Post Tagged ‘sneeuw’

Winterse trainingen!

Geplaatst: 31/01/2019 in sport
Tags:, , ,

Donderdagavond,

Die zit er waarschijnlijk al even. Nog niet eerder gezien

Gisterenmorgen gingen we met onze werkploeg naar het bos om de paden voor de Heuvelrugcross in orde te maken. Het had een beetje gevroren maar dat mocht geen naam hebben en de paden waren vrij snel in orde om de cross te lopen as zondag.
Toen ik in de avond naar de baan fietste was het duidelijk anders. Geheel volgens de weersvoorspellingen was het gaan sneeuwen. Natuurlijk had ik nagedacht over een alternatief voor de baantraining. Lopen op de baan was geen optie. Glad!!

Een breed, niet druk en een goed verlicht fietspad op krap aan 2 km van ons stadion is een prima mogelijkheid om te trainen.
Na de oefeningen een half uur 250-jes lopen met korte rusten hoor je niemand meer klagen over koud of over sneeuw. Overigens viel achteraf de neerslag wel mee. Iedereen tevreden naar huis.

Spookachtig sfeertje!

Vanmorgen bleek er toch weer wat sneeuw bijgevallen was en het vroor een paar graden. Er hing ook nog wat mist. Dat alles gaf een spookachtig sfeertje. Na het zien van deze omstandigheden wist ik wel welk rondje ik zou gaan lopen. Ik moest naar Bedaf. Daar ben ik na een aanloop van ruim 5 km. Als ik dan op het losse zand ben is het met de vorst ineens zo los niet meer maar gemakkelijk lopen is anders. Hobbelig door de bevroren ondergrond en lastig te zien door het laagje sneeuw. Toch neem ik de gelegenheid om een paar plaatjes te maken want zo’n sfeertje tref je niet vaak. Daarvoor moeten wel mijn handschoenen uit. Niet te lang anders krijg ik weer van die stervenskoude handen.
Was ik de enige die daar liep? Nee…hoor ik kwam een loper tegen van de groep die op zondag in het bos traint. Ook een loper en een loopster van de groep die op dinsdagavond op de baan lopen en dan nog een loopster die haar voordeur maar uit hoeft te lopen en ze staat meteen al voor de eerste heuvel. En tja …dat kost even tijd er moet even gekletst worden. Maar vooral om ons gelukkig te prijzen dat we hier kunnen en mogen lopen.
Na 1:40′ en 15.5 km verder ben ik weer thuis. Een mooie morgen.

 

Uitwijken!

Geplaatst: 24/01/2019 in sport
Tags:, , , ,

Donderdagmiddag,

Er moet ook even gedold worden.

Zo soms gebeurt dat of de baan is glad of er ligt een pak sneeuw en dan moet er gezocht worden naar een alternatief. Nou is er op ruim een km van de baan een breed geasfalteerd fietspad dat goed verlicht is en vaak ook schoon. Er staan lantaarnpalen om de 25 m ongeveer. Een prachtig pad om een training te doen.
Na het inlopen en wat oefeningen dus dit pad op voor een soort van piramide training. Een prima alternatief voor de baantraining. Het spreekt bijna voor zich als de training er op zit en we weer terug zijn bij de baan dat de teugels even los gaan. Overigens liep ik de hele training, dus ook de tempo’s, mee.

Dan vanmorgen tijd voor een duurloop. Tijd voor een zwerftochtje over de Maashorst. Het is behoorlijk koud voor mijn lijf niet zo’n probleem dat is meteen warm maar mijn handen zijn vaak het probleem. Nu met een paar stevige ski-wanten aan ging het wel.

Voetgangersbrug. Je kunt er ook met de fiets over.

Kom je wat tegen wat je op de foto wilt zetten tja…dan moeten ze wel even uit. Ook onmiddellijk gaan mijn vingers dan protesteren. Het eerste dat rijp is voor een plaatje is een nieuwe voetgangersbrug over de rondweg om bewoners van het noordelijke deel van Uden een gemakkelijkere weg te bieden naar het ziekenhuis. Dat ligt hier dus vlak achter.
Het is niet druk op het nieuwe fietspad dat parallel loopt aan de rondweg. Alleen een mevrouw die haar hond uitlaat. Ik snotter wat en ben blij dat ze me hoort omdat je jezelf wezenloos kunt schrikken als er een hardloper voorbij komt.
Langs de omheining van het afgezette begrazingsgebied en waar afgelopen zondag de wisenten pal aan de draad stonden zijn ze nu in geen velden of wegen te bekennen.

Vandaag niet op mijn pad maar in het dal

Even later kom ik op het “vierlandenpunt” . Oké….vroeger het punt waar 4 verschillende gemeentes elkaar raakten. Het zijn er inmiddels nog 3 en over een paar jaar zullen het er wel 2 gaan worden. Je hebt er nu een vrij uitzicht naar alle kanten. Een weids uitzicht.
Hé…waar is het pad voor een doorsteekje ook al weer? Door de sneeuw bijna voorbij gelopen. Vanaf deze doorsteek kom ik bij de heuvelrug waar vorige week een aantal taurossen mijn doorgang belemmerde. Nu zie ik de hele kudde onderaan bij de vijvers. Dat is het best wel weer een prachtig gezicht.
Nog een 4-tal km’s te gaan voordat ik thuis ben. Ben ook bijna door mijn energie heen. De kou vraagt, zonder dat de inspanning echt hoog is, best wel een stuk meer brandstof.  Even voordat ik thuis ben zie ik in de verte een hardloper me tegemoet komen. Aan zijn stijl en postuur denk ik de man te kennen. Hij liep een aantal jaren terug bij onze club in de zaterdagochtendgroep. Even bijkletsen!
Doet me altijd weer deugd dat mensen die ooit bij onze ( start to run)groepen begonnen toch nog steeds hardlopen. Hebben we ze toch op het juiste spoor gezet. In elk geval twee trainingen op een rij die me deugd deden.

Zondagmiddag,

De groep waarmee we van start gingen.

De groep waarmee we van start gingen.

Daar zit je op zaterdagmorgen aan je pannenkoekjes. Buiten sneeuwt het en niet zo weinig ook. Ik kijk even op buienradar wat het in de rest van Nederland doet of gaat doen. Op basis van die informatie besluit ik om te gaan. Te gaan naar Drachten in Friesland om daar met een groep gelijkgestemden een marathonafstand te gaan lopen. De organisatie in handen van Tamara en Maaike. Ik heb de voorbereidingen wel een beetje gevolgd. Wat een bergen werk hebben ze verzet.
Na best een voorspoedige reis kom ik ruim op tijd in Drachten aan. Tijd genoeg voor een bakkie, een broodje, een shirt en bijkletsen. Vooral bijkletsen. De wethouder sport van de gemeente Smallingerland  houdt een praatje en even later het startschot nou ja…startschot? Startfluit dan.
En of het nou je eerste of je 100ste marathon is in de beginfase vraag je jezelf toch altijd af van: “hoe zal het me vandaag vergaan” De eerste km’s dwars door Drachten valt de wind hier nog wel mee, ook bij de eerste verzorgingspost nog een beetje uit de wind. Het koude drinken zie toch eigenlijk niet zo zitten en kies voor een bekertje koffie een een half sneetje peperkoek.  Dat zal de rest van de afstand ook zo blijven. Nog nooit eerder liep ik op deze brandstof.
De stad uit en op de vlakte staat een gemene noord-oostenwind het wordt er koud van. Ik heb nu geen spijt van mijn 4 laagjes kleding op mijn bovenlijf en een dubbele tight voor mijn benen.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

De groep begint wat uit te rekken. Eigenlijk niet de bedoeling maar bij het lopen in een groep kun je dat bijna niet voorkomen. Ik stel enkele mensen voor om dan maar even te “vegen”.  Dat brengt alles weer wat korter bijeen. Bij een verzorgingspost even wat langer wachten tot iedereen er weer is en de laatste ook goed de gelegenheid geven om te eten en te drinken en op adem komen.

Je ziet wel al snel welke lopers er wat meer moeite hebben om het opgelegde tempo te volgen en welke het redelijk gemakkelijk hebben. Met de koude wind heeft iedereen het best lastig zeker als die recht op je snufferd staat.
Sowieso ben je het als Brabander niet gewend om in zo’n vlak en weids landschap te lopen waar je echt bent overgeleverd aan de grilligheid van het weer. Nou ben ik toch niet zo’n enorme windvanger maar je ziet wel waaiertjes ontstaan.
Bij de laatste drinkstop maken we de afspraak dat we bij de fietsbrug in de laatste km. allemaal op elkaar wachten om gezamenlijk over de brug te gaan met Tamara op de kop. Het is haar moment.

Zo trots op haar!

Zo trots op haar!

Dan is er de finish. In 4:40′ zijn we rond geweest. De schatting om rond 4:15′ over de finish te gaan was wat te optimistisch. Zeker met het aantal drinkstops en de diversiteit van de lopers.
Na de finish blijft er niemand lang buiten hangen. Snel naar de warme kachel en het hete water van de douche of de saunacabine.

En alsof het nog niet genoeg is, een shirt de broodjes vooraf de verzorging onderweg, is er nu ook nog een medaille en heerlijk eten.
En als laatste de klap op de vuurpijl het overhandigen aan een vertegenwoordigster van de stichting Niet Aangeboren Hersenletsel een cheque van 4500 €. Kijk en daar deden we het voor.

Nou nog even een ritje van Friesland naar Brabant. In de laatste 50 km door een behoorlijk dichte sneeuwbui. Om 20.00 u. kan ik een paar dames een berichtje sturen dat ik veilig en wel thuis ben.
Wat heb ik een prachtige dag gehad. Hier kan om het even welke stadsmarathon niet tegenop.

Vanmorgen de bostraining gewoon kunnen verzorgen. Eigenlijk nergens last van.

Wat een prachtig bedrag!

Wat een prachtig bedrag!