Post Tagged ‘Zoutelande’

Zwoegen?

Geplaatst: 26/10/2018 in sport
Tags:, , ,

Vrijdagmiddag,

Zwoegen

Vanmorgen kwam er op Facebook een foto voorbij van de Kustmarathon in 2009. De foto was gemaakt op het losse zand van het strandgedeelte. 2009 was het jaar van de stormachtige wind die je recht op de kop had. Zwoegen was dat. Nou moet ik zeggen dat als je de Kustmarathon loopt het na de trap bij de Reddingsbrigade naar Zoutelande altijd wel zwoegen is om het even welke weersomstandigheden het dan ook zijn.

Nou liep ik dit jaar voor het eerst in 10 jaar niet in het Zeeuwse maar toch wilde ik dit jaar nog graag een marathon lopen. Mijn keuze is gevallen op de Berenloop op Terschelling. Heb ik ook goeie herinneringen aan. Ik liep daar in 2011 en 2014. De voorbereiding in gegaan en heb wel gemerkt dat de jaren onderhand echt gaan tellen.  Je hoort mij iet klagen want er zijn niet zo heel veel leeftijdsgenoten die het nog in hun hoofd halen om een uitdaging van een marathon aan te gaan. Geloof me vrij een uitdaging gaat het worden.

Dus zondagmorgen 4 november in alle vroegte samen met Jeroen, mijn oudste zoon, vertrekken richtig Harlingen om met de boot van 8:45 u. te vertrekken naar West-Terschelling.

Ook hier zwoegen al lijkt het minder te zijn.

Ongetwijfeld zullen we daar een aantal bekenden treffen. Een fantastisch sfeertje altijd met allemaal lopers of toeschouwers aan boord. We zijn dan mooi op tijd aan de andere kant om van start te kunnen gaan. Aan prognoses ga ik me niet wagen maar dat het zwoegen en werken gaat worden daar ben ik nu al van overtuigd.

En waar ik ook zeker van ben is dat ik hartstikke blij zal zal zijn als ik de rode loper opdraai om onder de Brandaris te finishen. Misschien wordt het wel mijn allerlaatste marathon die er nog gelopen wordt. Wie zal het zeggen? In elk geval heeft mijn huisarts indertijd ongelijk gehad want die legde me in 1993 een loopverbod op want: “ouwe mannen” zo zei hij:  “moeten maar gaan biljarten en liefst niet op een groot wedstrijdbiljart want dan moet je te ver lopen”. Wat een geluk dat ik zijn remedie in de wind heb geslagen.
Eerlijk is eerlijk ik kijk er nu wel tegenop maar even zo goed zoals ik het altijd tegen anderen zeg: ” Je lijdt het meest voor de pijn die je vreest”

Advertenties

Donderdagmorgen,

Volgend jaar roze. Ook voor de mannen?

Volgend jaar roze. Ook voor de mannen?

Soms loop je niet maar schrijf je wel maar ook zo soms loop je wel maar schrijf je niet. Het laatste was deze week het geval. Even in het kort wat er dan wel gelopen is.

Afgelopen zaterdag op de baan een training verzorgd met een groep waarvan je zegt opkomst niet slecht zo midden in de vakantie. Met mijn collega Elke goed bezig geweest dacht ik.
Dan was zondag in het Zeeuwse Zoutelande  de bijeenkomst voor onze jaarlijkse trainingsloop van Vrouwenpolder naar de finish van de Zeeuwse Kust Marathon. Deze keer voor de 8ste maal dat die gelopen werd. Ik was er nog iedere keer van de partij. Je moet er een eind voor rijden maar dan heb je ook wat. Maar wat je dan hebt dat weet je van te voren eigenlijk nooit want net als bij de marathon zelf is het door de omstandigheden iedere keer weer anders. Deze editie laagwater da’s best te lopen op het dan redelijk harde strand maar deze keer was onze vriend de wind ook weer van de partij. Die blies met een kracht van 6 tegen. Hij was er de oorzaak van dat het een duurloop toch wat zwaarder maakt. De groep werd dan ook behoorlijk uit elkaar getrokken. Jammer is dat eigenlijk.

Er ontbreekt ons aan niets

Er ontbreekt ons aan niets

Wat wel erg leuk is dat Fabiola en Gunther altijd een verzorgingspost hebben zo net voor de passage in Domburg. Met de benaming verzorgingspost doe ik ze eigenlijk veel te kort. Ik moet eigenlijk zeggen het 3 sterren restaurant “Fabigu”. Echt geweldig leuk om hun ieder jaar weer te zien.
Onderweg fietst Maurice even met me gelijk op en komen we zo maar even een deel van de organisatie van de kustmarathon tegen. Lein en Leni Lievense. Even stoppen en begroeten. Hij vroeg ons van welke club wij waren want hij was al een aantal groene shirts tegengekomen. Na hem uitgebreid te hebben geïnformeerd was er voor de groep tijdens het etentje een drankje van hem beschikbaar met de mededeling van hem laat me volgend jaar even wat weten wanneer jullie weer lopen. Dat zijn nou leuke ontmoetingen. Deze uitgave heb ik niet meer meegegeten maar vrijwel direct na afloop naar huis gegaan. Was ik nog een beetje redelijk op tijd weer thuis.

Voor maandagavond stond er een duurloop op het schema van 100′. Even afwachten hoe lang of hoe ver ik mee zou gaan. Maar al vanaf de eerste km ging het prima en heb het hele traject meegelopen. Eigenlijk liep het boven verwachting goed. Op de eerste plaats was het super loopweer niet te warm niet te koud niet te nat niet te droog. Nee…..gewoon super. Met een waarschijnlijk iets te optimistische Strava 15 km op de teller.

Onwennig. Ben bijna altijd in het rood.

Onwennig. Ben bijna altijd in het rood.

Woensdagavond is het weer een baantraining verzorgen. En of het aan de temperatuur lag of nog aan de vakantie. De opkomst was niet best. Hebben we normaal met 3 trainers druk te werken kon ik het vanavond in alle rust in mijn eentje wel af.
Volgende week zal het wel weer drukker zijn verwacht ik.

En vervolgens vanmorgen een duurloopje op het schema. Vandaag tot maximaal 2 uur. Vroeg vertrokken maar het was ook vroeg al warm. Had  al expres het tempo wat aan de lage kant gehouden maar ja…met Bedaf als ondergrond is een laag tempo wel een nobel streven maar het is toch pittig. Alles op een hoop gegooid deze week net zoveel km’s gemaakt als ik oud ben.
Dat moest ik eigenlijk de komende jaren nog maar wat vasthouden;-)

 

Zondagavond,

Er staat wat te gebeuren!

Er staat wat te gebeuren!

Inmiddels al weer ruim een dag geleden na mijn finish van de kustmarathon in Zoutelande. En geloof me iedere keer is het anders.
Op vrijdagmiddag samen met Sjan in Zoutelande aangekomen en je merkt aan alles: “hier staat wat te gebeuren dit weekend”. Toen ik de eerste keer liep in 2008 nog redelijk kleinschalig. Voor het eerst de ladiesrun op vrijdagavond, op zaterdag de marathon en op zondag de wandelmarathon. Maar langzaamaan uitgegroeid naar een evenement waar je niet meer omheen kunt. 11000 sporters in zo’n weekend actief.
En dat is te merken op vrijdagmiddag.

Op zaterdagmorgen na een goede nachtrust met de bus naar Burg-Haamstede. Een Duitse jongedame komt naast me zitten en ze vertelde me dat ze haar eerste marathon bewust voor deze had gekozen. De mooiste marathon van de wereld had ze ergens gelezen. Eigenlijk kon ik niet veel anders dan dat bevestigen.
Mooi op tijd in de sporthal. Nog tijd voor een kop koffie en zorgen dat ik wedstrijd klaar ben. Bijna bij de start tref ik een stel clubgenoten. Arno en Ingrid. Die zie ik vandaag nog wel vaker. Net voordat we van start gaan nog een clubgenoot hij gaat ook van start.

Net op weg!

Net op weg!

De kerkklok gaat zijn slagen maken. Nu voor de 7de keer dat ik dit meemaak en iedere keer is er kippenvel bij het aftellen.
Pang…op weg voor ruim 42 km. Was ik voorheen nog al gefocust op de km punten in het begin. Niet eentje gezien onderweg. Is ook niet erg want het gevoel is toch de leidende factor.

Het eerste stukje strand op. De overgang naar het wat hardere zand is lang en mul. Bedafwaardig. En dan een stevige domper mijn clubgenoot kom ik tegen. Het ging hem niet en gooide de handdoek in de ring. Hevig teleurgesteld. Ik moest me ook even herpakken en me richten op de supportersplaats van mijn zwager met zijn schoondochter en zijn kleindochter. Drie highfives binnen 2 meter. Wat super toch van ze om ieder jaar weer hier te staan.
Nog geen 2 km verder nog een verrassing. Staat mijn jongere broer langs het parcours. In de verste verte hem hier niet verwacht. Wat leuk!! Ook die ga ik vandaag nog vaker zien. Is met de motor gekomen en kan dus redelijk door de drukte komen.

Op 10 km heb ik pas een indicatie hoe snel of langzaam ik ben. Met 56’15” kan ik wel mee leven. Een mooi stuk volgt. Heel veel publiek op de Veerse Dam. Dan naar beneden het strand op. Weer zo’n moment wat veel indruk op me maakt. Twee rijen publiek dat je bij je voornaam aanmoedigt. Het strand is goed te doen op een paar zware oversteekjes na dan. Het halve marathonpunt precies een uur later dan het 10 km punt.
De strandopgang bij De Piraat is zwaar maar tegelijkertijd ook weer leuk.
Bovenaan hoor ik ze al Petra en John. Niet te missen. 26 km.

Nog 12 te gaan. Leuk om jullie weer hier te zien Ingrid en Arno

Nog 12 te gaan. Leuk om jullie weer hier te zien Ingrid en Arno

Op naar Domburg. Hier beginnen de opjes en de afjes. Kan steeds redelijk omhoog. Op 30 km staan mijn clubgenoten ook weer. Het eerste wat je na Domburg tegenkomt zijn een heel stel treetjes naar boven. Doen? Ja…lopen en niet wandelen. Het lukt me tot bijna boven. Val dan stil door wandelaars. Hup…naar beneden en op weg naar Westkapelle, het torentje, de tank. Nog 5 km broer, hoor ik hem roepen. Had ik net nodig. De trap bij de reddingsbrigade dat wordt wandelen. Een bewust keuze om niet nu mijn bovenbenen en mijn kuiten naar de vaantjes te helpen.

Nu komt voor mijn gevoel het zwaarste deel van het hele traject. Een paar venijnige klimmetjes en afdalingen. Vervolgens moet je een houten trap af naar het strand en met de groeven in de planken moet je dit met volle concentratie doe. Je stapt zo mis. Het stuk strand tot aan De Brading is goed te doen tenminste als er die palen niet waren. Dit vinden kuiten niet leuk. Evenmin de strandopgang. Oké.. je kunt je dan richten op de doedelzakspeler en weet je dat de laatste km er aan komt.
Geweldig mooi stuk met al de toeschouwers. Je hoort de speaker in de Langstraat. Nog even en ik loop ook daar. Een Zeeuws vlaggetje wordt in mijn handen geduwd en dan de finishstraat in. De zandhoop op. Een hand van Lein en mijn 7de is een feit.

Wat is dat alcoholvrij biertje lekker.

Met mijn finish in 4:08’13” mag ik in de tent ook weer op het podium. Deze keer de 3de plaats. Jaja…ieder jaar stromen er jonge gasten in;-)

Nu ik dit schrijf nog even aan het nagenieten van een leuk weekend en het mooist van alles vind ik dat mijn spieren er niks mee geleden lijken te hebben. Trappen op en af is geen enkel probleem. Moet eigenlijk ook niet want over 4 weken staat de Berenloop op het programma.

Mijn vierde kei!

Mijn vierde kei!