Post Tagged ‘doedelzakspeler’

De negende dus!

Geplaatst: 02/10/2016 in sport
Tags:, , ,

Zondagmiddag,

Hier was het strand nog heilig. (foto Janine)

Hier was het strand nog heilig.
(foto Janine)

Net terug van de bostraining. Mooi rustig mee kunnen doen zonder ook maar iets last te hebben van de inspanning van gisteren. Tja…dat was gisteren wel duidelijk anders.
Gisterenochtend in alle vroegte waren mijn clubgenoten Paul en Ton aanwezig om met samen naar Zoutelande af te reizen.
Ruim op tijd aangekomen. Ik heb de eigenschap dat ik liever een uur te vroeg ben dan zo net op het randje af op tijd te komen. Hier voel ik mij het beste bij.

Maar goed aan de start in Burgh Haamstede voor mijn 9de Kustmarathon. Ondertussen goed in de gaten hebbend dat je twee edities absoluut nooit met elkaar kunt vergelijken. Het is altijd anders. Ook lijkt het in het begin erop dat het een watjes editie gaan worden. Het weer is goed en de wind niet al teveel. Gaandeweg zal het anders gaan worden.

Ik weet en ik waarschuw anderen daar ook altijd voor, begin een wedstrijd en zeker hier niet te snel. Doe je dat wel dan is de kans behoorlijk aanwezig dat je op een enorme manier gaat afzien.
De start dan om 12 uur. De straten mudjevol met toeschouwers die nu al roepen dat je er nog goed uitziet en dat het nog maar een stukje is. Goed uitzien kan ik het mee eens zijn over dat nog maar een stukje is dus niet.
In elk geval stond ik in een startvak dat mij wel dwingt om het kalm aan te doen. Na een km of 5 de eerste drankpost. Ik heb zelf niks meegenomen dus bij iedere post zeker een beker water opdrinken. Geen idee hoe snel dat die eerste 5 gingen maar het gevoel zegt goed.
Op 10 km weet ik het want dan ben ik net aan een uurtje op pad.

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Het eerst stukje strand het duinpad de dijk in de aanloop naar de Scheldekering gaan echt gewoon goed. Eenmaal op de Veerse dam begin ik voor het eerst de wind te voelen en bedenk bij mezelf: “kijk mijn vriend de wind doet vandaag ook mee”  Hij overigens voor de 15de keer want het waait hier altijd. Net voor ik de dam afga neem ik een nog een gel en nog drinken want eenmaal op het strand zal het wel niet kunnen. Draai het strand op en denk oei.. en dat voor bijna 8 km. Hier nog niet in de gaten dat dit het beste deel is dat we aan strand te belopen hebben. Doordat het water steeds iets hoger wordt moet je nagenoeg door de vloedlijn. Dat wil zeggen los strand heel veel los strand.

Dat gaat ploeteren worden. Ik kan me dat nog herinneren van een aantal jaren terug. Je loopt kort langs de waterlijn op en in het begin wil je nog het water ontwijken maar even later is er geen ontkomen meer aan. De eerste golf over je schoenen. Da’s de ergste die kun je maar gehad hebben. Er volgen er nog een paar. Als je normaal al eens door een gewone plas loopt dan worden je voeten wel nat maar je schoenen niet kleiner. Ieder plens water die hier over je schoenen gaat die neemt wat zand mee maar niet meer terug. Er blijft op d’n duur zoveel zand in je schoenen achter dat je compleet knel komt te zitten.
Bij het afgaan bij De Piraat net voor Domburg trek ik ze even uiten om de kruiwagen zand te lossen. Loopt wel even gemakkelijker.

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Ben ik zo rond het 30 km punt dan weet ik dat het strand me enorm veel aan energie heeft gekost. Dan weet ik ook dat het nog een lange werkdag gaat worden. En al het publiek kan nog zo roepen dat je er nog goed uitziet maar het voelt heel anders. De opjes maar even wat wandelen de afjes niet meer op snelheid maar rustig naar  beneden want kramp heb je zo. De trap op bij de reddingsbrigade. Het lijken vandaag wel meer treden dan ooit.
Een bord hier is het hoogste punt van de Kustmarathon. Het zegt mij niet zoveel meer. Het bordje 40 km dat zie ik meer zitten.
Dan de trap af naar het laatste stukje strand. Ik word er altijd duizelig van. Door de strepen op de treden kan ik amper diepte onderscheiden. Onderaan de trap mijn clubgenoot Paul kramp in allebei zijn kuiten. Maar ja…even zo goed als ik is hij er ook bijna. De trap op bij de doedelzakspeler geeft je altijd toch even de motivatie om over de dijk je rug maar weer eens te rechten om het laatste stukje te doen. De dijk af naar de finishstraat heel voorzichtig. Hier stond ik nog ooit geparkeerd met twee verkrampte poten. De laatste 200 m zijn wel weer te doen.

Mijn 9de zit erop. Nog nooit zo lang onderweg geweest. Wat is  een kop hete bouillon dan toch lekker.

Nu zit er mijn eerste training al weer op. Vanochtend mijn groep in het bos begeleidt en het ging prima. Deze benen had ik gisteren op  het laatst wel willen hebben.

KVS 2015!

Geplaatst: 04/05/2015 in sport
Tags:, ,

Maandagmiddag,

Als een fluitje liep het hier!

Als een fluitje liep het hier!

Meestal maak ik op basis van de weersvoorspelling en mijn gevoel een kledingkeuze en wijk daar niet vaak meer van af. Niettemin in mijn, vaak te volle, sporttas zitten nog wel wat alternatieve mogelijkheden. Dus met die volle sporttas gisterenmorgen ruim op tijd vertrokken naar Gulpen voor mijn derde deelname aan de Koning van Spanje. Wat is het dan rustig op de weg niet voor te stellen dat het morgen hier weer allemaal kop aan kont rijdt of staat.
Nog parkeermogelijkheden te over als in Gulpen aankom.
Startnummer ophalen en een kopje koffie kopen. De eerste bekenden die al wat eerder van start gaan begroeten. Altijd weer heel bijzonder om te constateren dat er bij veel een gezonde dosis wedstrijdspanning aanwezig is. Bij mij eigenlijk te weinig zoals ik eergisteren al schreef.
Na de starts van 19 en 9 km zijn wij voor de langste afstand ook aan de beurt. De langste afstand in de laatste jaren steeds met een paar km langer geworden. Het parcours hier lijkt wel van elastiek. Steeds een stukje oprekken. Vandaag dus 37 km. Voor minstens dik 4 uur onder de pannen of eigenlijk ook niet anders was ik het laatste uur niet zo nat geworden.

De lampen waren al uit kennelijk;-)

De lampen waren al uit kennelijk;-)

Te hard vertrekken is hier dodelijk. Het stuk asfalt voordat je de wei indraait loopt best scherp omhoog. Bij het indraaien op de wei vind ik het kleurige lint van lopers, ieder jaar weer, een geweldige ervaring en dan is de doedelzakspeler er ook nog. Stukjes naar boven stukjes naar beneden het loopt nog als een fluitje. Na een een klein uurtje haalt een jongedame me in. Ik dacht even dat ze een shirt aan had van de Slachtemarathon van 2012 het was overigens een ander maar wel een aanknopingspunt om lekker wat te kletsen. Dit was haar gewone trainingsrondje vertelde ze me. Opeens riep er iemand haar en dat was haar vader die niet met de wedstrijd bezig was maar ook gewoon zijn rondje aan het maken was. Ze riep naar me: “ik haal je wel weer in” En ja hoor even verderop was ze weer bij me. Wat liep ze gemakkelijk.
Bij de eerste drinkpost op 12.5 km de tijd genomen om te drinken en wat te eten. Op naar de volgende post. Deze zal rond het 25 km punt staan. Wat een gaaf landschap. Glooiende hellingen in zoveel uiteenlopende kleuren groen. Als je hier niet van genoot dan had je wat gemist. Bij de verzorging aangekomen voelt het allemaal nog redelijk goed aan. Ook het lopen in mijn hemdje gaat nog prima . Geen moment koud gehad tot nu toe.
Het wordt nu wel wat donker en kijk je vanaf boven naar beneden zie het wat mistiger worden. Het begint heel licht te motregenen. Motregen gaat over in grotere druppels en een kwartiertje later valt er echt veel water. Op zich niet erg want ik smelt er niet van. Ik heb mijn petje vanmorgen opgezet in de verwachting dat het wel eens kon gaan regenen. Blijft mijn bril wat droger en het zicht beter. Tegen deze regen helpt mijn petje echter niet.
Iets anders is het dat de paden glibberig gaan worden. Ik heb geen trailschoenen aan en het voelt steeds glibberiger te worden. Twee zaken die mijn tempo aardig doen afnemen. Slechter zicht een schuiven. Iets naast het pad lopen ging nog het beste. Nu begin ik toch het gevoel te krijgen wat gedaan te hebben. De Gulpenerberg nog een keer op het weiland nog door en dan is daar de finish.

En tot mijn grote verbazing staat de jongedame waar ik een tijdje mee samen liep op me te wachten. Superlief van haar. Onder de paraplu van haar zus samen een heerlijk biertje gedronken een stuk echt Limbugse vlaai gegeten. Dat geeft nog een extra tintje aan een prachtige trail daar in het uiterste zuiden van Nederland. En met 4:07′ was ik zeker niet ontevreden.

Ik verwacht vanavond weer gewoon met de groep mee te kunnen!