Post Tagged ‘Koning van Spanje’

Zondagmiddag,

Vandaag ook weer ingeschreven voor de KVS.

Vandaag ook weer ingeschreven voor de KVS.

Na de baantraining van gisterenochtend stond er naderhand nog heel wat vervelends op het programma. Een afscheidsdienst van een van onze neefjes. Een zoon van Sjan haar oudste zus. In erg korte tijd gestorven aan buikvlieskanker. Afgelopen september werd hij 50 jaar. Veel te jong dus.
Je snapt dat er voor de rest van de dag niet enig spoor van vrolijkheid meer te bespeuren was.
En dan op zondagmorgen, Eerste Kerstdag, geen training voor de groep op het programma da’s ook vragen om problemen. Dan maar vroeg zonder groep op stap. Het is werkelijk nog aardedonker als ik iets voor 8 uur, eigenlijk helemaal niet zo vroeg, vertrek.
Mijn bedoeling was om rustig naar het wildviaduct te lopen. Een natuurbrug over de A50 met een lekker breed fietspad en een brede strook groen. De oversteek is in totaal iets meer dan 1200 m. Meestal gebruik ik het opgaande stuk aan de oostkant. Het loopt net 400 m op. Niet te steil maar wel voelbaar. We hebben er ooit eens om de 50 m merkpunten gezet zodat je precies weet wat je doet.
Vandaag wil ik 10 keer het stuk van 400 m op tempo naar boven lopen. Het is wel paar geleden dat ik dat voor het laatste deed. Zeker weten dat er stuk van mijn snelheid bij ingeschoten is. Zeker vandaag zal het minder snel gaan omdat er ook nog een stevige wind staat die uit het westen komt dus mijn vriend werkt me vandaag ook nog wat tegen.
Gemiddeld was ik iedere keer voor 1’48” onderweg voordat ik boven was.
De 3 km uitlopend naar huis had ik wel nodig.

Een pittig begin van Eerste Kerstdag 2016. Hoofd wel gezuiverd. Mijn neus nog niet.
Vandaag ook weer ingeschreven voor de Koning van Spanje wat minder ver als de voorgaande jaren. Nu voor 22 km op zondag 7 mei.

Maandagmiddag,

Het was weer zover.

Het was weer zover.

Het is nog 2015 als je je planning wilt rondmaken voor 2016. Ik wilde graag de Konng van Spanje nog een keer lopen dus al in december moeten inschrijven wil je zeker zijn van een startnummer. De start dit jaar op een andere plek dan de vorige 3 uitgaves waaraan ik meedeed. Niet alleen een andere plek maar de afstand ook weer wat langer. De eerste keer dat ik daar liep ging de langste afstand over 30 km vervolgens werd het 32 en 34 km. en dit jaar zelfs 37 km. Nu kun je wel zeggen daar waar je 30 km kunt lopen dan kun je er ook wel 37. Gemakkelijker gezegd dan gedaan want inmiddels ben je ook weer 4 jaar ouder.
Maar goed niet piepen en lopen.

Dus zondagmorgen op tijd op en bijtijds vertrekken naar camping de Gulpenerberg waar voor het eerst de start is. In de auto merkte ik het niet zo maar buiten op de berg was het koud. Er stond een gemeen windje. Het zou die dag nog wel anders gaan worden. Gelukkig weet je dat van tevoren niet.
Een paar dames van onze club liepen daar gisteren al en ik was uitgenodigd voor een kop koffie en een krentenbolletje. Kijk..dan begint een trail niet slecht. Nadat de eerste groepen (22 en 11 km) van start zijn gegaan mag ook de 37 km vertrekken.
Ik stond aan de start in mijn complete winteroutfit en zag al een aantal mensen kijken zo van: “die gaat het straks warm krijgen”  Ik was er op dat ogenblik van overtuigd dat ik dat nodig had en zou ik het warm krijgen kon mijn jasje nog altijd in mijn rugzak. Aftellen en van start. Meteen in het begin een stuk asfalt naar beneden. Hier dus al opletten dat je niet als een razende Roeland van die berg af stormt. Want wat zeker in het Limburgse landschap geldt is dat er ook weer een weg naar boven zal zijn. En warempel in de eerste 10 km heb ik het een soort van warm. Nee…mijn jasje gaat nog niet uit.

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

Tot aan de eerste verzorgingspost blijft het nog redelijk droog maar de lucht kijkt dreigend. Het belooft niet veel goeds. Dan komt de regen gevolgd door hagel. Het striemt in je gezicht. De ondergrond is op een bepaald moment helemaal bedekt met hagel. Dus toch nog een winterttrail.
Met de nattigheid wordt de bovengrond iets drassiger maar ook gladder. Nou zullen er wel traillopers zijn die op schoenen lopen die uitglijden zoveel mogelijk voorkomen. Mijn Brooks, geen trailschoenen, zit niet zo heel veel profiel meer onder. Zeg maar dat het ongeveer “slicks” zijn. Op een heel slecht stuk staat een echtpaar die bij het beklimmen van een bultje van een paar meter maar een helpende hand biedt. Dat was nodig want ik schuif zo hard weer terug als dat ik naar boven ging. Even verderop vlieg ik onderuit. Zomaar als vanuit het niets lig ik in de modder en waarschijnlijk net met mijn middelvinger in het prikkeldraad.
Nog niet eens zozeer in de gaten totdat ik de middelvinger van mijn handschoenen rood zie worden. Dadelijk maar eens even laten kijken door de EHBO. De verzorgingspost op 26 km staat er bijna aan te komen.
Mijn vinger wordt wat schoongemaakt en er komt een pleister op. Door de kou en de regen die er dat moment valt plakt het hele spul ook nog niet. Dan maar een stevig stuk tape er omheen. Handschoenen weer aan beginnen aan het laatste stuk.

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

De buien worden er niet minder op en het parcours niet droger. Niet alleen door de vermoeidheid maar zeker ook door de gladheid is de souplesse er ondertussen aardig uit. Het is werken geworden. Wandelen op de klimmetjes en heel voorzichtig met het dalen. Maar ook vandaag geldt: “je loopt wat, je eet en drinkt wat en je komt dan vanzelf bij de finish”

Op 4:37′ kom ik over de finishlijn. Wat heb ik het koud! Vlug een stukje vlaai en een biertje en dan een warme douche opzoeken.
Bij het teruglopen naar mijn auto kom ik nog langs de EHBO post en laat op mijn vinger nog even een droge pleister  opdoen. De jongedame die de pleister plakte onderweg en ook nu herkende me niet nu ik weer redelijk moddervrij was.

Nu nog geen 24 uur nadat ik over de finish ging is trappenlopen, zowel naar boven als naar beneden, geen probleem ook wandelen gaat prima. Vanavond maar een kort herstelloopje doen.
Volgende jaar weer? Eerst maar eens zien wat de rest van het jaar nog brengt. Nog twee uitdagingen te gaan. De Slachte- en de Zeeuwse Kust marathon.

Even op pad!

Geplaatst: 21/04/2016 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Zondag is het weer zover.

Zondag is het weer zover.

De komende zondag mag ik op stap naar het Limburgse Gulpen om daar te starten op de bult die daar ligt. Ze noemen die bult de Koning van Spanje. Nagenoeg altijd opgenomen in de Amstel Goldrace of als het NK wielrennen in het Limburgse wordt gehouden zit die er in. Maar het komende weekend het domein van de lopers met name de trail lopers. Een groot aantal hebben een arrangement genomen op de camping en zijn het hele weekend actief.
Ik mag pas op zondagmorgen op stap gewoon omdat ik op zaterdag nog een baantraining te verzorgen en nog wat andere bezigheden heb.

Dus vanmorgen geen lange duurloop op het programma maar een duurloopje dat wat korter is. Even voor 8 uur de deur uit is het best nog fris. Het zal er net om gehangen hebben of dat er nachtvorst is geweest. Ook het windje dat er staat maakt het koud niettemin de zon is er al bij en je bent buiten wat wil een mens eigenlijk nog meer.

Een collectors item of een poetsdoek?

Een collectors item of een poetsdoek?

Nog maar amper een km van huis kom ik een loopster tegen. Hetzelfde idee gehad. Een prima begin van de dag je kunt dit al maar vast gehad hebben. Even later een stel mannen. Aan hun outfit in te schatten, alhoewel je daar mijlenver naast kunt zitten, nog geen ervaren lopers. Langs de Leijgraaf een loopster voor me die hetzelfde pad inslaat dan ik. Ze neemt steeds meer afstand die loopt lekker door.  Ik schat dat ze ongeveer 12 km/u liep. Stevig de sokken erin.

Op de terugweg nog een paar lopers en loopsters gezien maar dan vanuit de verte.
Het laatste bultje over voor dat ik thuis ben is een man zijn hond aan het uitlaten. Hé… die ken ik ergens van. Hij waarschijnlijk ook tenminste af te meten aan zijn reactie. Ik stop en vraag:  “En Jan hoe gaat het met je?” Met enige verbazing zegt hij: “Dat je me nog kent”. 
Je moet weten dat Jan in maart 2004 bij ons in de eerste sessie van Start to Run 6 weken heeft meegedaan. Inmiddels was hij ook met pensioen en vertelde me dat hij zo af en toe nog wel eens liep en dan droeg hij altijd het shirt wat je destijds kreeg als je 4 van de 6 zaterdagen had meegedaan. Jaja..toen was er een stok achter de deur en dat voor een katoenen shirt. Voor dit soort ontmoetingen daar stop ik voor om even bij te kletsen.
Dat maakt een gewoon loopje meteen tot een bijzonder loopje.