Post Tagged ‘opjes en afjes’

Dinsdagmiddag,

Hier kun je zonder klauter-en klimwerk ook niet meer komen.

Hier kun je zonder klauter-en klimwerk ook niet meer komen.

Je hoort het regelmatig als je aan het lopen bent. Het gaat me vandaag voor geen meter. Als je er dan naar vraagt of ze zelf een oorzaak weten waarom het dan eens wat minder gaat dan is er eigenlijk bijna altijd wel iets waarom dat een training eens wat minder loopt dan dat je zou willen dat het liep. De oorzaken kunnen echt heel divers zijn. Van slecht geslapen, een te snelle of te intensieve training eerder die week, licht verkouden, snotterig of er is gewoon niks aan te wijzen waarom dat het wat minder gaat.
Nou is het in het gewone leven al zo dat het meestal met wat opjes- en afjes gaat. In de hardloopwereld al helemaal. Zeker bij lopers/loopsters die nog geen groot aantal trainingsjaren hebben. Dan is er een periode dan loopt het zo lekker en je voelt je conditie met sprongen omhoog gaan. De volgende periode dan vlakt de opbouw weer helemaal af en er hoeft niet veel te gebeuren of  je gaat zelfs achteruit.
En wat moet je daar nou aan doen? Niks…gewoon niks!

Ja… fouten maken dat kun je. Gaat het eens wat minder en je hebt niet het geduld om rustig af te wachten tot het weer beter gaat maar denkt door wat extra trainingen er wel weer bovenop te komen. Met die maatregel train je zeer waarschijnlijk in de terug uit of je kiepert net over het randje en een blessure is het gevolg. Het enige dat je kan redden is geduld. Gewoon rustig verder training ja misschien zelfs wat extra rust dat biedt waarschijnlijk de beste en de snelste en de beste oplossing.

De andere kant op is precies hetzelfde. Je hebt een periode en het loopt als een fluitje. Een paar wedstrijdjes gaan erg goed en je loopt net aan of net geen PR op een bepaalde afstand. Het ligt dan zo voor de hand dat je of nog even de training iets opschroeft, dat kan zowel in omvang als in tempo zijn, en ook in deze situatie kieper je net over het randje. Rust bewaren, rust bewaren dat is het devies.

Die golfbeweging is bij iedere loper/loopsters aanwezig maar naarmate je meer trainingsjaren hebt worden de dipjes wat minder diep en vaak wat minder lang en de topjes wat minder hoog. Het verschil dat vlakt wat af. Je hebt het er maar mee te doen. Nogmaals je uit balans laten brengen door ongeduld is de grote valkuil.
Ik had er gisteren een paar op ons maandagavond duurloopje. Oké… het liep voor geen meter vertelden ze me maar deden wel bijna 14 km mee op het gewone tempo dus zo slecht ging het nog niet.

Advertenties

Weer het bos in!

Geplaatst: 08/04/2013 in sport
Tags:, ,

Maandagavond,

Dit plaatje is nog van vorig jaar. Minder zomers nu nog.

Dit plaatje is nog van vorig jaar. Minder zomers nu nog.

Het overkomt me niet zo vaak dat ik mijn eentje loop. Ja zo soms maar zeker niet op de maandagavond. Vanavond voor de eerste keer weer vertrekken bij Naat Piek sinds de klok eind maart verzet is. Een prima gelegenheid voor mensen die een najaarsmarathon dan wel halve marathon op hun planning hebben staan om hier met deze groep op een uurtje van start te gaan.
Ik was dan ook erg benieuwd met hoeveel we aan het vertrek zouden staan.  Op nog geen 5’voor het vertrek nog maar met een paar man. Zijn we nog geen 2′ en een aantal stofwolken verder, de weg naar Naat Piek is nl. gortdroog, staan we met 25 mensen klaar aan het startpunt.

Vanavond ook maar meteen een schifting maken van: “hier wil ik wel verder mee of als dat hier er zo aan toe gaat dan zie je mij niet meer”.  Niet dat het tempo zo hoog lag maar meer het soort parcours. Ik geloof niet dat ik een uur meer variatie in een rondje kan gooien.  Aardig wat opjes en afjes erin. Ook aardig wat los zand. Maar vooral ook stoffig. Het zal wel daarom geweest zijn dat het “kleplawaai” gaandeweg wat minder werd.

Gemeten aan de reacties zullen er niet zo veel afvallers zijn. Weet ik voorlopig waar ik op de maandagavond aan toe ben.

Zaterdagmorgen,

goed gevoel altijd!

Ben ik altijd al redelijk vroeg wakker. De eerste nacht op een vreemde plaats vaak nog vroeger. Kijk ik naar buiten zie ik dat het regent en waait. En niet zo’n klein beetje ook. Om 8 uur aan het ontbijt. Bodempje leggen voor vandaag. Dan volgt  de kledingkeuze. Niet alleen voor mij maar ik denk voor veel lopers een lastige keuze. In een korte broek ga ik sowieso. De moeilijkheid is even doe ik een thermoshirt onder mijn hemd of niet. Twijfel nooit zo erg lang.

De bus in samen met Ruth, Harrie en Richard. Lekker vroeg in de sporthal waar je iedereen ziet binnenkomen. Heerlijk om weer met een aantal bekenden wat bij te kletsen.

Dan op naar de start en het is opgehouden met regenen en het waait ineens een stuk minder hard. Er gonst al een gerucht door het startvak: “dit wordt een editie voor watjes”. Ik denk er het mijne van want het blijft de Kustmarathon.

De start dan. Behoorlijk aan de rustige kant vertrekken want wat vooral voor deze marathon geldt,loop eerst eens 20 km in en loop daarna een halve marathon. Voordat je de Scheldekering opgaat loop je over een stukje strand. Hier zie ik voor de eerste keer mijn familie. Dan realiseer je jezelf weer even waarom ik hier loop. Het zonnetje komt erbij en ongemerkt gaat het tempo dan toch enigszins naar boven. Het zou me wel eens kunnen gaan opbreken.

Bij Vrouwenpolder het strand opdraaiend begint het serieuzere werk. Hiet wel de wind tegen niet dat het stormt maar wel het windje tegen. De opgang bij de Piraat is altijd al heel bijzonder. Het is er druk. Nu voor dat de opjes en afjes komen gaan nog maar even goed drinken. Het loopt hier nog als een treintje. Gemakkelijk naar boven en met een behoorlijk tempo naar beneden. Domburg door over het smalle tegelpad. Kippevel!

Dan ergens tussen 35 en 36 km gebeurt het. Zo maar zonder waarschuwing vooraf kramp in mijn beide kuiten. Geen stap meer te verzetten. Bam…stop! Helemaal geparkeerd. Tja… en dat is een plaatsje te vroeg.Met steeds een stukje dribbelen, want meer is het niet en stukjes wandelen en blijven rekken kom ik in ieder geval steeds korter bij de finish. Het duurt alleen wat langer dan dat ik me had voorgesteld.

Je ziet maar dat een marathon en marathon blijft onberekenbaar en onvoorspelbaar. Koers je af op een eindtijd van 3: 52′ en het wordt uiteindelijk 4:07′
Ruth komt eventjes na mij over de streep een prima wedstrijd van 4:22′ gelopen en weer even daarna komt Harrie over de streep.

Mijn laatste hier? Als mijn lijf het toelaat zeker niet. Dit is mijn marathon geworden. Weer gewoon op herhaling.