Post Tagged ‘t is voor niks’

Dinsdagmiddag,

In 2014 was het hier ook zwoegen.

Op 4 november 2018 liep ik mijn laatste marathon op Terschelling. Toen ik daar destijds aan de start stond dacht ik dat ik na de finish wel zou weten of dat het mijn allerlaatste marathon zou zijn. Maar nadat ik de finishlijn gepasseerd was met een enorme kramp in mijn kuiten sloeg de twijfel al meteen toe “zou ik het nog eens ooit proberen want eigenlijk ging het tot aan het moment dat de kramp toesloeg best goed”
Dat is nu ruim een jaar geleden en sindsdien heb ik weinig wedstrijden meer gelopen behalve onze eigen crossjes en een trail van 24 km over en door De Maashorst.

Maar afgelopen zondag stond ik weer eens aan de start. Ik moet zeggen het voelde best goed om weer eens iets van wedstrijdspanning te voelen. In Geldrop bij ‘Tis voor niks” liep ik altijd de afstand van 30 km het ene jaar al eens wat sneller dan het andere jaar. Natuurlijk zal het je niet verbazen dat de laatste jaren ook wel de langzaamste waren. Nou dacht ik bij de start als ik nou de halve marathon waar ik deze keer voor van start ga zo snel zou kunnen lopen als mijn snelste 30-er hier ooit dan mag ik best tevreden zijn. Nou ja stiekem hoopte ik wel dat ik dit rondje op 10 km/u zou kunnen lopen.
De omstandigheden waaronder we vertrokken daarvan kun je wel zeggen dat het nagenoeg ideaal was om te lopen. Geen wind, een zonnetje en niet te warm.
Eenmaal van start liep het best lekker eigenlijk. Wat een prachtige gebied is het toch die Strabrechtse Heide om zo maar doorheen te mogen lopen. De km’s staan niet aangegeven maar aan de herkenningspunten in het parcours weet ik wel ongeveer waar ik ergens ben. Nee…ik loop niet met een horloge die de gelopen afstand aangeeft. Strava op mijn telefoon heb ik ook niet gestart.

Hier ging het aardig snel.

Gewoon lopen wat het lijf aangeeft.

Bij de drinkpost op 10 km even wat bijgekletst met de ex-collega’s van Lucas en ook mijn ex-brandweercollega’s. Geweldig dat zij ieder jaar weer opnieuw de verversingsposten verzorgen. Grote klasse en eerbetoon aan Lucas.
Op naar de tweede helft. Het lijkt wel of iedere km iets gemakkelijker gaat. Zou me dat nog opbreken? Heel veel kan er niet meer mis gaan want daar is het viaduct over de A67 al vanaf hier is het nog iets meer dan 3 km. Ik raak verzeild tussen de 10 km lopers die een uur later gestart zijn dan wij. De meeste loop ik voorbij. Dat is een stuk beter gevoel dan zelf voorbij gelopen te worden.
De laatste 3 km stonden wel aangegeven en daar had ik maar net iets meer dan 15′ voor nodig.
Door de finish in 1:58′ daar had ik vanmorgen niet aan durven denken.

En dan begint het weer als ik nou eens uitga van een tijd van 4:30′ zou ik het dan nog niet eens proberen om een marathon te lopen? Ja…zo een halve marathon die blaast weer nieuw leven in de droom om het toch nog eens te proberen.

Och ja…dromen mag toch!

Maandagmiddag,

Zulke plaatjes krijg je onderweg te zien

Hoe is het in hemelsnaam toch mogelijk dat ze voor het ene loopje zonder schroom 75 € voor te vragen terwijl een andere loopje de kosten nihil zijn. Zo’n gratis loopje is er al verschillende jaren in Geldrop. Gisteren was ondertussen mijn 11de deelname. Da’s ook saai zou je kunnen zeggen om ieder jaar weer opnieuw hetzelfde loopje te doen. Nou ja loopje 30 km is toch best wel een heel eind.
Nou vraagt dat wel om enige uitleg want er zit wel wat meer achter dan alleen maar een stukje lopen in Geldrop. In de tijd dat ik in dienst was bij de vrijwillige brandweer van Uden deed ik opleidingswerk voor de regionale brandweer Noord-Oost Noord Brabant. De regionale instituten waren destijds verantwoordelijk voor de opleidingen van brandweerlui. Zo kwam het dat ik nog al eens op kwam draven bij onze buur regio Zuid-Oost Noord Brabant en ik ontmoette dat in heel veel gevallen mijn collega Lucas. Behalve over brandweeraangelegenheden gingen de gesprekken ook nog al eens over hardlopen.

De Lucas Klamer trofee.. Een trofee die er zijn mag.

Een van de grieven van Lucas was de inschrijfprijs om aan een loopje of wedstrijd deel te nemen. Dat moet veel goedkoper kunnen zei hij dan. Ik denk zelfs, vertelde hij me toen, dat het voor niks te doen is.
Hij is aan het werk geslagen en inderdaad kwam er een recreantieloop van de gerond. Nee…niet een echte wedstrijd het moest een ongedwongen loopje worden. Het moet hem best veel inspanning gekost hebben om voldoende sponsoring en vrijwilligers te vinden.
Na een paar keer organiseren sloeg het noodlot erg hard toe en werd Lucas ernstig ziek en overleed binnen enkele maanden. Gelukkig heeft hij wel dat organisatievirus aan anderen overgedragen en tot op de dag van vandaag is er in Geldrop een loop ter nagedachtenis van Lucas die werkelijk aan inschrijfgeld niks kost. een organisatie die er zijn mag met een grote diversiteit aan afstanden door het prachtige Strabrechtse heide. Zijn oud-collega’s van de brandweer Geldrop bemensen ook nog altijd de verzorgingsposten. Ieder jaar wordt ook de Lucas Kramer trofee uitgereikt. Nee..niet aan de winnaar maar op basis van een ludiek element. Iedere deelnemer is in principe kanshebber.
Dus daarom liep ik er gisteren voor de 11de keer het 30 km rondje. Na 2:54’was ik rond. Geen regen wel een straffe wind die op sommige stukken niet met je mee waaide.

Volgend jaar weer? Bij leven en welzijn ja..

Uitrollen!

Geplaatst: 01/12/2016 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Hier kwam ik vanmorgen langs.

Hier kwam ik vanmorgen langs.

T’is voor niks is meestal mijn laatste lange wedstrijd van het jaar. Een paar kortere wil ik in de nadagen van een jaar nog wel eens lopen. Soms iets op Tweede Kerstdag of op Oudjaarsdag. Vaak wat kortere ongedwongen loopjes waarbij vaak de gezelligheid hoger in het vaandel staat dan de prestatie. Alhoewel?
Toen ik in de begin jaren ’80, van de vorige eeuw dan wel hè, begon met hardlopen had ik wel eens de gedachten om ooit een marathon te gaan lopen. Dat moest dan wel gebeuren op een prima basis en wilde dan ook absoluut niet over eennachtsijs gaan. Stiekem had ik in mijn achterhoofd de gedachten om dat onder de 3 uur te doen. Oei…eigenlijk wist ik niet hoe hoog ik die lat voor mezelf legde. Zodoende trainde ik al een jaar of 8 toen ik in 1992 tijdens de Kerstdagen in Vught van start ging op de langste afstand toen ongeveer 27 km. Het was koud bitterkoud zelfs. In het eerste deel viel het nog wel mee maar na een 10-tal km draaide je weer terug richting Vught langs het Drongels kanaal. Een kaarsrecht fietspad pal Noord-Oost en daar kwam een snijdende wind vandaan. Op een paar drankposten onderweg zag je de vrijwilligers kleumen. Petje af!

Het was er ook niet zo druk op dat moment, de langste afstand het minst bezet op deze Tweede Kerstdag. In de verte een duo ik kwam er dichterbij sloot even aan en voelde dat ik sneller kon. Dan maar voorbij en weer vol in de wind.

En hier ook!

En hier ook!

Een heel eind bij me vandaag nog een loper ook die afstand werd kleiner en op het moment dat ik de loper herkende schrok ik er eigenlijk van want Piet zat anders altijd ver voor me. Zal wel een slechte dag hebben dacht ik. Ook hier bleef ik niet hangen en het einde van het fietspad kwam in zicht. Rechtsaf de brug over een bordje met “vanaf hier nog twee km” Op mijn klok kijkend zag ik dat met die paar laatste km’s te gaan er een prachtige tijd inzat. De baan opdraaiend sprong de wedstrijdklok net over naar 1:42′ en een paar seconden later ging ik over de streep. Diezelfde avond nog ingeschreven voor de marathon van Rotterdam ’93. Als ik het nu niet deed dan kwam het er waarschijnlijk nooit niet meer van.
Tot op de dag van vandaag was dat mijn beste wedstrijd ooit.
Zo zie je maar dat die ongedwongen wedstrijdjes wel een tot prima resultaten kunnen leiden.
Of ik met de Kerstdagen dit jaar nog loop weet ik nu nog niet. Op Oudjaarsdag in Middelrode wil ik wel van start een afstand van 16.5 km over 3 rondjes.

Na maandag een herstelloopje, gisteren een baantraining verzorgen en vanmorgen een rustig duurloopje van iets meer dan 15 km goed de laatste fase van 2016 ingegaan.