Post Tagged ‘Landgeiten’

Zondag,

de foto werd gemaakt door Fransje.

de foto werd gemaakt door Fransje.

Na de prachtige mooi zaterdag lieten de weersvoorspelling nog al somber uit voor de zondag. Best wel spannend eigenlijk. Regen, ijzel of welke nattigheid dan ook? Zou het glad worden of niet? Om even na 6 uur ’s morgens ben ik al eens een keertje naar buiten gegaan om eens te zien en te voelen hoe de vlag erbij hing. Geen ijzel in elk geval. Voor mezelf al het criterium go…
Een andere bijkomstigheid was dat ik vandaag een andere groep onder mijn hoede had. De trainer van de minst snelle groep had een snipperdag. Dan is je actieradius wat minder groot. Het legt je wel enigszins een beperking op van welk deel van het bos je gaat gebruiken voor de training. Het zou vandaag niet veel invloed hebben. Het was overal in het bos superslecht.

Bij het inlopen viel mijn eerste optie al af. Het pad dat ik wilde gebruiken voor dezelfde training als vorige week was echt spekglad door de regen op de aangereden sneeuw. Wel kreeg hier de groep een stevige uitbreiding. Er lopen op de Maashorst behalve paarden, Schotse Hooglanders,  moeflons en soms ook nog landgeiten en een aantal kuddes met schapen. Deze schapen worden van tijd tot tijd eens verkast en we kwamen echt midden in zo’n kudde terecht. Gaaf is het toch om te zien hoe een tweetal honden op fluitsignalen van hun baas de kudde in de juiste richting drijven. En wij? Wij waren er gewoon niet in de optiek van de schapen en de honden.

Uiteindelijk een parcours gevonden. Het was een keuze uit de minst slechte. Wat een ontiegelijke kliederzooi was het.  Niet aan de HF-hoogte maar aan de hoogte van de spatten op iemands achterkant kon je afmeten hoe snel je was. Ik had een heerlijke training of dat voor de anderen ook gold dat weet ik niet.

Maandagavond,

Lucratief? Voor wie? Voor de kroegbaas natuurlijk!Mijn geboortedorp dat bestond uit een kerk, 3 kroegen en een kruidenier en 1000 inwoners dat was alles. Wat er volop was dat was armoede. Maar eens per jaar met de kermis dan gingen alle remmen los. D’n hof moest er pico bello bij liggen want als alle ooms en tante’s op bezoek kwamen dan mochten ze niks tekort komen. Dan waren er minstens 5 flesjes bier en een fles boerenjongens in de kelder.
Daar werd wel voor gespaard om los te kunnen. Zeker ook werd er door de jeugd gespaard. Nee… niet bij een bank. Kroegbazen die waren zo slim dat ze in hun café een spaarkast hadden hangen. Ieder lid van de spaarkas kreeg een nummer toebedeeld en er werd van je verwacht dat je iedere week wat in het desbetreffende gleufje werd geschoven.

botsauto!

Bij sommige clubs was dat aan een minimum gebonden. Gebeurde het dat je oversloeg dan kreeg je boete.
Vrijdag of zaterdag voor de kermis was het “spaarkas lichten”. Natuurlijk werd er uitbetaald in de kroeg. Je snapt het al! Er bleef meteen al weer een bedrag bij de kroegbaas. Aardig lucratief.
Nu had ik gedacht dat deze manier van sparen een achterhaald fenomeen was maar je moet maar eens googelen op “spaarkas lichten”. Op tal van plaatsen en cafe’s gebeurt dit tot op de dag van vandaag nog steeds.

Wat doe je op mijn terrein?

Voor mij  op maandagavond geen kermis maar een duurloopje maken. Op het programma voor de Berlijngangers die op maandag meelopen 1:40′ op het schema. Een mooie tijd om weer eens op zoek te gaan naar onze landgeiten.Ze staan meestal op een tijdelijk omheind stuk hei en bos en zorgen er voor dat de berkenboompjes die er groeien uitgeroeid worden. Volgens mij kunnen ze dat goed. Natuurlijk hebben we ze gevonden. Op het moment dat ik dacht nu moeten we bijna terug anders lopen we langer dan de geplande tijd zagen we ze. De andere beesten in de Maashorst hebben we vanzelfsprekend ook gezien. Er lopen schapen,paarden en Schotse Hooglanders. Een druk begraasd gebied. Na 1:40’12” terug bij ons bankje. Ruim 16 km gelopen.

Maandagavond,

Bloeiend st.jacobskruiskruid Met onze duurloop op maandagavond, zeker als die wat langer worden, zwerven we nog al eens door de Maashorst. Gaat het richting augustus dan zie je niet alleen dat de heide al mooie bloemknopjes gaat krijgen maar ook het giftige st. jacobskruiskruid gaat dan bloeien. In een tijdsbestek van een paar weken is het bijna een grote gele  vlakte alsof er koolzaad bloeit. En zolang het niet gemaaid is dan laten de Schotse Hooglanders en de wilde paarden het kruid wel ongemoeid maar in hooi verwerkt dan wordt het opgegeten met alle gevolgen van dien. En wij lopers laten het ook wel met rust.

Eigenlijk waren we gisteren op zoek naar een kudde landgeiten. Op de plek waar je ze normaal wel
Oormerken vinden kunt waren ze niet te zien. Wil niet zeggen dat ze er niet waren. We bleven op de paden. Plotseling zien we in de verte iets in het gras liggen. Een kalfje van de hooglanders. Nog niet zo lang geleden geboren maar wel al een paar grote gele oormerken in beide oren. Het lukt je bijna nooit om ze op de foto te krijgen maar dit kalfje wel. Ik moest wel een beetje uitkijken waar de moeder verbleef. Moeders hebben het niet zo graag dat hun jongen belaagd worden. Dit was weer een van de bijzondere ontmoetingen in de natuur.

Na ruim 17 zwerf kilometers weer terug bij het startpunt. Twee minuten eerder dan dat de bedoeling was. Een heerlijk loopje met de zon en een heel aangename temperatuur.