Post Tagged ‘strand’

Dinsdagmiddag,

Verder van ver!

Toen ik de afspraak maakte met mijn zus in het najaar van 2007 dat ik voor haar de Kustmarathon zou gaan lopen had ik niet het flauwste vermoeden dat die afspraak zo’n verstrekkende gevolgen zou hebben. Een paar maanden nadat de afspraak gemaakt werd overleed zij in voorjaar van 2008.
Er moest dus wel getraind worden anders zou ik nooit de belofte waar kunnen maken. Oké…ik liep in de beginjaren ’90 twee marathons beide keren in Rotterdam maar in de tussenliggende periode niet eentje. Wat kun je dan aan trainingsarbeid nog kwijt daar moest ik eerst nog even achter zien te komen. In die tussenliggende jaren was ik een paar keer goed geblesseerd maar ik toch ieder jaar ongeveer 3000 km lopen.
Ik ben dat bewuste voorjaar begonnen alsof ik een voorjaarsmarathon zou lopen. Uiteindelijk als ik een paar weken op een rij boven 90 km uitkwam dan ontstonden er wat ongemakken. Voor mezelf heel simpel blijf ik dan daaronder dan moet ik heelhuids door de voorbereiding komen.
Nu ik er over schrijf voel ik nog de spanning die het me gaf om in Burg-Haamstede aan de start te staan. Ook heel onzeker omdat ik al in de bus lopers trof en hoorde dat het hun zoveelste marathon was die ze gingen lopen.
Uiteindelijk is die eerste editie die ik liep nog de uitgave geweest met de meest gunstige omstandigheden. Het ging goed.

Deze stond er het eerste jaar nog niet.

Iedere jaar is het daar wel een verrassing hoe het deze keer weer zal zijn. Hoogwater? Wind of storm? Warm of juist heel koud. Ik denk dat ik alle denkbare omstandigheden wel heb meegemaakt.
Afgelopen zaterdag zat ik dan voor de 10 de keer in de bus samen met Ruth. Ik geloof niet dat ik me ook maar één ogenblik zorgen heb gemaakt om het weer. Ben er ondertussen al lang achter dat je er toch niks aan veranderd en klagen over wind over regen dient geen enkel doel. Je verandert er toch niks aan. De regen wordt er niet minder door en de wind gaat er niet harder of zachter  door blazen. En van richting veranderen al helemaal niet.

Op de twaalfde slag van de kerktoren zette de meute zich langzaam in beweging. De hoofdstraat door en rechtsaf een smal klinkerpaadje op en de duinen rand over. Hier in het bos de wind amper te voelen. Het eerste stukje strand op daar was het kouder en de regen niet minder. Bij de duinovergang weer een stukje verharde pad op. Je merkt de verharding niet eens op, het pad volledig vol gewaaid met duinzand. De eerste drinkpost en even naderhand weet ik dat mijn zwager daar zal staan, ook voor de 10de keer, mijn neefje en zijn dochter zijn er ook. Iedere keer weer opnieuw krijg ik er kippenvel van. Bondgenoten.
Een paar km verderop mijn broer en mijn petekind die ik ook al aan de start zag. Beiden op de motor en ik zal ze nog wel een paar keer zien onderweg.
Het lopen gaat eigenlijk best wel lekker. Ik kan wat schuilen in een groepje en als dat uiteenvalt durf ik wel de oversteek te maken naar de volgende groep. Het is ook ongeveer aan het 10 km punt dat ik Sjan en Jeroen zie. Supporters het doet je zo goed.

Bij Vrouwenpolder het strand weer op. Mist? Nee geen mist maar opwaaiend zand. Het is goed dat ik een bril op heb dan waait er niks in mijn ogen. Het strand is duidelijk beter te belopen dan het vorig jaar. Nu ook geen golven water over mijn schoenen. Zulke constateringen doet het voor je hoofd gewoon goed. Zelfs de wind wordt dan bijzaak. Nou ja… bijzaak?
Bij 25 km het strand weer af even goed drinken en wat eten. De luwte van het bos is wel even prima. Minder herrie ook al laten de supporters hier zich goed horen.

Een bonte verzameling van 10 jaar Kustmarathon

Uit ervaring weet ik dat je jezelf hier al niet rijk moet rekenen op een eventuele eindtijd. Voor je het weet ben je zo maar een halfuur kwijt. Hier loop ik, zo maar als voorbeeld, iemand voorbij met een shirt aan van de stad Amsterdam. Ik zag hem terug toen ik van de douche afkwam. Hoezo een halfuur kwijt?
Het bos uit het duinpad op. Omhoog, omlaag, wind van voor, harde wind van opzij ieder keer anders. Domburg binnen, over het tegelpad. Drukte, het is alsof je hier vliegt. De Hoge Hill op. De trapjes zijn te kort om de juiste frequentie te halen en om er twee tegelijk te doen daar ontbreekt je kracht voor. Dat zal vandaag nog wel vaker gebeuren want er komen er nog wel een paar.
In de verte de toren van Westkapelle en de toren van de Reddingsbrigade maar tussen zien er zijn zit een wereld van verschil. Maar goed het grootste gedeelte (37 km) zit er op.
Bij deze trap ving ik ooit Janna even op anders was ze naar beneden gerold.

Concentratie? Of gewoon moe? (2008)

Zo komen er gaandeweg ook herinneringen van eerder naar boven. Ook nog goed in mijn geheugen dat op dit laatste stuk kramp in mijn kuiten dusdanig begon op te spelen dat je helemaal geparkeerd staat. Nu gelukkig nog niet.
“Je bent nu op het hoogste punt van de marathon” Staat op een groot geel bord te lezen. Leuk om te weten maar het bordje van 40 km  dat is veel belangrijker. Even later naar beneden via een houten trap naar het laatste stukje strand. Met recht het laatste stukje strand het water staat tot bijna onder aan het duin. Als dank krijg ik ook nog snel een kanjer van een golf over mijn schoenen.
Op de boulevard kijk je zo de Langstraat in. Wat een drukte is het daar toch altijd.
De dijk af de straat in en het finishbultje op. Klaar!!
Een hand en een felicitatie van Lein Lievense. Wat een ongelooflijk mooi evenement heeft hij met zijn bemanning er in 15 jaar van gemaakt.

Wedden dat het op 1 januari toch weer kriebelt.  Nee….Tiny niet doen!!

Advertenties

De negende dus!

Geplaatst: 02/10/2016 in sport
Tags:, , ,

Zondagmiddag,

Hier was het strand nog heilig. (foto Janine)

Hier was het strand nog heilig.
(foto Janine)

Net terug van de bostraining. Mooi rustig mee kunnen doen zonder ook maar iets last te hebben van de inspanning van gisteren. Tja…dat was gisteren wel duidelijk anders.
Gisterenochtend in alle vroegte waren mijn clubgenoten Paul en Ton aanwezig om met samen naar Zoutelande af te reizen.
Ruim op tijd aangekomen. Ik heb de eigenschap dat ik liever een uur te vroeg ben dan zo net op het randje af op tijd te komen. Hier voel ik mij het beste bij.

Maar goed aan de start in Burgh Haamstede voor mijn 9de Kustmarathon. Ondertussen goed in de gaten hebbend dat je twee edities absoluut nooit met elkaar kunt vergelijken. Het is altijd anders. Ook lijkt het in het begin erop dat het een watjes editie gaan worden. Het weer is goed en de wind niet al teveel. Gaandeweg zal het anders gaan worden.

Ik weet en ik waarschuw anderen daar ook altijd voor, begin een wedstrijd en zeker hier niet te snel. Doe je dat wel dan is de kans behoorlijk aanwezig dat je op een enorme manier gaat afzien.
De start dan om 12 uur. De straten mudjevol met toeschouwers die nu al roepen dat je er nog goed uitziet en dat het nog maar een stukje is. Goed uitzien kan ik het mee eens zijn over dat nog maar een stukje is dus niet.
In elk geval stond ik in een startvak dat mij wel dwingt om het kalm aan te doen. Na een km of 5 de eerste drankpost. Ik heb zelf niks meegenomen dus bij iedere post zeker een beker water opdrinken. Geen idee hoe snel dat die eerste 5 gingen maar het gevoel zegt goed.
Op 10 km weet ik het want dan ben ik net aan een uurtje op pad.

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Het eerst stukje strand het duinpad de dijk in de aanloop naar de Scheldekering gaan echt gewoon goed. Eenmaal op de Veerse dam begin ik voor het eerst de wind te voelen en bedenk bij mezelf: “kijk mijn vriend de wind doet vandaag ook mee”  Hij overigens voor de 15de keer want het waait hier altijd. Net voor ik de dam afga neem ik een nog een gel en nog drinken want eenmaal op het strand zal het wel niet kunnen. Draai het strand op en denk oei.. en dat voor bijna 8 km. Hier nog niet in de gaten dat dit het beste deel is dat we aan strand te belopen hebben. Doordat het water steeds iets hoger wordt moet je nagenoeg door de vloedlijn. Dat wil zeggen los strand heel veel los strand.

Dat gaat ploeteren worden. Ik kan me dat nog herinneren van een aantal jaren terug. Je loopt kort langs de waterlijn op en in het begin wil je nog het water ontwijken maar even later is er geen ontkomen meer aan. De eerste golf over je schoenen. Da’s de ergste die kun je maar gehad hebben. Er volgen er nog een paar. Als je normaal al eens door een gewone plas loopt dan worden je voeten wel nat maar je schoenen niet kleiner. Ieder plens water die hier over je schoenen gaat die neemt wat zand mee maar niet meer terug. Er blijft op d’n duur zoveel zand in je schoenen achter dat je compleet knel komt te zitten.
Bij het afgaan bij De Piraat net voor Domburg trek ik ze even uiten om de kruiwagen zand te lossen. Loopt wel even gemakkelijker.

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Ben ik zo rond het 30 km punt dan weet ik dat het strand me enorm veel aan energie heeft gekost. Dan weet ik ook dat het nog een lange werkdag gaat worden. En al het publiek kan nog zo roepen dat je er nog goed uitziet maar het voelt heel anders. De opjes maar even wat wandelen de afjes niet meer op snelheid maar rustig naar  beneden want kramp heb je zo. De trap op bij de reddingsbrigade. Het lijken vandaag wel meer treden dan ooit.
Een bord hier is het hoogste punt van de Kustmarathon. Het zegt mij niet zoveel meer. Het bordje 40 km dat zie ik meer zitten.
Dan de trap af naar het laatste stukje strand. Ik word er altijd duizelig van. Door de strepen op de treden kan ik amper diepte onderscheiden. Onderaan de trap mijn clubgenoot Paul kramp in allebei zijn kuiten. Maar ja…even zo goed als ik is hij er ook bijna. De trap op bij de doedelzakspeler geeft je altijd toch even de motivatie om over de dijk je rug maar weer eens te rechten om het laatste stukje te doen. De dijk af naar de finishstraat heel voorzichtig. Hier stond ik nog ooit geparkeerd met twee verkrampte poten. De laatste 200 m zijn wel weer te doen.

Mijn 9de zit erop. Nog nooit zo lang onderweg geweest. Wat is  een kop hete bouillon dan toch lekker.

Nu zit er mijn eerste training al weer op. Vanochtend mijn groep in het bos begeleidt en het ging prima. Deze benen had ik gisteren op  het laatst wel willen hebben.

Zondagmiddag,

Mijn derde Zeeuwse kei

Mijn derde Zeeuwse kei

Tijdens onze reis naar Zoutelande zat ik me te bedenken dat er na 5 keer gelopen te hebben niet één keer de omstandigheden hetzelfde zijn geweest. En zoals de vooruitzichten er nu uitzagen zou dat deze editie ook wel niet anders zijn. Uiteraard zoals hardlopers betaamt de vrijdagavond op een gepaste manier doorgebracht. Nou ja niet echt lopersvoer gegeten die avond.  Op zaterdagochtend trouwens weinig last van de uiensoep en de Grimbergen die ik op had.

Met de bus vanuit Zoutelande naar Burg-Haamstede dat is ook de zesde keer net zo spannend als de eerste keer. Ik verwacht dat dat altijd wel zo zal blijven. Je ziet iedereen in de bus ook wijzen: “daar moeten we straks langskomen” of “hier gaan we straks het strand op” Maar of dat we daar vandaag zo gelukkig mee mogen zijn dat weet ik ook niet.

In de sporthal de laatste voorbereidingen. Nog maar eens een plas doen nog maar eens een controle, heb ik wel alles. Op naar de start nu. Op de twaalfde slag van de kerkklok vertrekken. Let in de eerste km’s op de vluchtheuvels. Je zou er op dit deel je nek al over kunnen breken. Het voelt nog niet zo slecht.  De duintjes door en een stukje strand. Geen enkel probleem nog.  Het 5 km punt heb ik gewoon niet gezien. Hier staan ook mijn supporters. Deze supporters die weten exact waarom ik hier loop. Echte insiders! Een heel bijzonder moment altijd in deze race. Geen idee eigenlijk van wat mijn tempo nu precies is. Eigenlijk zal het me ook worst wezen. Het loopt gewoon lekker. Zou het deze keer dan toch een “watjes editie worden?” Het 10 km punt zie ik wel. Mijn eerste controlepunt . 54’07”. Had eigenlijk 55′ op de planning staan. So far so good!

Loopt nog lekker

Loopt nog lekker

Op 15 km mijn eerste gel genomen en net voor Vrouwenpolder op de Veerse Dam mijn tweede. Dan het strand op. Dju…. dus toch geen watjes editie.  Tjonge…wat een mul zand. Ja op Bedaf zijn we wel het een en ander gewend maar dit is toch duidelijk andere koek. Halve marathon punt 1:52′. Nog 5 km van dat zand. Hier maak ik een fout!  Ik maakte de fout door te denken dat het gras op een ander altijd groener is. Loopt er een groepje links van me denk ik daar zal het wel harder zijn. Zigzaggen is het resultaat en door te zigzaggen maak je meer meters. Terug naar de waterlijn dan maar. Golfjes water over je schoenen. De golfjes nemen zand mee. Het water dat verdwijnt wel weer uit je schoenen maar het zand niet meer. Ik kom steeds vaster in mijn schoenen te staan. Zo vast in ieder geval dat ik me heb voorgenomen hier op het strand ga je niet wandelen. Je bent hier gekomen om te lopen en lopen zul je. Veel lopers in mijn omgeving denken daar kennelijk anders over. Bij 25 km het strand af.  Bij die drankpost even stoppen goed drinken en de volgende gel.

Nog steeds goed genoeg.

Nog steeds goed genoeg.

Op naar Domburg. Op naar het 30 km punt. Hier loopt het weer en eigenlijk  best wel lekker. Passage in 2:50′. Nu nog 12 km te doen. Klinkt zo simpel. Het is niet zo raar dat na zo’n zwaar strand je benen het toch gaan merken dat er al wat van gevraagd is. Hé.. het 35 km punt al. De Tank. De trap bij de reddingsmaatschappij daar mag stapvoets omhoog. Niet meer hardlopend te doen. Kan nooit meer het ritme opbrengen en twee treetjes tegelijk is de kracht onvoldoende voor.
Net voor het 40 km punt staat een bord dat je hier het hoogste punt van de marathon hebt. Ik heb het zelden zien staan maar vandaag in elk geval wel. Nog 2 km te doen. Trap af stukkie strand. Oei.. die palen daar moet je tussendoor. Het is ook hier dat mijn kuiten voor het eerst gaan protesteren. Voorzichtig aan dus. Op 500 m voor de finish is het effe helemaal over mijn kuiten zeggen doe het zelf maar en weigerden even alle diensten. Met wat rekken toch weer op gang. De Langstraat indraaien en op naar de finish. Ik denk dat iedereen hier weer zijn laatste restje energie aanboort om tussen dat rijendik staande publiek te lopen. Wat een super gaaf gevoel is dat. Nee… niet onder de 4 uur dat zat er met dat zware strand gewoon niet in.

Na de finish redelijk snel onder warme douche en even wat eten. Tijdens het eten krijg ik te horen dat ik naar de prijsuitreiking moet. Het blijkt dat ik in mijn categorie op de eerste plaats ben geëindigd. Mijn derde Zeeuwse kei die ik mee naar huis mag nemen.

Podiumplaats

Podiumplaats

Nu ik dit schrijf zijn we een dag verder en de spieren voelen best wel goed aan. Morgen een hersteltoertje maken.

De twee zwart-wit foto’s maakte Hans van Klaveren. Goed vastgelegd.