Post Tagged ‘geldrop’

Maandagmiddag,

Ik denk mijn 10de

Ik denk mijn 10de

In het laatste weekend van november sta ik eigenlijk altijd voor de keuze welke wedstrijd ik zal doen of onze Keiencross of de memoriaalloop van mijn oud-brandweercollega Lukas in Geldrop. Het eerste loopje krap aan 10 km en in Geldrop een grote variatie vanaf 10 km tot en met een marathon.
De laatste jaren gaat mijn voorkeur wat meer uit naar de langere loopjes maar dan niet op het asfalt. Het liefste op zachte ondergrond.
Dus gisterenmorgen met en 4-tal clubleden die ook deze keus gemaakt hadden richting Brabant Zuidoost. Mooi op tijd zodat we de auto bijna op de startstreep kunnen parkeren. Eerst tijd voor een bakkie en bijkletsen met, niet een handvol maar landvol en zelfs daarbuiten, kennissen. Iedere keer als je hier bent sta je met verbazing te kijken hoe soepel dat hier zo’n organisatie loopt terwijl het geen inschrijfgeld kost. De vrijwilligers allemaal even vrolijk en behulpzaam.
Ik hoorde een opmerking van een van de deelnemers: “iedere organisatie van een hardloopwedstrijd zou hier eens moeten komen kijken hoe dat het nou eigenlijk moet”.  Ben ik helemaal met hem eens.

Foto van 2009.

Foto van 2009. De middelste en de rechtse dame liepen gisteren het WK 100 km in Spanje.

Om 10 uur de start van de 3 langste afstanden.
Het is niet koud en er is nagenoeg geen wind op dit tijdstip. Lopen zonder muts op of handschoenen aan is geen probleem. De eerste km’s gaan best ontspannen. Druk is het nu nog wel maar net het viaduct van de A67 over gaan de marathonners naar link en wij gaan rechtdoor. De HM en de 30 km zullen hetzelfde parcours tot aan 10 km volgen. Het 10 km punt en meteen ook een verzorgingspost staan ook mijn oud-collega’s weer. Een bekertje warme thee vind ik beter dan koud water. Ik stop er voor om goed te kunnen drinken. Vandaag heb ik zelf geen drinken meegenomen, moet het dus doen met wat ik nu drink en over 10 km ben ik hier weer terug.

Samen met Jeroen in 2008

Samen met Jeroen in 2008

Nu de halve marathon lopers hier afdraaien naar links is het meteen nog minder druk op onze ronde. Een paar km verder rijdt een fietser me voorbij met meteen daarachter de koploper van de marathon. Pfoeii….die flitst voorbij.
Even opletten hier liep ik ooit verkeerd. Het knuppelbruggetje. Wel eens gladder geweest dan vandaag. In de verte een loper met een geel shirt voor me. Ik kom er ook niet dichterbij maar dpe er geen moeite voor. Zo loopt het prima.
En voor mijn gevoel duurt het niet lang of ik ben weer op de verzorgingspost en maak nog even kennis met de zoon van Lukas. Drink weer een paar  bekertjes thee. Ooit dronk ik hier ook nog eens koffie.
De laatste 10 km dan. Ik zie in de verte een slagboom. Zou ik het doen? Veiligheidshalve loop ik er maar omheen.
Weer de A67 over is het nog 4 km. Als je het parcours niet kent en denkt oh…maar 4 km meer die komt aardig bedrogen uit want op dit stuk zitten nog wat zandverstuivingsbultjes. De Schietbergen.
Bij het ingaan van de laatste km ben je weer in de bewoonde wereld en je hoort in de verte de speaker al. Nog een paar trottoirs op en af en je draait de finishstraat in. Met het scannen van een barcode op je startnummer is je eindtijd bepaald.
Voor mij vandaag 2:45’28”.

Advertenties

Rustig weekje!

Geplaatst: 03/12/2015 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Heel voorzichtig komt het zonnetje erbij

Heel voorzichtig komt het zonnetje erbij

Na mijn 30 km bij  ’t is voor niksloopje in Geldrop is het deze week lopen met de rem erop. Niet het aantal trainingsmomenten maar wel in het aantal km’s. Eerst was er de hersteltraining op maandagavond. Een loopje met een select groepje van 30′ in striemende regen en wind. Gelukkig kun je nooit verder nat worden dat tot op je vel. Dat is lang geleden dat ik voor 5 km op stap ging.
Op dinsdag dan loop ik nooit, zeg nooit nooit maar in elk geval uiterst zelden. Soms een trainingen verzorgen op de baan als er trainers zijn die een snipperdag hebben.
Op woensdagavond dan is het mijn beurt om een baantraining te begeleiden. Meestal staan we met 3 collega’s maar gisterenavond waren we ook maar met twee. Nee….de groep was niet eens zoveel kleiner. Zo’n trainingsavond duurt voor de lopers van 19.00 u tot 21.00 u. Voor de trainers wel iets langer. Meestal ben ik een half uur voor dat de training met het inlopen begint aanwezig om de materialen die ik die avond gebruik klaar te zetten. En meestal is het wel tegen 21.30 u. voor dat ik weer thuis ben.
Dan op donderdagmorgen maak ik een duurloop. Vanmorgen was het nog donker toen ik van huis ging voor een uurtje. Oké…het rondje dat ik ging lopen dat was ruim 11 km dus dat is ruim een uur.
Heerlijk weer was het toen ik op weg ging. En eenmaal buitengaats is het heerlijk rustig. Een enkele wandelaar die zijn hond aan het uitlaten is. Een reiger die van schrik opvliegt terwijl hij zou moeten weten dat ik alleen maar langsloop.
Op de terugweg komt aan de horizon een heel voorzichtig het zonnetje erbij. Even later ook weer schuilen achter de bewolking.
Morgen, vrijdag is het ook weer een lopeloze dag. Zaterdagochtend een baantraining en zondag een groep in het bos en dan heb ik mijn loopweek weer gehad.
Dit zou ik eigenlijk nog wel een paar jaar willen blijven doen.

Donderdagmorgen,

Geen overbodige luxe!

Geen overbodige luxe!

Het lopen van een duurloopje vanmorgen nog maar overgeslagen. Gewoon vandaag nog een extra dag rust te gebruiken om te herstellen voor zondag om toch in Geldrop van start te kunnen gaan. Ben wel positief dat het lukken gaat.
En als Geldrop op het programma staat gaan we altijd richting het St. Nicolaasfeest. De tijd ook van warme mutsen en handschoenen. Dat deed me denken dat ik samen met Jeroen eens liep. Overigens liepen we toen ook nog verkeerd en werd de afstand zo maar ineens een heel stuk langer. Tot overmaat van ramp ging ook nog mijn veter los en echt ik zag geen enkele mogelijkheid om die weer gestrikt te krijgen met mijn kouwe jatten. Uiteindelijk heb ik ze maar in de rand van mijn schoenen gefrunnikt om er maar niet over te struikelen.
Het doet me ook weer meteen terugdenken aan een voorval dat me ruim 50 jaar geleden overkwam. Op een koude vriesmorgen ook zo rond Sinterklaas fietste ik naar mijn werk. Vanzelfsprekend geen handschoenen aan want bikkels dragen toch geen handschoenen da’s voor watjes. Wel fietste ik met mijn handen in mijn zakken dat dan weer wel.
In gedachten verzonken klonk plotseling achter me een harde stem: “Hé jongeman” (ja toen nog wel) Het was de luidspreker van een politieauto.
En precies in de geest van de tijd riep de agent:

Ook al is het ’s morgens een beetje guur
Houdt toch je handen aan het stuur
En anders koop je maar handschoenen
Die zijn heus niet zo duur

Je snapt dat ik me de pestpokken schrok en mijn handen waren wel heel erg snel uit mijn zakken en aan het stuur. Ze hadden me natuurlijk ook gewoon kunnen laten stoppen en me een bekeuring kunnen geven. Dat zou me destijds vermoedelijk 10 gulden hebben gekost. Maar na twee,drie dagen krampen in mijn portemonnee was ik waarschijnlijk het hele voorval vergeten en deze oplossing staat me 50 jaar na dato nog hartstikke helder voor de geest.

Dat was fluiten in de geest van de wedstrijd!