Post Tagged ‘Peelrandbreuk’

Dinsdagmiddag,

Een fragment dat nog over is van het Duits lintje.

Met een duurloop van nagenoeg 2 uur gisterenavond ligt er weer een periode van halfjaar achter ons. In april nadat de meeste voorjaarsmarathons en halve marathons achter de rug waren zijn we met de groep weer begonnen met een duurloopje van een uur. De start bij Naat Piek in het bos. Beginnend op een uur geeft instromers de kans om wat laagdrempelig in te stappen om te werken naar een najaarswedstrijd. Of gewoon om gezamenlijk een duurloop te doen waarbij het tempo niet te hoog ligt en je door en langs de mooiste plekjes van de Maashorst geloodst wordt.
Langzaamaan opgebouwd naar 90′ tot aan de vakantietijd. Dan blijft dat zo even staan want zou je nu iedere week een stukje verder gaan en iemand is zo even 3 weken ertussenuit vanwege de vakantie dan is de stap die je daarna moet maken net wat te groot.

Daarna gaat het crescendo naar 2 uur. Zijn er van de groep die in het weekend een wedstrijd hebben gelopen en niet de volle mep mee kunnen of in sommige gevallen mee mogen omdat er ook hersteld moet worden daar is altijd een routeverkorting voor ingebouwd. Alleen terug is geen optie. Eerder afhaken is altijd met twee of meer man. Is wel zo veilig.

Een paar maanden terug

De duurloop in het bos gaat zo lang door totdat het te donker gaat worden  Komt nog bij dat in de meeste gevallen het zo geregeld is dat je tussen zonsondergang en -opkomst niet in het bos mag zijn om de rust van de dieren niet te verstoren.
Een viertal weken geleden was het op de terugweg al dermate donker dat we over een verhard pad terug liepen. Stonden er zomaar als vanuit het niets een 5-tal taurossen op het pad. We konden er met enige voorzichtigheid nog net langs. Het was wel even schrikken.
Dan maar meteen de overstap maken om te starten bij onze atletiekbaan. In het eerste uur meestal nog voldoende licht om door mooie natuurgebiedjes te lopen.
Vaak lopen we dan in het stroomgebied van de Leijgraaf die aardig onder invloed staat van de Peelrandbreuk met zijn horsten en slenken.
In de volksmond vaak het “Ujes Broek”genoemd.

Dus gisterenavond de laatste duurloop van twee uur. De komende weken terug naar een uurtje. Ik ben weer benieuwd of dat er instromers bij gaan komen.

Dit kom je nu weer tegen Herfst

Er zijn wel eens jaren bij geweest dat we met een groep van 30 begonnen. Vaak zie je ook dat als je de 90′ te boven gaat dat er afhakers gaan komen. Die vinden dat lang genoeg. maar ze zijn wel op het juiste duurloopspoor gezet. Niet alleen qua route maar zeker ook wat het tempo betreft. Je ziet ondertussen ook wat variaties ontstaan. Iemand is geblesseerd en denkt ik kan wel meefietsen. Er staat voor voor een loper 3 uur op zijn programma dan doet die een uurtje vooraf in zijn eentje en sluit dan aan. Ik weet zeker dat de tijd vlugger voorbij lijkt te gaan in een groep dan dat je 3 uur op eigen houtje moet doen. Komt nog bij dat je voor het grootste deel niet eens na hoeft te denken over de route.

Deze duurlopen op de maandagavond voorzien echt in een behoefte. Ik vind het zo leuk dat ik hoop dat ik er nog lang mee vooruit kan.

Zondagavond,

Het vlonder pad

Mijn duurloop op donderdagmorgen begon iets later dan dat ik doorgaans gewend ben. Dorothé had een aantal weken geleden te kennen gegeven om eens met mij samen te lopen in onze omgeving.
Sowieso vind ik het altijd leuk om onze omgeving te showen aan mensen die hier of nog niet of maar sporadisch hier liepen. Natuurlijk wil ik wel weten hoelang dat iemand mee onderweg wil zijn. In dit geval wist ik wel een rondje te vinden dat een loopster die doorgaans alleen in de polder lopen gewend is wel zou aanspreken.
Na een kop koffie zijn we samen even na 10 uur vertrokken.
Aangezien ik niet midden in de natuur woon is de start over verhard terrein. Maar eenmaal het dorp uit wordt de ondergrond zachter.
Na een afstand van iets meer dan 3 km lopen we over een nagenoeg nieuw vlonder pad. Al er dat niet lag was lopen op dit stuk niet mogelijk. Je zou er tot boven je knieën het moeras in schieten. Nu heb je de mogelijkheid om precies op de Peelrandbreuk te lopen.

Selfiemomentje

Als we daarna Bedaf opdraaien dan wordt het werken. Mul zand, heuveltjes niet hoog niet zo lang maar enkeldiep door het losse zand. Dit stuk duurt een kwartier. Dan is het weer tijd voor een rustiger gedeelte. Een stuk dat 10 jaar geleden nog landbouwgebied was. Destijds toen het gebied in eigendom kwam van natuurbeheer is de rijk bemestte grond afgeschraapt en dan maar zien wat er komt te groeien. Er grazen in de dit stukje nog een 5-tal Schotse Hooglanders. De enige die nog zijn overgebleven in de Maashorst. Dit gemakkelijke stukje duurt niet zo heel lang maar wel voldoende van lengte om weer wat op rust te komen.
Via een smal kronkelig paadje staan we weer midden in het losse zand. Op de terugweg lopen we niet onderlangs maar boven over de heuvelrug. Gemakkelijker? Lastiger? Maar of dat je de kat of de hond gebeten wordt maakt niet zo veel uit.

Ik hoor aan de ademhaling van Dorothé dat ik me wat gedeisd moet houden. Dit terrein niet gewend. Schuin door een weitje gaan samen even op ’t bengske’ zitten met het uitzicht op de skyline van Uden.

Bedaf door de ogen van Dorothé

Helaas geen pen in de notitieblok kokertje om er iets in te schrijven.
Nog een paar niet al te moeilijke km’s zijn we weer thuis. Ruim 2 uur onderweg geweest.

Even wat drinken, douchen en een lekker boterhammetje eten dat er na zo’n loopje wel ingaat.  Net voor de avondspits vertrekt mijn gaste weer richting huis. Na 90′ een whatsappje: “veilig weer thuis wel kramp gehad onderweg” Ik zei het al deze ondergrond niet zo gewend.
Genoten van het lopen en het gezelschap.
Denk je nu dat zou ik ook wel willen? Wat let je om contact met me op te nemen?

Donderdagavond,

Een stukje jonger nog. Parkcross 2013

Afgelopen zondag was het alweer de laatste cross uit een cyclus 4 wedstrijdjes. In tegenstelling tot de andere 3 hadden we afgelopen zondag wat minder deelnemers dan dat we gewend zijn. Een paar dingen waren er anders.
Deze cross loopt voor een deel over een trimparcours. Je liep er bijna overdekt door enorme sparren  Het pad was ook bijna altijd droog en er stonden amper ooit plassen. Door de erg droge zomer ging de weerstand van die sparren drastisch achteruit.  Vervolgens waren ze wat vatbaarder voor een virus. Ze stonden ten dode opgeschreven. Voor eenieders veiligheid zijn afgelopen winter maar liefst 450 van die sparren omgelegd. Je snapt dat het nu een kale bedoening is waar wind en regen vrij spel heeft. Het gevolg laat zich raden. Door de machines en de overige omstandigheden maakte het pad modderig en een stuk lastiger (lees zwaarder) te belopen Ook de delen over gras dat was glad en glibberig.
Voor het deelnemers aantal hadden we ook nog tegen dat zaterdag de halve marathon van St. Anthonis was. De Keien al sinds jaren hofleverancier van deelnemers. En tja… als je op zaterdag een halve gelopen hebt is de kans niet groot dat je op zondag weer een zware cross gaat lopen. Vervolgens is er op zondag ook nog de Stevensloop in Nijmegen met ook een halve marathon. En als laatste wat we tegen hadden dat was een super zware regen/hagelbui net iets voordat de jeugd van start zou gaan.
Tijdens de wedstrijd was het werkelijk prima loopweer. Na de cross in de kantine hing ondanks het mindere aantal deelnemers een tevreden stemming van een prima crosswinter.

Omhoog, omlaag en banjeren door het losse zand

En dan vanmorgen iets over 8 uur vertrokken voor een duurloop. Hoe lang? Ik wist het niet. Ik zou wel zien. Het was best nog wel fris wel was het zonnetje er al bij. Met een halfuurtje kon mijn muts af en mijn handschoenen uit. Na het incident met een kleine taurossen heb ik dat gedeelte voorzichtigheidshalve maar vermeden. Alhoewel ik dat ik vanmiddag begreep dat alle taurossen uit dat gedeelte zijn overgeplaatst. Gelukkig zijn er nog plekken genoeg waar je wel vooruit kunt. Waar ik door kwam? De Peelrandbreuk, Bedaf, de Meuwel, het wildviaduct over naar Slabroek met zijn heide en mul zand. Terug richting Bernhoven over de nieuwe voetgangersbrug die nu nagenoeg klaar is. De geluidswal naar de molen van Jetten en dan ben ik er weer bijna.
Ruim 2 uur en bijna 20 km onderweg geweest. Een fantastisch mooi begin van de lente.