Post Tagged ‘pensioen’

10 jaar geleden!

Geplaatst: 23/09/2014 in sport
Tags:, ,

Dinsdagavond,

Asfalt en donker!

Asfalt en donker!

Volgende week op 1 oktober is het 10 jaar geleden dat ik stopte met mijn werk en met pensioen ging. Ja…toen kon dat nog. Ik was bijna 59. Kon ik mooi altijd overdag trainen en niet meer in het donker. Behalve dan de baantraining op woensdagavond maar daar heb je kunstlicht voldoende.

Voor de club verzorgde ik 3 trainingen. Woensdagavond en zaterdagmorgen op de baan en zondagmorgen in het bos. Buiten de club om voor mezelf op dinsdagochtend afwisselend een sneller duurloopje of interval en op donderdagmorgen mijn lange duurloop.
Voor mezelf een prima indeling.
Maar dan keert het tij al snel. Een groep dames en heren lopen op maandagavond een duurloopje. Dat ging eigenlijk niet zoals ze zelf wilde. Dan was het tempo te hoog dan waren ze de weg kwijt en was er altijd wel wat.
“Wil jij met ons meelopen? Jij weet overal de weg en het je kunt het tempo een beetje in de hand houden”. Zeg nou zelf…als dat zo gevraagd wordt dat kun je toch niet weigeren.

Wel een verschil! Zomer en winter. Ik geef hier de voorkeur aan.

Wel een verschil! Zomer en winter. Ik geef hier de voorkeur aan.

Met het gevolg dat mijn overdag training van dinsdag geskipt werd en naar de maandagavond ging en dus geen tempotrainingen meer. Dit najaar nu 10 jaar geleden en iedere keer als we over gaan van de zomer naar de winter en terug moeten op het asfalt vind ik dat lastig. Maar ook iedere keer weer geeft het je zoveel plezier om met zo’n groep op stap te zijn en zo lang als ik er meer energie voor mezelf uithaal dan dat ik er in stop geloof ik dat ik nog wel een paar omschakelingen van de zomer-naar de wintertraining mee ga maken. Vooropgesteld dat het mijn lijf blijft doen.

In de aanloop naar een najaarsevenement gisterenavond voor het eerst weer op het asfalt en in het donker bijna 20 km met een groepje weggetikt.

Tijd genoeg?

Geplaatst: 28/08/2014 in persoonlijk
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Zo ziet er dat uit!

Vrij zijn ziet er zo uit!

Het was in het voorjaar van 2004 dat mijn leidinggevende bij me kwam met de informele vraag of ik zou willen stoppen met mijn werk. Nou ja…ik deed mijn werk best met veel plezier en vroeg hem: “waarom zou ik”?  Natuurlijk had ik al wel gehoord in de wandelgangen dat er weer een reorganisatie aan zat te komen. De 100-ste? Zou zo maar kunnen. Ook deze ronde gaven ze er de voorkeur aan om oudere medewerkers te vragen om vrijwillig gebruik te maken van een regeling die voor zowel de medewerker als voor de werkgever niet slecht was. Overigens ik kende de regeling en was zeker geen slecht voorstel. Na wat twijfels, gesprekken over en weer en overleg met het thuisfront ja gezegd tegen het mijn  aangeboden voorstel.
En plotseling is je werktijd nog maar en half jaar in plaats van nog bijna 4. En dan gaat het rap! Afbouwen, werk herverdelen en voor je het weet is het 30 september 2004 je laatste werkdag.
1 oktober 2004 een zee van tijd denk je. Zeker in het begin is waken over je agenda want er wordt aan alle kanten aan je getrokken om dit of dat te gaan doen. Nee…zeggen is dan de grote kunst. Het spreekt voor zich dat een deel van mijn tijd is gaan zitten in mij atletiekclub. En ook hier is het weer waken dat je er niet dag en nacht actief bent.
Nu zijn we de komende maand 10 jaar verder en nog steeds moet je voor sommige dingen of nee verkopen of de boot afhouden.
Maar staande blijft wel dat als je dingen doet met passie en plezier dat je dat lang volhoudt. En eerlijk is eerlijk ik geniet er nog elke dag van om vrij te zijn. Wat mij betreft wil ik er in deze omstandigheden nog wel een termijn van 10 jaar aan vast knopen.

Hier hadden we het vanmorgen over tijdens onze duurloop want ook mijn loopmaatje Harrie is dit jaar al 10 jaar met pensioen. Oké…hij stopt dan aan het einde van de maand met zijn trainingen verzorgen maar hardlopen moet hij nog maar een gewoon een hele tijd blijven doen.
Want ook al hebben we samen in km’s de wereld rondgelopen het verveelt nooit. Er blijft altijd is er wel iets om over te kletsen. Je gelooft het misschien niet zo maar het kan onderweg ook wel een stil zijn. Niks te zeggen genieten van de omgeving elk met zijn eigen gedachte. Kletsen komt dan straks wel weer bij de koffie. Zo nog 10 jaar erbij? Als dat zou kunnen!