Post Tagged ‘wind’

Carnaval?

Geplaatst: 28/02/2017 in sport
Tags:,

Dinsdagmiddag,

De wolken aardig op drift!

De wolken aardig op drift!

Je kunt er in het zuiden gewoon niet omheen. Echt alles en iedereen gonst van carnaval. Oja…vroeger was ik ook wel van de partij maar de laatste 10 jaar laat ik met het mooi aan me voorbijgaan. Het enige wat ik er van mee krijg is dat Sjan en ik even naar de optocht gaan kijken. Hij komt vlak langs onze straat dus heel lang kou lijden dat hoeft niet. Zelfs als het de erg koud is laat ik de stoet voor wat die is en zijn we weer snel binnen. Om te lopen in de regen of de kou daar heb ik niet de minste moeite mee maar wel om optochten te kijken.

En wat moet je dan verwachten op de trainingen van zondag en maandag. Zijn er  wel mensen die willen trainen of sta je er als trainer in je eentje voor. Nou ik kan je na zondag en maandagavond zeggen dat ik er echt niet in mijn eentje stond. Zondag in het bos was het zelfs gewoon druk. Toen ook maar meteen een pittige training van gemaakt. Althans iedereen kreeg de kans om er stevig tegenaan te gaan. Nee….geen 10 maar 11 keer een tempo van 2′ met een pauze van 1′. Je moet wel in stijl blijven. Toch?

Op maandagavond is het nog weer een ander verhaal niet alleen het feest maar ook de weersomstandigheden zouden wel eens een rol kunnen spelen in het opkomstpercentage. Vanaf een eindje in de middag begon het te regenen en te waaien. Tegen de klok van 7 uur is het droog. Met een groep van 12 man vertrokken voor 2 uur. Ook vandaag in stijl blijven gewoon het rondje van vorige week maar dan in tegengestelde richting. Het lijkt dan ineens een heel andere ronde te zijn. Na een uurtje begint het weer licht te regenen. Het licht regenen veranderd in een stevige bui met behoorlijk wat wind en “onze vriend” hebben we niet mee. Vol op onze snufferd. Als ik eenmaal onderweg ben met deze omstandigheden dan kan ik van dat bikkelen tegen de wind en regen echt genieten. Het kan mij dan niet fel genoeg gaan.
Op een bepaald ogenblik loopt er een jongedame naast me, de slierten nat haar striemen door haar gezicht en terwijl het donker is zie je de trots op haar gezicht “Hier loop ik toch maar mooi” Het laatste kwartiertje is de storm weer wat gaan liggen en het druppelt nog wat na.
Ruim 19 km gelopen in iets meer dan 1:55′

Thuis een lekker warme douche, droge kleren en hete koffie wie doet je wat. Ik hoef in elk geval niet dat kouwe bier naar binnen te plempen.

 

Advertenties

De negende dus!

Geplaatst: 02/10/2016 in sport
Tags:, , ,

Zondagmiddag,

Hier was het strand nog heilig. (foto Janine)

Hier was het strand nog heilig.
(foto Janine)

Net terug van de bostraining. Mooi rustig mee kunnen doen zonder ook maar iets last te hebben van de inspanning van gisteren. Tja…dat was gisteren wel duidelijk anders.
Gisterenochtend in alle vroegte waren mijn clubgenoten Paul en Ton aanwezig om met samen naar Zoutelande af te reizen.
Ruim op tijd aangekomen. Ik heb de eigenschap dat ik liever een uur te vroeg ben dan zo net op het randje af op tijd te komen. Hier voel ik mij het beste bij.

Maar goed aan de start in Burgh Haamstede voor mijn 9de Kustmarathon. Ondertussen goed in de gaten hebbend dat je twee edities absoluut nooit met elkaar kunt vergelijken. Het is altijd anders. Ook lijkt het in het begin erop dat het een watjes editie gaan worden. Het weer is goed en de wind niet al teveel. Gaandeweg zal het anders gaan worden.

Ik weet en ik waarschuw anderen daar ook altijd voor, begin een wedstrijd en zeker hier niet te snel. Doe je dat wel dan is de kans behoorlijk aanwezig dat je op een enorme manier gaat afzien.
De start dan om 12 uur. De straten mudjevol met toeschouwers die nu al roepen dat je er nog goed uitziet en dat het nog maar een stukje is. Goed uitzien kan ik het mee eens zijn over dat nog maar een stukje is dus niet.
In elk geval stond ik in een startvak dat mij wel dwingt om het kalm aan te doen. Na een km of 5 de eerste drankpost. Ik heb zelf niks meegenomen dus bij iedere post zeker een beker water opdrinken. Geen idee hoe snel dat die eerste 5 gingen maar het gevoel zegt goed.
Op 10 km weet ik het want dan ben ik net aan een uurtje op pad.

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Het eerst stukje strand het duinpad de dijk in de aanloop naar de Scheldekering gaan echt gewoon goed. Eenmaal op de Veerse dam begin ik voor het eerst de wind te voelen en bedenk bij mezelf: “kijk mijn vriend de wind doet vandaag ook mee”  Hij overigens voor de 15de keer want het waait hier altijd. Net voor ik de dam afga neem ik een nog een gel en nog drinken want eenmaal op het strand zal het wel niet kunnen. Draai het strand op en denk oei.. en dat voor bijna 8 km. Hier nog niet in de gaten dat dit het beste deel is dat we aan strand te belopen hebben. Doordat het water steeds iets hoger wordt moet je nagenoeg door de vloedlijn. Dat wil zeggen los strand heel veel los strand.

Dat gaat ploeteren worden. Ik kan me dat nog herinneren van een aantal jaren terug. Je loopt kort langs de waterlijn op en in het begin wil je nog het water ontwijken maar even later is er geen ontkomen meer aan. De eerste golf over je schoenen. Da’s de ergste die kun je maar gehad hebben. Er volgen er nog een paar. Als je normaal al eens door een gewone plas loopt dan worden je voeten wel nat maar je schoenen niet kleiner. Ieder plens water die hier over je schoenen gaat die neemt wat zand mee maar niet meer terug. Er blijft op d’n duur zoveel zand in je schoenen achter dat je compleet knel komt te zitten.
Bij het afgaan bij De Piraat net voor Domburg trek ik ze even uiten om de kruiwagen zand te lossen. Loopt wel even gemakkelijker.

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Ben ik zo rond het 30 km punt dan weet ik dat het strand me enorm veel aan energie heeft gekost. Dan weet ik ook dat het nog een lange werkdag gaat worden. En al het publiek kan nog zo roepen dat je er nog goed uitziet maar het voelt heel anders. De opjes maar even wat wandelen de afjes niet meer op snelheid maar rustig naar  beneden want kramp heb je zo. De trap op bij de reddingsbrigade. Het lijken vandaag wel meer treden dan ooit.
Een bord hier is het hoogste punt van de Kustmarathon. Het zegt mij niet zoveel meer. Het bordje 40 km dat zie ik meer zitten.
Dan de trap af naar het laatste stukje strand. Ik word er altijd duizelig van. Door de strepen op de treden kan ik amper diepte onderscheiden. Onderaan de trap mijn clubgenoot Paul kramp in allebei zijn kuiten. Maar ja…even zo goed als ik is hij er ook bijna. De trap op bij de doedelzakspeler geeft je altijd toch even de motivatie om over de dijk je rug maar weer eens te rechten om het laatste stukje te doen. De dijk af naar de finishstraat heel voorzichtig. Hier stond ik nog ooit geparkeerd met twee verkrampte poten. De laatste 200 m zijn wel weer te doen.

Mijn 9de zit erop. Nog nooit zo lang onderweg geweest. Wat is  een kop hete bouillon dan toch lekker.

Nu zit er mijn eerste training al weer op. Vanochtend mijn groep in het bos begeleidt en het ging prima. Deze benen had ik gisteren op  het laatst wel willen hebben.

Maandagmiddag,

Het was weer zover.

Het was weer zover.

Het is nog 2015 als je je planning wilt rondmaken voor 2016. Ik wilde graag de Konng van Spanje nog een keer lopen dus al in december moeten inschrijven wil je zeker zijn van een startnummer. De start dit jaar op een andere plek dan de vorige 3 uitgaves waaraan ik meedeed. Niet alleen een andere plek maar de afstand ook weer wat langer. De eerste keer dat ik daar liep ging de langste afstand over 30 km vervolgens werd het 32 en 34 km. en dit jaar zelfs 37 km. Nu kun je wel zeggen daar waar je 30 km kunt lopen dan kun je er ook wel 37. Gemakkelijker gezegd dan gedaan want inmiddels ben je ook weer 4 jaar ouder.
Maar goed niet piepen en lopen.

Dus zondagmorgen op tijd op en bijtijds vertrekken naar camping de Gulpenerberg waar voor het eerst de start is. In de auto merkte ik het niet zo maar buiten op de berg was het koud. Er stond een gemeen windje. Het zou die dag nog wel anders gaan worden. Gelukkig weet je dat van tevoren niet.
Een paar dames van onze club liepen daar gisteren al en ik was uitgenodigd voor een kop koffie en een krentenbolletje. Kijk..dan begint een trail niet slecht. Nadat de eerste groepen (22 en 11 km) van start zijn gegaan mag ook de 37 km vertrekken.
Ik stond aan de start in mijn complete winteroutfit en zag al een aantal mensen kijken zo van: “die gaat het straks warm krijgen”  Ik was er op dat ogenblik van overtuigd dat ik dat nodig had en zou ik het warm krijgen kon mijn jasje nog altijd in mijn rugzak. Aftellen en van start. Meteen in het begin een stuk asfalt naar beneden. Hier dus al opletten dat je niet als een razende Roeland van die berg af stormt. Want wat zeker in het Limburgse landschap geldt is dat er ook weer een weg naar boven zal zijn. En warempel in de eerste 10 km heb ik het een soort van warm. Nee…mijn jasje gaat nog niet uit.

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

De eerste bult af! (Paul maakte de foto)

Tot aan de eerste verzorgingspost blijft het nog redelijk droog maar de lucht kijkt dreigend. Het belooft niet veel goeds. Dan komt de regen gevolgd door hagel. Het striemt in je gezicht. De ondergrond is op een bepaald moment helemaal bedekt met hagel. Dus toch nog een winterttrail.
Met de nattigheid wordt de bovengrond iets drassiger maar ook gladder. Nou zullen er wel traillopers zijn die op schoenen lopen die uitglijden zoveel mogelijk voorkomen. Mijn Brooks, geen trailschoenen, zit niet zo heel veel profiel meer onder. Zeg maar dat het ongeveer “slicks” zijn. Op een heel slecht stuk staat een echtpaar die bij het beklimmen van een bultje van een paar meter maar een helpende hand biedt. Dat was nodig want ik schuif zo hard weer terug als dat ik naar boven ging. Even verderop vlieg ik onderuit. Zomaar als vanuit het niets lig ik in de modder en waarschijnlijk net met mijn middelvinger in het prikkeldraad.
Nog niet eens zozeer in de gaten totdat ik de middelvinger van mijn handschoenen rood zie worden. Dadelijk maar eens even laten kijken door de EHBO. De verzorgingspost op 26 km staat er bijna aan te komen.
Mijn vinger wordt wat schoongemaakt en er komt een pleister op. Door de kou en de regen die er dat moment valt plakt het hele spul ook nog niet. Dan maar een stevig stuk tape er omheen. Handschoenen weer aan beginnen aan het laatste stuk.

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

Labiel evenwicht. (Paul maakte de foto)

De buien worden er niet minder op en het parcours niet droger. Niet alleen door de vermoeidheid maar zeker ook door de gladheid is de souplesse er ondertussen aardig uit. Het is werken geworden. Wandelen op de klimmetjes en heel voorzichtig met het dalen. Maar ook vandaag geldt: “je loopt wat, je eet en drinkt wat en je komt dan vanzelf bij de finish”

Op 4:37′ kom ik over de finishlijn. Wat heb ik het koud! Vlug een stukje vlaai en een biertje en dan een warme douche opzoeken.
Bij het teruglopen naar mijn auto kom ik nog langs de EHBO post en laat op mijn vinger nog even een droge pleister  opdoen. De jongedame die de pleister plakte onderweg en ook nu herkende me niet nu ik weer redelijk moddervrij was.

Nu nog geen 24 uur nadat ik over de finish ging is trappenlopen, zowel naar boven als naar beneden, geen probleem ook wandelen gaat prima. Vanavond maar een kort herstelloopje doen.
Volgende jaar weer? Eerst maar eens zien wat de rest van het jaar nog brengt. Nog twee uitdagingen te gaan. De Slachte- en de Zeeuwse Kust marathon.