Post Tagged ‘TaMarathon’

Volgende wedstrijd!

Geplaatst: 19/02/2017 in sport
Tags:,

Zondagmiddag,

Zo maar ergens onderweg

Zo maar ergens onderweg afgelopen zaterdag

Na de succesvolle Tamarathon van vorige week zaterdag in Drachten staat mijn hoofd weer naar de volgende wedstrijd. Op 11 maart mag ik van start voor de 25 km. Geen 50 km dit jaar maar bewust eens voor de halve afstand. Ik denk dat er dit jaar uitdaging voldoende zit met de afstand.
Ook deze keer eens niet alleen van onze club maar met een paar gelijkgestemden op pad. Ik heb er veel zin in. Zin omdat ik weet dat er in Nijverdal een evenement is neergezet door de organisatie dat er zijn mag. Dat is daar in die omgeving ook niet onopgemerkt gebleven en werd Bertus, de enthousiaste organisator van de Sallandtrail, uitgenodigd door de plaatselijke tv-zender HOITV voor een interview.
Onderwijl dat ze met hem in gesprek waren draaide er op de achtergrond een filmpje dat van mij werd gemaakt op mijn 50 km in 2014.  Pieter en Bas fietsten als illegale MTB-ers met me mee.  Officieel verboden dus eigenlijk had ik uit de uitslagen geschrapt moeten worden. Gelukkig is dat niet gebeurd destijds.
Hier is de link naar de tv uitzending van gisteren. Wil je niet de hele uitzending kijken scrol dan even door naar 19’30”
Hieronder staat het hele filmpje dat in 2014 door Bas en Pieter gemaakt is. Ik ben er blij mee.

 

Advertenties

Donderdagavond,

Midden op het pad! En nu?

Midden op het pad! En nu?

Nog ruim een week te gaan en dan mag ik van start voor mijn eerste marathon dit jaar. Als ik geluisterd zou hebben naar mijn huisarts begin 1993 was dat mijn eerste en mijn enige marathon geweest die van Rotterdam in 1993. Maar gelukkig heb ik destijds niet geluisterd en ben er inmiddels wel een paar verder. Maar voordat het zaterdag 11 februari zover is mag ik als laatste inspanning onze Heuvelrugcross nog lopen. Zondag om 10.45 u. mag ik van start voor 7 rondjes van 1350 m. Nee….ik denk dat ik er niet duizelig van ga worden zo hoog zal het tempo niet liggen. Dat het een pittige cross gaat worden dat is wel duidelijk met zijn twee pittige bultjes per ronde en de rest van het parcours over wasbordpaadjes. Je komt er nergens fatsoenlijk in je ritme.

Een lekker stukje omhoog.

Een lekker stukje omhoog.

Voor dat de cross begint is het uiteraard helpen opbouwen en naderhand opruimen. Energie niet kwijt kunnen?
De rest van de komende week zal het zeker rustig aan gaan. Een beetje lopen een beetje werken en een beetje rusten want een marathon blijft een marathon.

Ik kijk er wel naar uit want ik denk dat het een heel bijzondere beleving gaat worden om samen met een groep die afstand te overbruggen en onderwijl een goed doel te steunen. Het is Tamara er alles aan gelegen om dit festijn te doen slagen. Ze heeft er met een aantal anderen ongelooflijk veel energie in gestopt. Kijk maar eens op de site hoe die er bijvoorbeeld uitziet.
Ik heb er veel zin in.

Mijn laatste duurloop was vanmorgen. Twee uur mocht die duren. Ook vandaag niks geen gepland rondje. Het werd een combinatie van de Maashorst en Bedaf. Soms een klimmetje soms paardenpaden of karrensporen en dan weer eens door het bos. Afwisseling voldoende. Zonder dat je bewust het tempo afwisselt loop je op zo’n zwerftochtje op allerlei verschillende hartslagzones.
Ik denk dat ik klaar ben voor zowel de Heuvelrugcross als de Tamarathon.

Het verhaal van Kees!

Geplaatst: 13/10/2016 in sport
Tags:,

Donderdagavond,

Ja...ook op dit terrein

Ja…ook op dit terrein

Al een paar voordat ik bij onze club kwam liep destijds Kees al bij de toenmalige recreantengroep dinsdag/donderdag en zondag. Dinsdag de lange intervallen op de baan en op donderdag de wat kortere afstanden. Op zondag afwisselend de ene week een wat langere duurloop van een uur de andere zondag een pittig vaartspel.

Oja…het schema gaf ook nog aan dat je per week nog 3 duurlopen mocht maken van max. 90′ waarvan je in een van die duurlopen blokjes van 5 of 6′ mocht lopen.
Hoezo blessures op de loer?

Maar goed Kees liep daar al toen ik binnen kwam. Uiteindelijk veranderde zijn werkkring en verhuisde naar een ander deel van Brabant en ging daar uiteraard ook lopen. Je raakt dan wel even uit beeld.
Weer een paar jaar later kregen we te horen dat Kees getroffen was door een herseninfarct. Dan ligt je leven wel aardig op zijn gat.
In 2007 liep ik een halve marathon in Eindhoven en halverwege hoorde ik zijn aanmoediging. Hij was er weer!!
Ik belde hem die week nog op maar een telefoongesprek was erg lastig.

Uiteindelijk verlies je iemand uit het oog. Totdat ik twee weken geleden een mail kreeg van hem met de vraag over de crossdata van het seizoen 2016/2017. Ik dacht meteen: “het zal toch niet”
Na wat mailverkeer over en weer en: “zal het dus toch wel”
Na zijn revalidatie was hij niet helemaal tevreden met de gang van zaken en is samen met een fysiotherapeut aan de slag gegaan om toch weer enigszins te kunnen hardlopen. Begonnen met minuutjes op een loopband met vangnet zodat hij zich niet kon bezeren als het mis mocht gaan.
Nu mailde hij me dat hij een uur kan lopen zelfs als de ondergrond niet vlak is. Weliswaar geen snelheid meer van 15 km per uur maar toch.

Zo zie je maar dat wanneer je iets echt wilt dat er veel mogelijk is.

Daarom zal bij mijn deelname aan de Tamarathon mijn gedachte bij twee mensen zijn. Kees en Tamara. De kanjers.