Donderdagmorgen,

Volgend jaar roze. Ook voor de mannen?

Volgend jaar roze. Ook voor de mannen?

Soms loop je niet maar schrijf je wel maar ook zo soms loop je wel maar schrijf je niet. Het laatste was deze week het geval. Even in het kort wat er dan wel gelopen is.

Afgelopen zaterdag op de baan een training verzorgd met een groep waarvan je zegt opkomst niet slecht zo midden in de vakantie. Met mijn collega Elke goed bezig geweest dacht ik.
Dan was zondag in het Zeeuwse Zoutelande  de bijeenkomst voor onze jaarlijkse trainingsloop van Vrouwenpolder naar de finish van de Zeeuwse Kust Marathon. Deze keer voor de 8ste maal dat die gelopen werd. Ik was er nog iedere keer van de partij. Je moet er een eind voor rijden maar dan heb je ook wat. Maar wat je dan hebt dat weet je van te voren eigenlijk nooit want net als bij de marathon zelf is het door de omstandigheden iedere keer weer anders. Deze editie laagwater da’s best te lopen op het dan redelijk harde strand maar deze keer was onze vriend de wind ook weer van de partij. Die blies met een kracht van 6 tegen. Hij was er de oorzaak van dat het een duurloop toch wat zwaarder maakt. De groep werd dan ook behoorlijk uit elkaar getrokken. Jammer is dat eigenlijk.

Er ontbreekt ons aan niets

Er ontbreekt ons aan niets

Wat wel erg leuk is dat Fabiola en Gunther altijd een verzorgingspost hebben zo net voor de passage in Domburg. Met de benaming verzorgingspost doe ik ze eigenlijk veel te kort. Ik moet eigenlijk zeggen het 3 sterren restaurant “Fabigu”. Echt geweldig leuk om hun ieder jaar weer te zien.
Onderweg fietst Maurice even met me gelijk op en komen we zo maar even een deel van de organisatie van de kustmarathon tegen. Lein en Leni Lievense. Even stoppen en begroeten. Hij vroeg ons van welke club wij waren want hij was al een aantal groene shirts tegengekomen. Na hem uitgebreid te hebben geïnformeerd was er voor de groep tijdens het etentje een drankje van hem beschikbaar met de mededeling van hem laat me volgend jaar even wat weten wanneer jullie weer lopen. Dat zijn nou leuke ontmoetingen. Deze uitgave heb ik niet meer meegegeten maar vrijwel direct na afloop naar huis gegaan. Was ik nog een beetje redelijk op tijd weer thuis.

Voor maandagavond stond er een duurloop op het schema van 100′. Even afwachten hoe lang of hoe ver ik mee zou gaan. Maar al vanaf de eerste km ging het prima en heb het hele traject meegelopen. Eigenlijk liep het boven verwachting goed. Op de eerste plaats was het super loopweer niet te warm niet te koud niet te nat niet te droog. Nee…..gewoon super. Met een waarschijnlijk iets te optimistische Strava 15 km op de teller.

Onwennig. Ben bijna altijd in het rood.

Onwennig. Ben bijna altijd in het rood.

Woensdagavond is het weer een baantraining verzorgen. En of het aan de temperatuur lag of nog aan de vakantie. De opkomst was niet best. Hebben we normaal met 3 trainers druk te werken kon ik het vanavond in alle rust in mijn eentje wel af.
Volgende week zal het wel weer drukker zijn verwacht ik.

En vervolgens vanmorgen een duurloopje op het schema. Vandaag tot maximaal 2 uur. Vroeg vertrokken maar het was ook vroeg al warm. Had  al expres het tempo wat aan de lage kant gehouden maar ja…met Bedaf als ondergrond is een laag tempo wel een nobel streven maar het is toch pittig. Alles op een hoop gegooid deze week net zoveel km’s gemaakt als ik oud ben.
Dat moest ik eigenlijk de komende jaren nog maar wat vasthouden;-)

 

Heerlijk loopje!

Geplaatst: 18/08/2016 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Hier kwam ik vanmorgen langs

Hier kwam ik vanmorgen langs

Een beetje anders gevoel dan anders toen ik de deur uitging vanmorgen. Welgeteld één donderdag overgeslagen om een duurloopje te maken en het lijkt meteen al bijna een eeuw. Ook een ander gevoel dan anders want zoals de laatste weken al het geval is loop ik alleen en naar ik zo inschat zal dat ook voorlopig zo blijven. Mijn loopmaatje Harrie komt maar niet op gang na zijn enkelbreuk. Dus dat is maar zeer de vraag of die nog ooit aansluit. Wat hebben we samen veel km’s gemaakt. Toen we allebei nog werkte liepen we op zaterdagmorgen een duurloop van minstens 90′ maar dat was ook het kortste. Deden we een rondje ter lengte van een halve marathon dan duurde dat vaak niet veel langer dan 1:45′. Gelukkig dat hij nog wel goed fietsen kan. Trapt zo minsten 100 km weg.
En dan afgelopen week een mail van een ander loopmaatje, Maria, die de laatste jaren op donderdagmorgen ook altijd van de partij was. Een MRI had  uitgewezen dat er nog al wat slijtage op haar heup zat en dat het veel beter was op te stoppen met lopen. De pijn in haar heupgewricht liet lopen duidelijk niet meer toe. Ze blijft wel een recreantengroep op de baan trainen maar een groep op zondagmorgen in het bos moet haar gaan missen. Weer een vaste waarde die wegvalt op donderdagmorgen.

Genoeg om over na te denken bij het loopje vanmorgen. Ik zeg loopje want veel verder dan een uur wilde ik vanmorgen nog niet gaan enerzijds om mijn linkerknie nog niet te lang te belasten en anderzijds om niet al teveel energie kwijt te raken want zondag staat in Zoutelande een trainingsloop op het programma van 23 km. Het laatste deel van de Kustmarathon gaat er gelopen worden. Zeeuws meisje Jacqueline organiseert dit trainingsloopje. Voor de 8ste keer alweer en ik was er alle edities nog bij.

Na ruim 11 km was ik weer thuis. Knie hield zich voortreffelijk.

Zondagavond,

Mooi!

Mooi!

Dat valt nog niet zo mee om een hele week niet te lopen. Ondanks dat ik zelf niet liep toch de baantrainingen gedaan. Niet mee inlopen is al heel vreemd. Het stukje van die paar km is voor mij altijd de gelegenheid om te zien we er aanwezig is en je kunt lekker bijkletsen.
De oefeningen kun je verder gewoon meedoen behalve de loopscholing daarvoor is de belasting voor mijn knie te groot. Donderdag in plaats van mijn duurloop hetzelfde rondje gefietst als de week daarvoor liep en je bent sporter of niet maar meteen moet er ook een limiet gesteld worden. Het rondje fietsen mocht niet langzamer gaan de helft van de looptijd van vorige week. Van mezelf gewonnen met 10′.
Ook zaterdag de baantraining zonder een meter te lopen. Voor de groep ook een rare gewaarwording. Dat zijn ze niet gewend.

Mooie kudde.

Mooie kudde.

Dan vanmorgen de bostraining. Mijn knie voelde dusdanig goed aan dat ik het wel aandurfde om gewoon mee te doen. Nou ja…gewoon? Het is toch altijd wel spannend van:  “hoe zal het me vergaan?”
Voor de groep wilde ik er een rustige training van maken. Ik wist dat een stukje hei nagenoeg in bloei moest staan. Dus in twee etappes, stukje lopen een paar oefeningen en weer een stukje lopen, er naar toe. Zo zouden we ook teruglopen.
Eenmaal op de hei aangekomen werden we dik beloond. Het gebied was prachtig mooi en lag te schitteren in de zon. En als extra beloning liepen we ook nog een kudde schapen tegen het lijf.
Maar  de beste beloning van een week looprust was dat mijn knie het allemaal tolereerde.