Post Tagged ‘Leijgraaf’

Donderdagavond,

Nu gaat het snel met de temperatuur.

Het staat in elk geval als een paal boven water dat het ook dit jaar weer gewoon lente wordt. Wanneer en hoe dat zal de tijd uitwijzen. Met de vooruitzichten voor vandaag in mijn gedachten wilde ik vanmorgen voor een duurloop gaan die in elk geval mij over de 20 km zou brengen.
Om 8.30 u. begon mijn duurloop nog behoorlijk fris. Niet in de bebouwing maar ben ik net het dorp uit dan zien de bermen en de weide er behoorlijk wit uit. De temperatuur was nog net onder het vriespunt.
Als ik langs de Leijgraaf loop vliegen er een aantal vissers voor me uit. Opvallend veel reigers vliegen steeds weer op en gaan weer zitten of is het staan. Niet alleen blauwe maar ook een paar zilverreigers. De Peelrandbreuk is het nu redelijk droog alhoewel ik op een plaats toch een paar natte voeten oploop. Dat is koud.  Op Bedaf als ik ruim een half uur onderweg ben komt de zon steeds wat hoger. Nu loopt de temperatuur lekker op.
Via Bedaf een aantal landweggetjes over richting De Meuwel. Een vijver die buiten het Udense ligt. Ik denk vandaag ook het meest verre punt vanaf mijn huis.
Via het wildviaduct over de A50 kun je de verbinding maken met de Maashorst. Hier kun je de vroegere trimbaan op, een nieuwe ligt een eindje verderop. Een stel met hun kleinkinderen wandelen nabij het kabouter pad, Een jongetje loopt even met me mee. Na een high five en een boks rent hij weer terug naar opa.
Een heuvelrug over en bij de Blokhut stop ik even voor wat drinken. Vanaf hier ben ik met een klein uurtje wel weer thuis. Al slingerend door het bos naar Naat Piek. Langs de N265 loopt een nieuw breed fietspad. Ja rechttoe rechtaan. Nabij Bernhoven met een voetgangersbrug weer naar de overkant. Nu nog een stukje natuurcompensatie gebied door langs de voetbalvelden van FC de Rakt en de molen van Jetten ben ik na 2:35′ weer thuis. En….20 km gehad? Ja…nagenoeg 24 km.
Een mooie route maar ook heel lekker weer. De lente in aantocht!

Advertenties

Maandagavond,

Een foto gemaakt tijdens de Slachtemarathon van 2016

Als gedeelde vreugde dubbele vreugde is dan heb ik vandaag zeker dubbel genoten van mijn duurloopje. Een aantal weken geleden vroeg Tamara me eens of we samen niet eens een duurloopje zouden kunnen maken. Voor haar het doel om eens het vlakke Friese Drachten te ontlopen en om eens naar haar loophouding te kijken. Natuurlijk sta ik daar altijd voor open. Daarbij qua tijd ook nog eens heel flexibel.
Binnen de kortste keren hebben we afspraak gemaakt. Vandaag de uitvoering. Iets over 10.00 u. was Tamara in Uden.
Vrij snel vertrokken voor een duurloopje van: “we zien wel hoe lang”. Op haar schema stond ruim 2:30′ maar dat is qua zwaarte gerelateerd aan vlakke en geasfalteerde ondergrond dat zou vandaag zeker niet het geval zijn. Niet vlak en niet veel verhard. Dus maar zien waar we uitkomen.
Het zonnetje liet ons overigens een beetje in de steek terwijl de temperatuur prima was.
De eerste 5 km over de Peelrandbreuk waarover best veel te vertellen valt. Niet alleen lopen maar ook oog hebben voor dit kenmerkende landschap.

Zand in je schoenen

De volgende 5-6 km zal er heel anders uitzien. Mul zand, omhoog, omlaag, wortels, struikelblokken. Nu geen onbeperkt kletsblokje. Opletten geblazen.
Na de eerste passage een stop met een tweeledig doel. Schoenen ontzanden en drinken. Je merkt dat Tamara dit soort ondergrond niet gewend is. Mijn schoenen daar zit amper iets in. Landing en afzet moet hier aangepast worden. Na de terugweg over Bedaf komen we weer op wat gemakkelijker terrein.
Als we bij het “bengske” zijn dan zitten en even wat in het boekje schrijven dat we hier waren.
Na het pad langs de Leijgraaf rechtsaf richting Maria-Heide om via het “Het Duits Lijntje” een vroeger spoorweg die uiteindelijk in St Petersburg uitkwam. Nu in zijn geheel ontmanteld maar inmiddels wel een prachtig begroeide dijk is. Een paradijsje voor allerlei vogels.
Het allerlaatste stukje via het Birgitinessen Klooster in Uden beter bekend als: “d’auw nonnen”. Vervolgens via de Vorstenburg en de Kerkstraat maakte het rondje van: “Uden laten zien” nagenoeg compleet. Ik zeg nagenoeg want de hele Maashorst hebben we overgeslagen.
Koffie, douchen, boterhammetje, afscheid.
Ik kan me amper een beter loopdagje voorstellen. Dus toch “gedeelde vreugde is dubbele vreugde”

Zaterdagavond,

De foto is van een paar weken terug. Nu kwamen we er weer langs.

Al enige weken geleden vroeg Ingrid me om haar laatste duurloop voor Rotterdam hier in onze omgeving te lopen. Het spreekt voor zich dat ik daar in toestemde. Op de eerste plaats wil ik graag onze omgeving showen en ten tweede bijkletsen tijdens een duurloop, over doelen, wedstrijden en allerlei onderwerpen of dat ze nu hardloop gerelateerd zijn of helemaal niet, is wel heel erg leuk.
Om iets over half tien is ze bij ons thuis. Een kopje thee voordat we vertrekken. Ik leg haar uit in welke omgeving we gaan rondstruinen.
Vertrekken via de molen van Jetten en de sportvelden over geluidswal van de A50 en de N265 richting Naat Piek. Deels verhard maar ook een paar heuveltjes. Bij Naat Piek het bos in met wasbordpaadjes en boomwortels. Opletten geblazen dus. Langzaamaan lopen we richting afrastering van het wengebied van de wisenten. Helaas niet gespot vanochtend. De kop wordt gezet in de richting van Slabroek met zijn heide en smalle heuvelruggetjes. In welk jaargetijde je hier ook loopt altijd is het prachtig lopen.

Altijd mooi!

Een korte stop voor een foto is wel op z’n plaats. De Maashorst en Slabroek laten we achter ons en via de trimbaan en het wildviaduct richting het stuifduinengebied Bedaf. Voor de zoveelste keer krijg ik vanmorgen te horen dat je toch wel erg bevoorrecht bent om hier in de omgeving te mogen en kunnen te lopen. Op Bedaf nemen we de route onderlangs maar of dat onderlangs nou lichter loopt?  Ik heb mijn twijfels daarbij. De laatste bult over en dan nog de laatste 5 km dwars door weer een heel ander stuk natuur. De Peelrandbreuk. Altijd een verrassing of dat je droge voeten houdt. De waterstand is door de breuk hier zo grillig. Bij een bankje met zicht op kerken van Uden stoppen we even. Bij dit bankje is een koker met een notitieblokje om te schrijven hoe je hier kwam of was. Loop ik met gasten maak ik er altijd gebruik van.
Het laatste stuk langs de Leijgraaf merk je dat er toch een stevige wind staat. Nog niet eerder gemerkt. Onder de A50 door dan nog een bultje zijn we in de laatste km dus tijd voor nog een drietal korte versnellingsloopjes.
Na 2:40′ en een afstand van 26 km zijn we weer thuis.
Wat drinken, douchen en nog wat eten dan zit er een mooie ochtend weer op.

Ik vind het nog steeds heel bijzonder om “wegwijzer” te zijn door de verschillende natuurgebieden.

Roestwater