.

Koffie en even bijkletsen in de kantine. Zo begin je een zaterdag.

En vanmiddag waren wij niet de enige twee die op het idee gekomen waren om een rondje te fietsen op de Maashorst. Wel waren we ongeveer de enige twee die niet op een E-bike fietste. Op eigen kracht dat prefereren Sjan en ik. Da’s tenminste echt fietsen.
En dan als laatste brengt de postbode je startnummer voor de Berenloop. Mijn dag kan maar amper meer stuk.

Mooi startnummer

Mooi startnummer

 

Zaterdagmiddag,

Zo nat werd het in luttele minuten. Jeanien maakte de foto!

Zo nat werd het in luttele minuten. Jeanien maakte de foto!

Om de baanatletiek toch weer even te promoten zijn we bij De Keien Atletiek samen met wat buurtclubs een instuifcircuit gestart. Het Flying Kiwi BNO Instuifcircuit. Een avondwedstrijd met niet al teveel onderdelen maar wel alle facetten van de baanatletiek rakend. Lopen,werpen en springen.
Gisterenavond de eerste wedstrijd van dit circuit in Uden. Nagenoeg de hele dat in touw geweest om materiaaltechnisch de wedstrijd op de rit te zetten. Want ondanks dat het een klein wedstrijdje is heb je toch al snel 50 mensen nodig om alles in goede banen te leiden.

Rond 18.30 u. het juryoverleg zodat de wedstrijd kan om 19.00 u. beginnen. 10’voor aanvang van de eerste onderdelen een flits….en alles is donker. Dju…alle elektra eruit. Gelukkig hebben we de oorzaak heel snel gevonden en 5′ voor het eerste onderdeel doet alles het weer. Ook de computers, ook de elektronische tijdwaarneming en ook alle lampen. Poeheee…da’s even een schrikmomentje.

Prominent aanwezig!

Prominent aanwezig!

Tegen 19.30 u staan er een aantal series 800 m op het programma. De hemelsluizen gaan open en er valt me toch een bak water naar beneden niet normaal meer. Binnen de kortste keren staat de baan nagenoeg blank en lijkt het wel 800 m zwemmen. En even plotseling als het begon hield het na een kwartiertje ook weer op.
Gelukkig kon de rest van de wedstrijd onder droge omstandigheden verlopen.

En dan vanochtend onze baantraining die geen baantraining werd maar een heerlijke training in een bos waar ik ook totaal geen weg kende. Ooit schreef ik het verhaal van John, een atleet met een verstandelijke beperking, Hij is nu 28 en in staat om zelfstandig te gaan wonen. Weliswaar krijgt hij daar begeleiding bij. Daar waar hij nu woont hoeft hij maar de weg over te steken en hij staat aan de rand van een bos en daar trainde hij. Vanmorgen als afscheidstraining ook onze locatie. Het zelfstandig wonen gaat op een dusdanige afstand worden dat het technisch allemaal niet te doen is. Daarom gaat hij onze club verlaten en vandaar de afscheidstraining.

Duidelijk een training anders dan anders. Wat ik zeker weet is dat hij het erg leuk heeft gevonden. Bijna vanzelfsprekend was er na de training koffie met iets lekkers erbij.