Post Tagged ‘Taurossen’

Dinsdagavond,

Kalfjes zijn nog lichtbruin van kleur. (Foto Philip vd Wiel UdenNieuws)

Er werd ons voor de maandagavond bij de duurloop van de groep een warm avondje voorspeld. Eindelijk de lente dan goed van start zo in de tweede helft van mei.
Alle bomen struiken, heggen prachtig fris groen. Bij het rijden naar Naat Piek moet ik langs een boerderij met in hoofdzaak koeien maar ook een winkeltje aan huis met alle producten die de Maashorstboeren in de aanbieding hebben.
De weg loopt langs een grote wei en de koeien zijn allemaal op weg naar de stal. Ze staan te wachten totdat de poort opengaat. Een koe is achtergebleven midden in de wei en tot mijn verbazing is zij haar kalfje aan schoon likken. Het baren van haar kalfje is nog maar een paar minuutjes geleden. Het is net iets te ver weg om het goed te kunnen zien maar het oogt als een heel liefdevol tafereel. De lente zei ik al.

Als dit geen mooi beeld is? (Foto Peter vd Braak)

Onze loop gaat van start. Een erg stoffige bedoening dus ieder half uur een stop om te drinken en er wordt meteen de gelegenheid genomen om een plas te maken.
Even later als we het begrazingsgebied inlopen komen we het omheinde gebied waarin de Taurossen lopen. Even later zien we de kudde lopen. Een aantal van hun zijn een stofbad aan het nemen. Ook de kalfjes die een paar weken oud zijn doen er al driftig aan mee. Ze zijn echter nooit aan de buitenrand van de kudde. Altijd in de binnenring en afgeschermd door de oudere dieren.
Ook hier een teken van de lente.

Vervolgens komen we bij het afgesloten deel waar de Wisenten grazen. Dit deel is nog steeds niet toegankelijk voor het publiek. Men zegt dat het ooit weer opengaat. Ik hoop het van harte. Het maakt onze actieradius weer wat groter.
Afgelopen week kwamen er een paar foto’s voorbij dat er inmiddels 3 kalfjes zijn geboren.
Overmorgen bij het dauwtrappen maar eens kijken wat er weer te spotten valt. Je kunt nog gewoon meedoen.

 

 

Donderdagavond,

Ik kon er niet korter bij komen

Ik kon er niet korter bij komen

Viel het gisteren nog al mee met de nattigheid tenminste zolang de baantraining duurde. Bij het naar huis fietsen was het een stuk anders. Natte zooi uit de douche in en droge spullen aan is het leed al weer geleden.
Door wat veranderingen in onze agenda kan ik niet al vroeg vertrekken voor mijn duurloop. Ook het vertrekpunt is anders. Vanmorgen ging ik van start bij het bezoekerscentrum De Maashorst. Van daaruit liep ik het begrazingsgebied in. Ik had een rondje in mijn gedachten waarvan ik dacht dat het enige beschutting zou bieden tegen de wind. Het bleek al snel dat ik vandaag het spel te spelen had met vriendje wind. Nou geloof ik als vriendje wind wat aan de sterke kant is dat ze hem dan storm noemen. Vandaag hield het het midden tussen wind en storm.
Vandaag kom ik weer eens op stukken waar ik al weer een tijd niet geweest ben en andermaal blijkt dat de Maashorst een natuurgebied is ontwikkeling. Afzettingen voor het wengebied van de Wisenten verschuift weer wat. Aangelegde mtb-routes worden weer verlegd. Bomen moeten het ontgelden en leggen het loodje. Geasfalteerde fietspaden worden grintpaden. Een fietspad dwars door het gebied dat vorig jaar werd afgesloten is inmiddels weer open.

Even later maken ze plaats zodat ik er langs kan.

Even later maken ze plaats zodat ik er langs kan.

Ben je er even niet geweest is er ondertussen van alles veranderd. Op een open gedeelte zie ik in de verte de Exmoor paardjes lopen. Om er wat korter bij te kunnen komen moet ik even van het pad het struikgewas in. Ai…even geen rekening gehouden met de braamwingerds. Gemene doorns.
Mijn route draait nu echt vol op de wind. En nou kan ik wel zeggen dat het meeste er langs en overheen gaat maar ik ontvang toch nog steeds een behoorlijk deel. Raar maar toch loopt het tempo niet echt drastisch terug totdat er midden op mijn pad een stel Taurossen staan. Dan gaat je tempo wel even onderuit. Een mooie gelegenheid om ze op de foto te zetten. Daarna kan ik er gewoon langs af.
Vervolgens nog twee poortjes door, da’s ook nieuw, ben ik weer terug op de parkeerplaats.
Iets meer dan een uur gestoeid met de wind. Ik had wel wat langer gewild maar meer tijd was er vandaag niet.

Donderdagmiddag,

Nog even en dan is de zon er bovenuit

Nog even en dan is de zon er bovenuit

Een berichtje van een van onze trainers die de woensdagavond groep op sleeptouw nemen: “Griep…ik moet vanavond verstek laten gaan is dat een probleem?” Het antwoord dat hij kreeg was als volgt: “Een probleem kan het nooit zijn op z’n hoogst een uitdaging en die gaan we aan. Beterschap gewenst”
Dus met twee trainers aan het karwei begonnen. Het was koud  met af en toe een buitje, koude regen of hagel zelfs. Geen weer om om buiten op  matjes te gaan liggen om oefeningen te doen. Mijn devies voor deze avond was in beweging blijven. Het schema dat op het programma stond, 8* 250 met een pauze van 150 m, was niet lang maar uiteindelijk werden er best een aantal km’s gelopen. Er werd geen kou geleden.
Dan vanmorgen voor mijn vierde loopactiviteit van dit jaar op weg voor een duurloop. Donker nog als ik vertrek. Het eerste fietspad op nabij de molen en wat is dit nou weer? Het pad is spekglad. Ik wist ook wel dat het gevroren had maar dat deze paden glad zouden zijn had ik in de verste verte geen rekening mee gehouden. Maar er langsaf is ook plaats genoeg. Eenmaal buiten het dorp werd het lichter en geen asfalt meer.

Net te laat om ze van kortbij in beeld te hebben.

Net te laat om ze van kortbij in beeld te hebben.

De zon kwam op net toen ik op een heuvelruggetje liep op Slabroek. Mist hing wat over de hei en op de achtergrond het licht van de opkomende zon. Wat een mooi gezicht. Even verderop een hek dat normaal altijd open is nu een grote ketting met een hangslot. Ammehoela…er niet door kunnen? Ja….maar er staat wel een afrastering met schrikdraad. Maar waar een wil is is een weg. Even verderop moet ik ook weer klimmen om verder te kunnen. Waarom mocht je er niet door? Ze hebben het geasfalteerde fietspad gesloopt en een soort van leem/grind pad gemaakt en dat moet eerst wat uitharden door het weer. Ik heb er geen voetstap opgezet. Plaats genoeg er langs.

Het vierlandenpunt de Brobbelbies voorbij links het begrazingsgebied weer in. Vrachtwagen of tractorsporen wat gevolgd. Die sporen zijn er ook nog niet lang. Wat verder is het me duidelijk. Grote stapels gezaagd hout. Eiken stammen die er minsten 50 jaar over hebben gedaan om zo dik te worden waarschijnlijk binnen een uur tijd om zeep geholpen. Vandaar de sporen.
In de verte in de laaghangende mist een stel Taurossen en meteen langs het pad twee jonge kalfjes tussen het hout maar voordat ik er een foto van kan maken zijn ze al weg.

Voorzichtig er langs dan maar!

Voorzichtig er langs dan maar!

Vervolgens draai ik de Munsehei op en op het pad dat ik wil volgen het volgende obstakel. Nou ja… obstakel een groep van zeker wel 20 Schotse Hooglanders. Groot klein alles loopt er door elkaar. Maar even op de wandelpas en met de nodige voorzichtigheid er langs.
Als ik bij de bijenboer uitkom zal het nog een klein uur te gaan zijn voor ik thuis ben. De kop op huis aan dan maar. De paden bij de molen zijn nog steeds glad alleen is het een stuk lichter nu en het is geen verrassing meer.
Een duurloop van zeldzame schoonheid. Jammer dat ik er alleen voor stond dit had ik nou graag met een groepje gelopen want ik denk nog altijd dat gedeelde smart maar de helft van het verdriet is maar gedeeld genot het je het dubbele genot oplevert.