Post Tagged ‘kramp’

Maandagmiddag,

Die smaken altijd.

Gisterenmorgen stapte Jeroen al om 5:45′ bij ons binnen. Ik had net mijn pannenkoeken ontbijtje binnen en mijn tas compleet klaar. Vertrekken voor een autorit van 240 km om in Harlingen te komen. Geen kip op de weg zelfs niet toen we een eind verderop het licht begon te worden. Het was koud het had gevroren. Meestal levert dat een mooie dag op. Dik op tijd in Harlingen.
De boot naar Terschelling zat werkelijk tot aan de nok vol maar niettemin had Wendelien ons al snel gevonden. Zij ging vandaag van start voor de HM en was bijna 45’eerder aan het vertrek dan ik.
Aan boord hoorde je werkelijk overal en iedereen die twijfelde in welke outfit ze aan de start zouden verschijnen. Een eindeloze discussie want iedereen heeft zo ook zijn eigen voorkeur.
Voor mezelf was ik er lang uit. Het kan dan wel zo zijn als wij met de marathon van start gaan dat het nog warm genoeg is maar als je meer dan 4 uur onderweg bent kan het heel anders zijn. De buitentemperatuur naar beneden maar vooral door het energie verbruik wordt het lastig voor je lijf om op temperatuur te blijven. Dus voor mij wordt het lang. Hoe lang? Dat zal de tijd uitwijzen.

Met trots dragen!

Net voordat ik het startvak induik zie ik Tamara nog. Ze ziet er goed uit. Ik heb ze wel eens nerveuzer gezien. Een laatste opdracht mee: “maak het jezelf vandaag niet te gemakkelijk” Later bleek ook dat ze dat niet gedaan had want de bikkel liep zomaar een PR op marathon die niet de minste is qua zwaarte.

Van start op de toeter van de boot. Op ongeveer 2 km staat Jeroen die vandaag mijn mee fietser is. Heerlijk loopweer. De eerste km’s lopen met de rem erop. Een doorkomst op 5 km van 28’35”. Onderwijl nog even met Laetitia , een coach met een Frans accent maar ook met een Frans temperament gekletst. Tijdje niet gezien. Ze gaat voor mij te snel, Frans temperament zei ik al. De volgende 5 km ( 28’45”) lekker ontspannen weggetikt. Na de drinkpost moest ik hier in 2014 even een inhaalslag maken omdat een van de dames van de groep waarmee ik liep een sanitaire stop had. Nu kon ik rustig verder.
Wat een heerlijk publiek steeds aan het parcours. Op 15 km niks geen verval. 28’32”. Zwitsers uurwerk vandaag? Ik hoor in mijn gedachte de man, de man met de hamer: “mijn tijd komt nog”  Ergens tegen het 15 km punt haal ik een jongedame in. Ze blijft achter me hangen. Jeroen vraagt me naar km-tijden en geef ze door. Zoals bij elke drinkpost stop ik ook nu even om goed te drinken. Ik zorg ook dat mijn gels net voor we bij een post zijn naar binnen zijn. Ben ik ook meteen van mijn plakmond en plakhanden verlost.
De bewust jongedame loopt door. Doorkomst 28’55” Even later ben ik er weer bij. Samen op naar 25 km. We kletsen weinig. Ik weet inmiddels wel dat het haar marathondebuut is. Deze 5 km ging in 29′ precies. Nu ontspannen proberen te blijven en op naar het 30 km punt. Ik merk aan de jongedame dat het wat moeizamer gaat dat is nog niet wat ik voel het loopt nog steeds als een zonnetje.. Doorkomst op 30 km van ruim onder 3 uur. (2:55′)

In 2014 was het hier ook zwoegen.

Het strand komt in zicht. Het klinkerpad gaat stevig omhoog en ook stevig door het losse zand naar beneden. Ben ik net aan een km het strand op sta ik als vanuit het niets geparkeerd. Mijn kuiten zowel links als rechts schieten in de kramp Ik kan op dat ogenblik geen meter verder. Even rekken en wandelen. Probeer mezelf weer wat op gang te trekken. Warempel lijkt het te gaan lukken. Maar ik maak me blij met een dooie mus.
Het worden stukjes lopen, rekken wandelen, lopen, rekken, wandelen. Met recht is dan de Longway een verschrikkelijk lang eind. De man met de hamer lang gewacht maar slaat nu in alle hevigheid toe. Eindtijd vergeten een aan de finish zien te geraken. Hoe snel kun je je doelen verleggen?
De laatste km gaat in en wat een fantastische km is dat. Het publiek een paar rijen dik aan het schreeuwen en juichen. Maar ondanks dat vertikken het mijn kuiten en moet op de rode loper nog even stoppen om te rekken.
De finish uiteindelijk in 4:19’57”.
Vanmorgen zou ik voor deze tijd getekend hebben. Nu toch even een raar gevoel. Er had meer in gezeten. Te weinig gegeten? Te weinig gedronken? Inspanningsniveau net te hoog? Wie zal het zeggen. Oké…ik moet het er mee doen.

Dat zijn er nu drie!

Na het omkleden en douchen even een plek proberen te bemachtigen om wat te eten. Zitten we net word ik me een partij misselijk en doe alleen wat drinken. Geen hap zou ik nu naar binnen krijgen.
Eenmaal op de boot gaat het snel weer wat beter. Een kop koffie en een krentenbol valt weer goed. De overtocht heeft voor mijn gevoel niet zo heel lang geduurd want met goed gezelschap klets je vlug een  heel eind weg.
De man van Wendelien zet ons met zijn auto af op het parkeerterrein. Nu nog 240 km naar huis. Mistig is het onderweg ook nog enigszins.

Mijn tas uitpakken en de natte zooi ophangen wat bijkletsen met Sjan raak ik mijn bed tegen 1 uur. Als een blok in slaap gekieperd. Het was een leuke maar super lange dag. Andermaal een mooie dag aan mijn loopleven toegevoegd.

Was ik er gisterenmorgen van overtuigd dat ik rond 5 uur ’s avonds zou weten of het mijn laatste marathon zou zijn. Nu slaat de twijfel toch weer toe.

Advertenties

Supporteren

Geplaatst: 15/04/2013 in sport
Tags:, , ,

Maandag,

Hoef je niet helemaal de stad in.

Hoef je niet helemaal de stad in.

Soms, met de nadruk op soms, is een dagje supporteren wel leuk. Alleen als het zo druk is als gisteren in Rotterdam zie je minder dan dat je wilt zien. ’s Ochtends om net even over 8 uur samen met Sjan vertrokken om in Rotterdam te geraken. Ik had bedacht om mijn auto te parkeren op P&R Capelsebrug en vandaar met de metro verder de stad. In 90′ later zijn we op de Coolsingel.  Het is er al een drukte van belang.
Ik wist dat er een afspraak was voor een tweet up bij het politiebureau. Dat is wel ongeveer een traditie geworden. Snel nog even een aantal mensen succes kunnen wensen.

De eerste plaats als toeschouwer was 400 m na de start. De lopers gaan hier over twee stroken. Het is een kwestie van geluk als je hier iemand tussenuit weet te halen. Ook bij de start van de 10 km niemand gezien die ik zien wilde. Doordat de start van de 10 km een kwartier na de start van de marathon was werd de weg naar de Erasmus tijdelijk afgesloten. Even onze weg naar het 25 km punt te lopen geblokkeerd. Even later lukte het wel om daar te geraken.

Net op onze plaats aangekomen zijn daar de eerste lopers al. Onvoorstelbaar snel zijn ze. Het duurt op dit punt nog wel een paar uur voordat de minst snelle hier ook voorbij zijn. Gelukkig hier wel een aantal mensen gespot. De een liep er al wat florissanter bij dan de ander.
Het begon intussen ook al aardig warm te worden. Hier ook al de eerste gevallen van kramp. Te snel gestart? Te vlug door je koolhydraten heen? Wie zal het zeggen?

Onze volgende plaats op nog ongeveer een km te gaan was het nog een stuk erger. Het was vandaag niet echt een gemakkelijke marathon. De hele winter getraind bij lage temperaturen en dan dit zo vanuit het niets. Waar  ik wel weer achter kwam dat het voor mij niet meer hoeft om zo’n drukke stadsmarathon te lopen. Geef mij maar meer de luwte.
Gelukkig mag ik vanavond zelf weer op pad da’s minstens zo leuk als de supporter uithangen.

Dinsdag,

Lijkt nog fris en fruitig!!(de foto is van Maurice)

Na de de toch wel stevige kramp in mijn kuiten bij de Zeeuwse Kustmarathon had ik verwacht wel enigszins last te krijgen van wat spierstijfheid of toch op z’n minst een stram gevoel. Nadat ik een half uurtje na de finish een warme douche had genomen en even op bed in slaap was gesukkeld was ik redelijk fris. Ook de trap op en af dat ging zonder problemen. Dat is in het verleden wel eens slechter geweest. Ik kan me dat van mijn eerste nog wel herinneren (Rotterdam ’93) dat ik naar een kleedkamer moest op 4 hoog en te eigenwijs was om de lift te pakken. Na het overbruggen van de eerste verdieping kwam ik toen tot de conclusie: “dit had ik niet moeten doen”!!  Maar kennelijk te eigenwijs om daar lering uit te trekken ging ik ook van 4 hoog naar beneden met de trap, althans een paar treden, maar al snel bleek dat achterwaarts de trap af een stuk gemakkelijker ging.

Maar deze keer niks van dit alles. Gisterenavond ben ik toch maar zo verstandig geweest om met het duurloopgroepje mee te fietsen in plaats van te lopen. Zou het dan toch zo zijn dat er enig verstand met de jaren komt? Je zou het gaan denken. Maar ja…als je propageert om het na een marathon het even heel rustig aan te doen kan ik slecht daags naderhand al weer gaan hardlopen. Volgens mijn gevoel had ik het wel gekund. Moest maandag even bij mijn huisarts zijn en die mat mijn bloeddruk en HF. Een bloeddruk die eigenlijk past bij iemand van 30 en mijn HF was alweer terug bij 52 bpm. Volgende week weer aan de slag.