Post Tagged ‘sneeuw’

Zondagmiddag,

De groep waarmee we van start gingen.

De groep waarmee we van start gingen.

Daar zit je op zaterdagmorgen aan je pannenkoekjes. Buiten sneeuwt het en niet zo weinig ook. Ik kijk even op buienradar wat het in de rest van Nederland doet of gaat doen. Op basis van die informatie besluit ik om te gaan. Te gaan naar Drachten in Friesland om daar met een groep gelijkgestemden een marathonafstand te gaan lopen. De organisatie in handen van Tamara en Maaike. Ik heb de voorbereidingen wel een beetje gevolgd. Wat een bergen werk hebben ze verzet.
Na best een voorspoedige reis kom ik ruim op tijd in Drachten aan. Tijd genoeg voor een bakkie, een broodje, een shirt en bijkletsen. Vooral bijkletsen. De wethouder sport van de gemeente Smallingerland  houdt een praatje en even later het startschot nou ja…startschot? Startfluit dan.
En of het nou je eerste of je 100ste marathon is in de beginfase vraag je jezelf toch altijd af van: “hoe zal het me vandaag vergaan” De eerste km’s dwars door Drachten valt de wind hier nog wel mee, ook bij de eerste verzorgingspost nog een beetje uit de wind. Het koude drinken zie toch eigenlijk niet zo zitten en kies voor een bekertje koffie een een half sneetje peperkoek.  Dat zal de rest van de afstand ook zo blijven. Nog nooit eerder liep ik op deze brandstof.
De stad uit en op de vlakte staat een gemene noord-oostenwind het wordt er koud van. Ik heb nu geen spijt van mijn 4 laagjes kleding op mijn bovenlijf en een dubbele tight voor mijn benen.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

Wat staat me vandaag weer te wachten.

De groep begint wat uit te rekken. Eigenlijk niet de bedoeling maar bij het lopen in een groep kun je dat bijna niet voorkomen. Ik stel enkele mensen voor om dan maar even te “vegen”.  Dat brengt alles weer wat korter bijeen. Bij een verzorgingspost even wat langer wachten tot iedereen er weer is en de laatste ook goed de gelegenheid geven om te eten en te drinken en op adem komen.

Je ziet wel al snel welke lopers er wat meer moeite hebben om het opgelegde tempo te volgen en welke het redelijk gemakkelijk hebben. Met de koude wind heeft iedereen het best lastig zeker als die recht op je snufferd staat.
Sowieso ben je het als Brabander niet gewend om in zo’n vlak en weids landschap te lopen waar je echt bent overgeleverd aan de grilligheid van het weer. Nou ben ik toch niet zo’n enorme windvanger maar je ziet wel waaiertjes ontstaan.
Bij de laatste drinkstop maken we de afspraak dat we bij de fietsbrug in de laatste km. allemaal op elkaar wachten om gezamenlijk over de brug te gaan met Tamara op de kop. Het is haar moment.

Zo trots op haar!

Zo trots op haar!

Dan is er de finish. In 4:40′ zijn we rond geweest. De schatting om rond 4:15′ over de finish te gaan was wat te optimistisch. Zeker met het aantal drinkstops en de diversiteit van de lopers.
Na de finish blijft er niemand lang buiten hangen. Snel naar de warme kachel en het hete water van de douche of de saunacabine.

En alsof het nog niet genoeg is, een shirt de broodjes vooraf de verzorging onderweg, is er nu ook nog een medaille en heerlijk eten.
En als laatste de klap op de vuurpijl het overhandigen aan een vertegenwoordigster van de stichting Niet Aangeboren Hersenletsel een cheque van 4500 €. Kijk en daar deden we het voor.

Nou nog even een ritje van Friesland naar Brabant. In de laatste 50 km door een behoorlijk dichte sneeuwbui. Om 20.00 u. kan ik een paar dames een berichtje sturen dat ik veilig en wel thuis ben.
Wat heb ik een prachtige dag gehad. Hier kan om het even welke stadsmarathon niet tegenop.

Vanmorgen de bostraining gewoon kunnen verzorgen. Eigenlijk nergens last van.

Wat een prachtig bedrag!

Wat een prachtig bedrag!

 

 

Advertenties

Maandagmiddag,

Het was weer zover.

Het was weer zover.

Het is nog 2015 als je je planning wilt rondmaken voor 2016. Ik wilde graag de Konng van Spanje nog een keer lopen dus al in december moeten inschrijven wil je zeker zijn van een startnummer. De start dit jaar op een andere plek dan de vorige 3 uitgaves waaraan ik meedeed. Niet alleen een andere plek maar de afstand ook weer wat langer. De eerste keer dat ik daar liep ging de langste afstand over 30 km vervolgens werd het 32 en 34 km. en dit jaar zelfs 37 km. Nu kun je wel zeggen daar waar je 30 km kunt lopen dan kun je er ook wel 37. Gemakkelijker gezegd dan gedaan want inmiddels ben je ook weer 4 jaar ouder.
Maar goed niet piepen en lopen.

Dus zondagmorgen op tijd op en bijtijds vertrekken naar camping de Gulpenerberg waar voor het eerst de start is. In de auto merkte ik het niet zo maar buiten op de berg was het koud. Er stond een gemeen windje. Het zou die dag nog wel anders gaan worden. Gelukkig weet je dat van tevoren niet.
Een paar dames van onze club liepen daar gisteren al en ik was uitgenodigd voor een kop koffie en een krentenbolletje. Kijk..dan begint een trail niet slecht. Nadat de eerste groepen (22 en 11 km) van start zijn gegaan mag ook de 37 km vertrekken.
Ik stond aan de start in mijn complete winteroutfit en zag al een aantal mensen kijken zo van: “die gaat het straks warm krijgen”  Ik was er op dat ogenblik van overtuigd dat ik dat nodig had en zou ik het warm krijgen kon mijn jasje nog altijd in mijn rugzak. Aftellen en van start. Meteen in het begin een stuk asfalt naar beneden. Hier dus al opletten dat je niet als een razende Roeland van die berg af stormt. Want wat zeker in het Limburgse landschap geldt is dat er ook weer een weg naar boven zal zijn. En warempel in de eerste 10 km heb ik het een soort van warm. Nee…mijn jasje gaat nog niet uit.

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

Tot aan de eerste verzorgingspost blijft het nog redelijk droog maar de lucht kijkt dreigend. Het belooft niet veel goeds. Dan komt de regen gevolgd door hagel. Het striemt in je gezicht. De ondergrond is op een bepaald moment helemaal bedekt met hagel. Dus toch nog een winterttrail.
Met de nattigheid wordt de bovengrond iets drassiger maar ook gladder. Nou zullen er wel traillopers zijn die op schoenen lopen die uitglijden zoveel mogelijk voorkomen. Mijn Brooks, geen trailschoenen, zit niet zo heel veel profiel meer onder. Zeg maar dat het ongeveer “slicks” zijn. Op een heel slecht stuk staat een echtpaar die bij het beklimmen van een bultje van een paar meter maar een helpende hand biedt. Dat was nodig want ik schuif zo hard weer terug als dat ik naar boven ging. Even verderop vlieg ik onderuit. Zomaar als vanuit het niets lig ik in de modder en waarschijnlijk net met mijn middelvinger in het prikkeldraad.
Nog niet eens zozeer in de gaten totdat ik de middelvinger van mijn handschoenen rood zie worden. Dadelijk maar eens even laten kijken door de EHBO. De verzorgingspost op 26 km staat er bijna aan te komen.
Mijn vinger wordt wat schoongemaakt en er komt een pleister op. Door de kou en de regen die er dat moment valt plakt het hele spul ook nog niet. Dan maar een stevig stuk tape er omheen. Handschoenen weer aan beginnen aan het laatste stuk.

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

De buien worden er niet minder op en het parcours niet droger. Niet alleen door de vermoeidheid maar zeker ook door de gladheid is de souplesse er ondertussen aardig uit. Het is werken geworden. Wandelen op de klimmetjes en heel voorzichtig met het dalen. Maar ook vandaag geldt: “je loopt wat, je eet en drinkt wat en je komt dan vanzelf bij de finish”

Op 4:37′ kom ik over de finishlijn. Wat heb ik het koud! Vlug een stukje vlaai en een biertje en dan een warme douche opzoeken.
Bij het teruglopen naar mijn auto kom ik nog langs de EHBO post en laat op mijn vinger nog even een droge pleister  opdoen. De jongedame die de pleister plakte onderweg en ook nu herkende me niet nu ik weer redelijk moddervrij was.

Nu nog geen 24 uur nadat ik over de finish ging is trappenlopen, zowel naar boven als naar beneden, geen probleem ook wandelen gaat prima. Vanavond maar een kort herstelloopje doen.
Volgende jaar weer? Eerst maar eens zien wat de rest van het jaar nog brengt. Nog twee uitdagingen te gaan. De Slachte- en de Zeeuwse Kust marathon.

Un bossie!

Geplaatst: 12/03/2015 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

4 keer zo'n bosje zijn er ook 44!

4 keer zo’n bosje zijn er ook 44!

Verdorie wat was het vanmorgen nog koud toen ik weg ging voor mijn laatste uurtje loslopen voor de Sallandtrail van zaterdag. Even later met het zonnetje erbij het mooiste weer van de wereld om op Bedaf je rondje te kunnen maken. Ik geloof echt dat je dan je zegeningen kunt tellen dat je dat allemaal nog kan en mag.
Een bijzondere dag ook die 12 maart. Niet alleen was het op deze dag 44 jaar geleden ook erg koud maar lag er in de ochtend nog een flink pak sneeuw. Tegen de middag was die sneeuw overigens ook allemaal weer weg.
Juist 44 jaar geleden was het onze trouwdag. Terugkijkend zijn die jaren gewoon voorbij gevlogen. Daarom na het lopen even naar de bloemenwinkel voor een mooi bossie rooie rozen. Nee…geen 44 maar een bosje van 11 dan kan ik er 4 keer over doen en heb je er gewoon veel langer plezier van.
Verder doen wij niks bijzonders op deze dag.

En hoe ik er zaterdag in ga? Gewoon van start gaan en eens in gesprek gaan met mijn lijf en afhankelijk wat dat lijf opbiecht mijn strijdplan maar eens maken. Vorig jaar was mijn doelstelling om binnen 5:30 u. rond te zijn. Netto was ik terug net onder 5 uur. Geloof me als ik dat dit jaar weer voor elkaar krijg zit hier een tevreden vent.
In elk geval heb ik er echt veel zin in. Gaat het eventueel niet lukken kan ik mezelf over het aantal trainingskilometers geen enkel verwijt maken.

Ik maak me er niet zoveel zorgen over.