Post Tagged ‘discuskooi’

Donderdagavond,

Nu dus twee afgooi mogelijkheden. Even werk maar dan heb je ook wat

Woensdag 16 mei stond al een hele tijd in mijn agenda. Nee…niet om met een of ander nummer mee te doen maar om een helpende hand te zijn voor een tweetal baanwedstrijden op één dag.
Op de eerste plaats de Militair Kampioenschappen overdag en in de avond een Instuifwedstrijd.
Gisteren begon mijn dag al vroeg om op tijd alle onderdelen in orde te hebben voordat de wedstrijd daadwerkelijk begon of eigenlijk dinsdag al. Afhankelijk van de windrichting moet er de mogelijkheid zijn om vanaf twee richtingen gegooid kunnen worden. Meestal vanaf de noordelijk kooi. Deze keer moest de kooi aan de zuidkant gebruikt kunnen worden. Dat is allemaal wel leuk maar dan moet wel het net bevestigd worden. Een heel werk. En waarvoor? Voor de Militaire Kampioenschappen niet eens zo heel belangrijk van welke kant er gegooid wordt maar bij de Instuif had een dame zich aangemeld die heel graag een limiet (58.50 m.) wilde gooien voor deelname aan de Europese Kampioenschappen. Nu konden we kiezen voor de meest gunstige omstandigheden.
Ook kregen we een vraag om een serie 100 m. horden voor dames wilde opnemen om hier ook weer een limietpoging te ondernemen. Met het inwilligen van dit soort verzoeken maak je het atleten naar hun zin. Een polshoog installatie omdraaien dat was net een brug te ver.
Met een relatief klein ploegje was het wedstrijdterrein om 10.00 u. kant en klaar om te beginnen. Na de klok van 16.00 u. ombouwen van verschillende onderdelen voor de Instuif.

Om 22.30 u. na een werkdag van 15 uur was ik redelijk aan het einde van mijn latijn of zoals onze zuiderburen het zo mooi zeggen: “het vat was af”

Je snapt dat ik vanochtend geen duurloop ging maken van een paar uur. Een uur vond ik al prima.

En? De limietpogingen gelukt? Nee…de dame bij discus kwam net 90 cm. te kort. Bij de hordenrace was de wind te sterk tegen.

Advertenties

Spierpijn!!

Geplaatst: 22/11/2015 in sport
Tags:, ,

Zondagmiddag,

Juist! Op die plek maar dan rechts!!

Juist! Op die plek maar dan rechts!!

Bij onze atletiekbaan staan er weerskanten werpkooien voor discus en hamerslingeren. Nu moet er een van de twee wat verbouwd worden om weer aan de eisen te voldoen. Het net dat er nu hangt is ook versleten dus na de verbouwing moet er ook een nieuw net gehangen worden. Je snapt als een staalconstructie buiten in weer en wind staat dat alles niet meer zo soepel los gaat als dat je wel zou willen. Bouten en moeren dat valt nog wel mee maar de draaipoorten met een nylon lagering dat zat nog al vast.
Bij het ontmantelen moest er dus wat kracht geleverd worden. Bij de training op woensdagavond dacht ik al iets te voelen van wat spierstijfheid aan de rechter achterkant net onder mijn ribben. Bij mijn duurloop op donderdagochtend nog wat meer maar niet iets om er veel acht op te slaan. Zeker ook niet in verband gebracht met de werkzaamheden.
Vrijdagmorgen was het evenwel wat anders, bukken moeilijk, gaan zitten lastig, opstaan nog lastiger, liggen in bed behalve op mijn rug erg problematisch. En wat te denken van fietsen. Oké… het fietsen gaat nog wel maar opstappen met je zwaaibeen over het zadel…oei!
Zaterdagochtend toch naar de training gegaan maar niet mee ingelopen. Dat ging ook absoluut niet. Oefeningen voor- of meedoen? Forget it! Ik wist niet dat een lijf zo’n pijn kon doen.
Vanmorgen voelde het dusdanig aan dat ik toch ook maar naar het bos ging want anders staat de groep alleen of ik moet vervanging regelen. Ik dacht onder dezelfde condities als gisteren bij de baantraining dat moet kunnen.
Ik vertelde de groep waar we naar toe zouden gaan, zij al slingerend door het bos naar de plek en ik wandelend in een rechte lijn er naar toe. En ja..hoor een kleine miscommunicatie. De groep stond op een heel andere plek dan ik. Via een telefonisch omweggetje kwam het ook weer in orde. Door de beweging en het wandelen is nu de situatie een heel stuk beter.
Zag ik het gisteren nog totaal niet zitten dat ik zondag van start zou gaan in Geldrop geloof ik er nu weer in.

Wat heeft een lijf toch een groot herstellend vermogen.