Donderdag,

De foto is van 1994

Voordat ik begon aan het avontuur van mijn eerste marathon liep ik al bijna 10 jaar. Er moest in mijn beleving een stevig fundament liggen voor ik me er aan waagde. Eind 1992 nam ik het besluit om in het voorjaar van 1993 in Rotterdam van start te gaan. De laatste keer dat het parcours over de Willemsbrug ging. Het volgende jaar was de Erasmusbrug zover dat de lopers daar de Maas over gingen. Twee jaar op een rij liep ik daar. Raakte eind 1994 stevig geblesseerd. De blessure hield me een half jaar uit de roulatie. Daarna ging het lopen eigenlijk best goed alleen ben ik nooit meer op het niveau gekomen van het moment dat ik geblesseerd raakte.
En of het daaraan lag weet ik niet. Het kan ook tijdgebrek geweest zijn maar ik liep 14 jaar lang geen marathons meer.
In 2007 werd mijn jongste zus ernstig ziek en ik maakte met haar de afspraak dat ik de Zeeuwse Kustmarathon van 2008 zou gaan lopen voor haar. We wisten beiden dat ze oktober 2008 niet meer zou halen.
Toen nooit gedacht dat er 10 kustmarathons zouden volgen.

Behalve de 10 kustmarathons werden er nog op diverse andere plaatsen nog een marathon gelopen. Nog eentje was er op asfalt de rest waren meer trailachtig.
In 2018 dacht ik bij mezelf ik ga er nog eentje lopen. Het werd op Terschelling, De Berenloop, die al twee keer eerder liep. Bij de start was ik er van overtuigd dat ik ’s avonds zou weten of het ook echt mijn laatste zou zijn.  Gaandeweg ging ik weer twijfelen. Nu weet ik het inmiddels ik ga er me niet meer aan wagen.
Marathons lopen is verleden tijd.
Tussen mijn eerste en mijn laatste zit een tijdsverschil tussen van 1:22′ of zo je wilt 25 jaar.

Lees hier het verslag van mijn eerste en hier van mijn laatste.

Oja…de hilarische video die in het verslag mijn eerste marathon niet meer beschikbaar is staat hieronder.

Zaterdagochtend,

Gemaakt vanuit een lichtmast

Al sinds april 2004 zit er een duurloop op zaterdagochtend niet in omdat er dan altijd een baantraining te verzorgen op mijn agenda staat. Nu in de periode van alle beperkingen die het Coronavirus met zich meebrengt doet de mogelijkheid van een duurloop te maken wel voor. Vrijdagavond kreeg ik een appje met de vraag om vanmorgen samen op pad te gaan. Zo vertrokken we om 9.00 uur vanaf ons basisstation, de atletiekbaan van De Keien. Globaal al wel in gedachten welke route we ongeveer zouden gaan doen. We gaan een rondje doen met 4 totaal verschillende landschappen allemaal uniek en met ieder hun eigen schoonheid.

Vertrekken over de Boekelsedijk richting Uden-Zuid. Je kunt er over een onverhard wandelpad naar de Hogerandweg en via de Kleine Eeuwsels het kleinschalige natuurgebiedje Kooldert op. Hier is de ruilverkaveling niet bezig geweest en nu liggen er nog steeds wat lange, smalle weideperceeltjes omringd door elzensingels en ander loofhout. Een waar eldorado voor allerlei soorten vogels. Schuil- en nestelplaatsen in overvloed.. Een eind verder de Knokerdweg oversteken tot aan het bruggetje dat over de Leijgraaf ligt. Hier pikken we de linkeroever op en lopen langs het water. De Leijgraaf een gekanaliseerde beek om water destijds zo snel mogelijk af te voeren om de landbouwgrond toegankelijk te houden. Die inzichten zijn met de daling van de grondwaterstand wel enigszins veranderd.

Hier gaan we onderdoor

Van de oeverkanten zijn de taluds afgevlakt en door middel van stuwen is de hoogte van het waterpeil te sturen. Dan staan de lage gedeeltes droog of ze komen onder water te staan. En juist door de verschillende stroomsnelheden en waterdieptes is er een grote variatie van oeverbegroeiing ontstaan. Een verademing en een enorme rust om hier op de smalle paadjes langs de oever te lopen. Ja…soms moet je al eens wat klimmen over een hek als we een weg moeten oversteken. 

Na een uurtje onderweg te zijn verlaten het stroomgebied van de beek en draaien via een smal paadje tussen bomen en struiken door naar de Karperdijk richting Bedaf. Het volgende kenmerkend natuurgebied dat in Uden ligt. We namen niet meteen de moeilijkste route met heuvels en enorm veel mul zand.

Zoek het rode stipje

Op het tijdstip dat we hier passeerden was het nog niet druk. Met de weersomstandigheden zoals nu zal dat vanmiddag wel anders worden. Als wandelgebied erg in trek. Ook een waar speelparadijs voor kinderen. De grootste zandbak die ze zich maar kunnen wensen.  Misschien niet teveel reclame maken anders wordt het steeds drukker.

Het volgende stuk dat we gaan lopen is precies over de Peelrandbreuk. Deze breuk in de aardkorst komt in Uden heel erg aan de oppervlakte en is duidelijk te zien aan een plotseling hoogteverschil van een paar meter. Kenmerkend voor dit gebied is het roestige kwelwater waarbij de hoge gedeeltes veel natter zijn dan de lager gelegen stukken. Het Annabosje dat hier ligt is een moerassig stuk. Zonder lieslaarzen kun je er niet doorheen. Nu is een een paar jaar geleden dwars over het moeras een knuppelbrug aangelegd en houd je droge voeten. Een van de bijzonderheden van de brug is als de planken niet goed meer zijn dat die dan gezaagd worden in een houtzagerij zoals er een eeuw geleden hout gezaagd werd.

Om de route qua lengte niet helemaal uit de klauwen te laten lopen zijn we van hieruit via de kortste weg weer naar ons vertrekpunt gelopen. Ruim een paar uur onderweg geweest en nagenoeg een HM afstand afgelegd. Een duurloop over een route die ik ongetwijfeld nog eens vaker ga doen. 
Nou moet ik ook zeggen dat het, gezien de tijd van het jaar, prachtig weer was. Supertevreden.

Wat een halfjaar!

Geplaatst: 09/07/2020 in sport

Donderdagmiddag,

Zo liggen er in en om Uden een 200-tal van dit soort poelen en vijvers

Zo wens je tijdens de feestdagen iedereen alle goeds toe en dan slaat er een virus toe die alles maar dan ook echt alles overhoop gooit. Gelukkig ging Nederland dan op een dusdanige manier op slot dat je nog wat boodschappen kon doen als je je tenminste aan de geldende regels hield. Ook individueel buiten sporten kon dan ook nog. Met z’n tweetjes wandelen ging ook mits je wegen koos waarbij je op afstand van elkaar kon blijven. Maar voor de rest kon er niet zoveel.
Het ergste vond ik, terwijl ik er niet zo heel veel mee te maken had, dat opa’s en oma’s in verzorgingstehuizen geen bezoek mochten ontvangen. Mensen vaak toch al niet te breed meer in hun kennissenkring bijna opgesloten op een kamer van niet al teveel vierkante meters. Dat vond ik erg.

Maar goed laat ik me nu even beperken tot het hardlopen. Eind januari kreeg ik last van mijn rechterknie en was daarvoor in behandeling bij de fysio. Na een paar behandelingen ging het allemaal weer wat beter moest ook de fysio zijn praktijk op slot gooien. Voorzichtig pakte ik het lopen weer wat op maar er was toch wel het een en ander veranderd. Normaal verzorg ik twee trainingen op de baan. De omvang van km’s is dan niet zo groot. Wat wel een voordeel van deze trainingen is dat ik een paar keer per week alle oefeningen mee doe. Goed voor me om mijn spierstelsel wat in orde te houden.

Begrazingsgebied?

Een aantal weken gaat het nog wel om thuis wat oefeningen te doen maar het verwaterd in de loop van van de tijd. Het aantal km’s dat ik maak wordt niet geringer. Voor een halfuurtje ga ik niet het bos in. Door het wat minder werken aan mijn spierstelsel en een uitbreiding van het aantal km’s kon het bijna niet uitblijven dat het volgende euvel zich zou aandienen. Mijn rug ging opspelen en wel op zo’n manier dat lopen dus helemaal niet ging. Zelfs wandelen ging niet meer.
Inmiddels mochten we  de trainingen met de recreanten ook weer opstarten. Nog niet op de baan maar wel in bos. Noodgedwongen ging ik dan op de fiets mee. Dan deed ik op minst toch iets aan beweging.

Ze maakte me het niet gemakkelijk op de fiets. #kluunen

Nu een aantal weken geleden mocht de fysiopraktijk ook weer open en zowaar met een aantal behandelingen werd mijn rug snel weer dusdanig los dat ik vorige week het lopen weer op heb kunnen pakken.
Vanaf volgende week mogen we ook weer op de baan. De trainingsomvang wordt er weer wat minder door. Het oefeningenpakket weer wat groter. Dus ik denk wel dat het weer goed komt tenminste met het lopen.
Hoe het zal vergaan met de coronaperikelen? Wordt het ooit weer helemaal zoals het was? Ik hoop van wel maar heb er wel een hard hoofd in.

Maar eens zien of dat er in het najaar weer wat wedstrijden georganiseerd gaan worden. Zeker de grootschalige evenementen dat gaat nog heel wat voeten in de aarde hebben. Met twee maanden verder zal er wel weer meer duidelijkheid hieromtrent zijn. Het zal toch een moeilijke klus blijven met heel wat meer vrijwilligers dan tot nu toe en het is al zo lastig om die aan te komen.

De tijd zal het leren.

In elk geval vanmorgen weer ruim een uur gelopen. Die meters nemen ze me niet meer af.