Post Tagged ‘Leijgraaf’

Maandagavond,

Een foto gemaakt tijdens de Slachtemarathon van 2016

Als gedeelde vreugde dubbele vreugde is dan heb ik vandaag zeker dubbel genoten van mijn duurloopje. Een aantal weken geleden vroeg Tamara me eens of we samen niet eens een duurloopje zouden kunnen maken. Voor haar het doel om eens het vlakke Friese Drachten te ontlopen en om eens naar haar loophouding te kijken. Natuurlijk sta ik daar altijd voor open. Daarbij qua tijd ook nog eens heel flexibel.
Binnen de kortste keren hebben we afspraak gemaakt. Vandaag de uitvoering. Iets over 10.00 u. was Tamara in Uden.
Vrij snel vertrokken voor een duurloopje van: “we zien wel hoe lang”. Op haar schema stond ruim 2:30′ maar dat is qua zwaarte gerelateerd aan vlakke en geasfalteerde ondergrond dat zou vandaag zeker niet het geval zijn. Niet vlak en niet veel verhard. Dus maar zien waar we uitkomen.
Het zonnetje liet ons overigens een beetje in de steek terwijl de temperatuur prima was.
De eerste 5 km over de Peelrandbreuk waarover best veel te vertellen valt. Niet alleen lopen maar ook oog hebben voor dit kenmerkende landschap.

Zand in je schoenen

De volgende 5-6 km zal er heel anders uitzien. Mul zand, omhoog, omlaag, wortels, struikelblokken. Nu geen onbeperkt kletsblokje. Opletten geblazen.
Na de eerste passage een stop met een tweeledig doel. Schoenen ontzanden en drinken. Je merkt dat Tamara dit soort ondergrond niet gewend is. Mijn schoenen daar zit amper iets in. Landing en afzet moet hier aangepast worden. Na de terugweg over Bedaf komen we weer op wat gemakkelijker terrein.
Als we bij het “bengske” zijn dan zitten en even wat in het boekje schrijven dat we hier waren.
Na het pad langs de Leijgraaf rechtsaf richting Maria-Heide om via het “Het Duits Lijntje” een vroeger spoorweg die uiteindelijk in St Petersburg uitkwam. Nu in zijn geheel ontmanteld maar inmiddels wel een prachtig begroeide dijk is. Een paradijsje voor allerlei vogels.
Het allerlaatste stukje via het Birgitinessen Klooster in Uden beter bekend als: “d’auw nonnen”. Vervolgens via de Vorstenburg en de Kerkstraat maakte het rondje van: “Uden laten zien” nagenoeg compleet. Ik zeg nagenoeg want de hele Maashorst hebben we overgeslagen.
Koffie, douchen, boterhammetje, afscheid.
Ik kan me amper een beter loopdagje voorstellen. Dus toch “gedeelde vreugde is dubbele vreugde”

Advertenties

Zaterdagavond,

De foto is van een paar weken terug. Nu kwamen we er weer langs.

Al enige weken geleden vroeg Ingrid me om haar laatste duurloop voor Rotterdam hier in onze omgeving te lopen. Het spreekt voor zich dat ik daar in toestemde. Op de eerste plaats wil ik graag onze omgeving showen en ten tweede bijkletsen tijdens een duurloop, over doelen, wedstrijden en allerlei onderwerpen of dat ze nu hardloop gerelateerd zijn of helemaal niet, is wel heel erg leuk.
Om iets over half tien is ze bij ons thuis. Een kopje thee voordat we vertrekken. Ik leg haar uit in welke omgeving we gaan rondstruinen.
Vertrekken via de molen van Jetten en de sportvelden over geluidswal van de A50 en de N265 richting Naat Piek. Deels verhard maar ook een paar heuveltjes. Bij Naat Piek het bos in met wasbordpaadjes en boomwortels. Opletten geblazen dus. Langzaamaan lopen we richting afrastering van het wengebied van de wisenten. Helaas niet gespot vanochtend. De kop wordt gezet in de richting van Slabroek met zijn heide en smalle heuvelruggetjes. In welk jaargetijde je hier ook loopt altijd is het prachtig lopen.

Altijd mooi!

Een korte stop voor een foto is wel op z’n plaats. De Maashorst en Slabroek laten we achter ons en via de trimbaan en het wildviaduct richting het stuifduinengebied Bedaf. Voor de zoveelste keer krijg ik vanmorgen te horen dat je toch wel erg bevoorrecht bent om hier in de omgeving te mogen en kunnen te lopen. Op Bedaf nemen we de route onderlangs maar of dat onderlangs nou lichter loopt?  Ik heb mijn twijfels daarbij. De laatste bult over en dan nog de laatste 5 km dwars door weer een heel ander stuk natuur. De Peelrandbreuk. Altijd een verrassing of dat je droge voeten houdt. De waterstand is door de breuk hier zo grillig. Bij een bankje met zicht op kerken van Uden stoppen we even. Bij dit bankje is een koker met een notitieblokje om te schrijven hoe je hier kwam of was. Loop ik met gasten maak ik er altijd gebruik van.
Het laatste stuk langs de Leijgraaf merk je dat er toch een stevige wind staat. Nog niet eerder gemerkt. Onder de A50 door dan nog een bultje zijn we in de laatste km dus tijd voor nog een drietal korte versnellingsloopjes.
Na 2:40′ en een afstand van 26 km zijn we weer thuis.
Wat drinken, douchen en nog wat eten dan zit er een mooie ochtend weer op.

Ik vind het nog steeds heel bijzonder om “wegwijzer” te zijn door de verschillende natuurgebieden.

Roestwater

Mistig en koud!

Geplaatst: 30/12/2016 in sport
Tags:, , ,

Vrijdagmiddag,

Nog niks geen zon!

Nog niks geen zon!

Mijn laatste duurloop op donderdagmorgen van dit jaar begint mistig en donker. Het is al iets over acht uur en nog steeds aardig donker. Nog even getwijfeld of dat ik later kon gaan maar dan komt de rest van de dag een beetje in het gedrang.
Even later als ik langs de Leijgraaf loop is het alsof de mist langzaam uit het water naar boven kruipt. Eenden die daar zwemmen die moeten toch aardig kouwe poten hebben dacht ik bij mezelf om zo te zwemmen in dat koude water. Het ziet er allemaal wel heel mysterieus uit.
Na een 5-tal km kom ik ook weer bij mijn hekje. Ik denk: “zal ik of doe ik het niet”? De twijfel is maar kort gewoon niet doen want de afzet is licht bevroren en misschien wel enigszins glad. Wel zo veilig om het maar niet te doen.
De eerste bult op Bedaf. Pas als je bovenstaat heb je in de gaten welk een hoogteverschil je meteen al overbrugt. Weer eenmaal op het vlakke deel zie ik eigenlijk pas hoe mooi dat er alles uitziet. Grashalmen worden dubbel zo dik door het aan vriezen.

Dwars er door heen maar.

Dwars er door heen maar.

Na de strook met mul zand kom ik op een stukje dat wordt begraasd door een aantal Schotse Hooglanders. Eentje midden op het pad. Ik loop er met een klein boogje omheen. Zij keurt me blik waardig en graast rustig verder.
Mijn handen beginnen ondanks dat ik handschoentjes aan heb aardig koud te worden. Maar goed dat ik even geleden een paar foto’s gemaakt heb ik geloof niet dat ik mijn telefoon nu gemakkelijk uit mijn achterzakje zou kunnen krijgen.
Langzaamaan wordt het iets lichter. De mist trekt een beetje op. Na een tweetal heuvelruggetjes ben ik weer bij mijn hekje. Nee….niet springen. Nog 5 km te gaan. Als ik thuis bij de deur aankom dan begint het gedonder. Kan met mijn: “kouwe jatten” het klepje van de rits niet vinden. Heb ik die eenmaal open en mijn sleutel te pakken dan krijg ik die amper in het sleutelgat. Nu opendraaien nog. Het lukt me net met twee handen.
Bij een kop koffie als ik eenmaal binnen ben begint er weer wat leven in te komen. Tjee…wat doen ze pijn.
Nu ruim 24 uur later merk ik nog aan mijn vingers dat die totaal verkleumd waren.

Vandaag maar meteen een paar warme wanten gekocht misschien is dat de oplossing.

Toch is het hier ieder jaargetijde mooi!

Toch is het hier ieder jaargetijde mooi!