Post Tagged ‘korps mariniers’

Dinsdagmiddag,

De Poolster van destijds!

De Poolster van destijds!

Gisteren op Koningsdag 2015 gingen mijn gedachten nog even terug naar de de geboorte van onze prins destijds. Van sommige momenten in je leven blijven er dingen hangen die je niet snel vergeet. Tenminste bij mij werkt dat zo. En waarom is de geboorte van Willem Alexander mij zo scherp is bijgebleven?
Vanaf begin 1966 vervulde ik mijn dienstplicht bij het korps mariniers en na een jaar ongeveer werd ik ingedeeld bij een compagnie die een oefening van een paar maanden ging draaien in Wales. Zwemmen was geen optie dus wij werden met ruim 300 mariniers ingekwartierd op het bevoorradingsschip HMS De Poolster. Ik was ingedeeld bij een stel om de slaapplekken in orde te maken daarom waren wij al een paar dagen eerder aan boord dan de rest. Ook al het rollend materieel moest op het helidek vastgesjord worden. Daarna kwam de rest van het gezelschap.
Toch al voorzien van een talrijke bemanning kreeg het schip er zo maar in een klap 300 mensen bij. Je snapt dat deze bende op zo’n kleine oppervlakte in het gareel houden niet zonder slag of stoot verliep. Ik weet in elk geval dat veel van mijn collega’s daar tegen hun eerste straf aanliepen.
Maar goed om het in de avond al wat rustiger te houden werd er in de heli-hangar ’s avonds film gedraaid. Nou ben ik al niet zo’n filmliefhebber maar bij gebrek aan beter.

Op die avond van de 27ste april 1967 zaten wij ook te kijken naar een film opeens stopte de film en floepten alle lampen aan. Tja…dan is de tent te klein. Gelukkig al heel snel kwam het bericht via de scheepsomroep dat er in Nederland een prins geboren was, onze kroonprins Willem Alexander.
Eerlijk is eerlijk ik heb niet zo heel veel met het koninklijk huis maar wat er toen gebeurde daar kreeg ik wel kippenvel van. Wie of wat het signaal was dat weet ik niet maar als één man stond het hele ruige zooitje in de houding, salueerde en begon spontaan het Wilhelmus te zingen.
Tot op de dag van vandaag staat me dat nog steeds zo helder voor de geest. Het restant van de film is niet meer afgekeken want de kapitein trakteerde iedereen op een extra fles bier!

Wel een dag die ik nooit meer vergeet!

 

Advertenties

Zondagmiddag,

Nostalgie

Nostalgie

Zoals ik in mijn vorige postje al vertelde hebben we in Uden geen station en geen spoor meer. Ja…een busstation dat dan wel maar ook niet meer op de plaats waar het vroeger altijd was namelijk midden in het centrum op de markt. Nou heb ik zelf nooit niet zo veel gebruikt gemaakt van het openbaar vervoer dan alleen toen ik mijn dienstplicht vervulde bij het Korps Mariniers. Toen zat er niet veel anders op dan eerst een stuk met de fiets naar Uden en vervolgens met de bus Oss en vandaar verder met de trein.

Nou kwam ik deze week een artikel tegen in het plaatselijk weekblad over een bewaakte fietsenstalling en dat bracht me op gedachte dat mijn fiets destijds al in een bewaakte stalling stond. Een kleine smederij, je kent ze nog wel waar de tekening en de rekening met krijt op het roestige plaatwerk van de afzuigkap van het smidsvuur stond, die nagenoeg tegen de markt aan lag had de smid wat ruimte om je fiets te stallen. Ik denk dat ook hier wel de uitdrukking vandaan komt: “bij iemand in het krijt staan”. Moest ik op zondagavond vertrekken of op maandagmorgen heel vroeg dan was de smederij niet open .
Met het smidje van destijds had ik de afspraak dat ik mijn fiets achter bij een rommelhok mocht zetten met een briefje onder de snelbinder en bagagedrager wanneer ik ze weer kwam ophalen. Of dat nou na twee weken of na 6 weken dat maakte allemaal niet uit. Ja… iets op de prijs natuurlijk wel. Voor iedere week dat mijn fiets daar stond werd een dubbeltje parkeergeld gerekend. Kom daar nu maar eens ergens om.
Maar wat ik altijd zo frappant vond was het volgende. Bleef ik een, twee, drie of nog meer weken weg en ik kwam op de afgesproken dag terug stond mijn fiets altijd vooraan. Was het onverwachts dat ik kwam dan moest die achter een lange rij vandaan komen. Ik heb eigenlijk nooit geweten of dat dat alleen met mijn fiets het geval was of dat hij dat bij alle fietsen  deed.

Nu ik er iets over schrijf ruik ik nog de typische geur van verbrand ijzer en hoor ik nog het geluid van een hamer op het gloeiende ijzer en op een aambeeld.

Oja…en op Witte Donderdag en Goede Vrijdag dan was de smederij gesloten en werd er opgeruimd en gepoetst. Het begin van de echte lente??

 

Ingelijfd!

Geplaatst: 01/03/2013 in persoonlijk
Tags:, ,

Vrijdag,

Toch leuk geweest!

Toch leuk geweest!

Vandaag 1 maart 2013 is het 44 jaar geleden dat ik aan de poort stond van de van Braam Houckgeest kazerne in Doorn. Als dienstplichtige was ik al meer dan een jaar geleden voor een keuring in Breda geweest. Het verbaasde me eigenlijk niks dat ik werd goedgekeurd. Kennelijk hadden ze broeken in mijn lengtemaat. Enige tijd nadat ik de resultaten van de keuring binnen had kwam er een oproep van het ministerie van defensie of ik maar wilde verschijnen in Hollandse Rading voor een tweedaagse keuring om te zien of ik kon worden ingelijfd bij de Koninklijke Marine. Mijn laatste verkiezing moet ik zeggen.

Met enige tegenzin ging ik destijds op pad. Met de trein reizen? Nog nooit van gehoord. Uiteindelijk ben ik er toch gekomen. Al bij al vond ik er destijds weinig aan. Helemaal niks vond ik het. Bij het laatste gesprek met een wervingsofficier, denk ik, die gaf mij te kennen dat ze me wel wilde hebben en ik mocht nog aangeven of ik eventueel dienst wilde doen bij het korps mariniers. Ik dacht destijds dit heeft toch iets meer met zand en minder met te maken laat ik dat dan maar doen.

En zodoende stond ik op 1 maart 1967 in Doorn aan de poort. Voorlopig was ik daar de eerste 6 weken onder de pannen om te wennen. Langzaamaan werd je daar omgeturnd tot militair. Vooral het buiten zijn dat lag me wel. Beetje door de velden raggen, beetje wandelen, beetje soldaatje spelen. Na wat omzwervingen door marineland hielden ze me nagenoeg twee jaar bezig. En zoals zo vaak met dingen waar je tegen opziet vallen uiteindelijk allemaal wel mee. In ieder hield ik er een goede conditie en een allergie voor zwemmen aan over. Nee…..zwemmen is nog steeds niet mijn ding.