Donderdagmiddag,

Deze richtingwijzer stond ooit bij de blokhut.

Deze richtingwijzer stond ooit bij de blokhut.

Nee….niet een bepaalde route in mijn hoofd maar wel een paar punten die ik er per se in wilde hebben in mijn rondje vandaag. In elk geval beide heuvelrugjes op Slabroek. De weg er naar toe maakte me niet zoveel uit en daarna ook niet. Oké… ik moet wel weer thuiskomen da’s een vast gegeven.
Als ik bij Bernhoven de Slabroekseweg opdraai en als ik dan net aan de bosrand ben zie ik een paadje ik liep daar nog nooit eerder. Indraaien dan want verloren lopen in dit gebied ik dacht het niet. Als mijn inschatting goed is denk ik te weten waar ik ergens uitkom vandaar uit kan aan een van mijn voorwaarden voldoen. De heuvelrugjes! Als je er onderlangs loopt dan lijkt het niks te zijn dat hoogteverschil maar ben je boven dan pas krijg je in de gaten in welke korte tijd je een heel eind boven het pad bent waar je net vandaan kwam. Eenmaal weer bij de Blokhut linksaf een stuk in waar het altijd behoorlijk nat is. Nu valt het mee met het relatief droge najaar.
Er is ook wat veranderd sinds ik de laatste keer hier was. Er is een fonkelnieuwe poel gegraven. Waar er 20 jaar geleden nog geen 10 van waren liggen er nu in het hele gebied maar dan 200 van die poelen. Een Eldorado voor allerlei soorten amfibieën.
Huh…een fietspad afgesloten? Da’s voor fietser bedoeld en beslist niet voor hardlopers. Ik klim over het hek en vervolg mijn weg. Al het asfalt van wat eerst fietspad was is weg en er is en pad gemaakt van een soort van gemalen schelpen of iets dergelijks. Nu zie ik ook meteen wat de reden is van het afsluiten. Dit pad moet eerst door de weersinvloeden harder worden nu is het zacht ik zie het aan een paar paardenhoeven die het pad dwars zijn overgestoken. Werk aan de winkel voor padenmakers!
Even later stop ik een ogenblik bij de vogeltelplaats. Een vrijwilliger van Staatsbosbeheer staat op de uitkijk. Van hem hoor ik dat de vogeltrek ongeveer voorbij is. Alleen nog een paar vluchtjes houtduiven die warmere oorden opzoeken. Ik trof hem al eens vaker.
Via de afrastering om de wisenten binnenboord te houden naar Naat Piek. Vanaf hier is het nog iets meer dan 5 km naar huis.
Als ik thuis mijn telefoon uitschakel heb ik net geen HM gelopen. De cijferfreaks zouden ongetwijfeld die 200 m nog verder hebben gelopen. Ik doe daar niet aan. Thuis is thuis.

Al bij al een lekker rondje.

Dinsdagavond,

De Grote Beer duidelijk in beeld

De Grote Beer duidelijk in beeld

Loop je in de zomer de maandagavondduurloop in het bos dan kun je naar hartenlust zwerven mits je het bos een beetje kent want anders loopt de tijd dat je onderweg bent hopeloos uit de hand. Die vrijheid heb je in de wintermaanden gewoon niet. Op de eerste plaats moet je al kiezen om al te drukken wegen te mijden. Een fietspad is wel leuk maar appende fietsers letten niet echt op om nog maar te zwijgen of dat ze licht op hebben.
Op de tweede plaats moet je wel ongeveer de route in je hoofd hebben. Welke richting je uitgaat word je al ingegeven door de heersende windrichting. Ik vertrek graag met de wind op kop. Iedereen is dan nog fris om tegen de wind op te beuken. Zet je de kop weer op huis aan is het dan allemaal wat gemakkelijker.
Het rondje van gisterenavond voldeed aan de voorwaarden die we gisteren er aan stelde. Oostenwind en dan komen de rondjes Hemelrijk in beeld. Hartstikke verkeersluw maar ook op stukken pikkedonker. Onze eigen verlichting moet wat helpen, niet alleen om zichtbaar te zijn, maar ook om de weg wat in beeld te hebben. Een ander kenmerk van de oostenwind is dat het meestal koud vriezend weer en zonder bewolking is. Het levert dan vaak mooie sterrenluchten en wat verlichting van de maan op. De sterren waren er gisteren volop de maan een dunne sikkel.
Het leverde ons gisteren een prachtig mooie duurloop van iets meer dan 14 km waar we net aan 90’voor onderweg waren. Ik had wel een paar koude handen ondanks mijn handschoenen.

Zeg niet dat dit geen mooi begin van de week is.

Superzondag!!

Geplaatst: 04/12/2016 in sport
Tags:,

Zondagavond,

Zeldzame schoonheid.

Zeldzame schoonheid.

Gisteren was het een keer zover dat mijn agenda zo vol zat dat mijn trainingsbegeleiding op zaterdag er eens bij inschoot. Oké…soms loop ik op zaterdag wel eens een wedstrijd en laat ik ook verstek gaan maar door een te volle agenda? Ik kan me de tijd niet heugen dat dat gebeurde. Het voelde dan ook een beetje raar aan om samen op zaterdagmorgen aan de ontbijttafel te zitten.
Over twee weken dan zal het ook weer het geval zijn maar dan is het voor andere werkzaamheden voor onze club. Een indoorwedstrijd voor de pupillen en junioren is dan de oorzaak.

Maar dan vanmorgen! Behoorlijk gevroren en het was koud maar een lucht zo helder en zo blauw. Alles wit bevroren in het bos en glinsterend in het zonlicht. Wat een voorrecht om dan in de natuur een training te kunnen verzorgen. Bij het rijden naar de training toe wist ik al wat voor training het zou worden. Een zwerftochtje zou het gaan worden met wat tempowisselingen in de vorm van een soort van piramideloop.

Hier stop je toch voor!!

Hier stop je toch voor!!

Iedere keer na een tempo elkaar als groep weer opzoeken omdat het tempoverschil zo groot is dat de onderlinge samenhang anders volledig verloren zou gaan. Ook de controle van de groep is dan zoek.
We volgde vandaag de afrastering van het gebied waar de wisenten uitgezet zijn. Midden in het tempo van 2′ zie ik de wisenten redelijk kort aan de afrastering staan en blaas ogenblikkelijk af. Hier moet je echt voor stoppen. De kolossale beesten vol in de zon. Er kwamen in korte tijd veel telefoons in actie om dat beeld vast te leggen.
Wat een prachtige omstandigheden om te lopen. Van mij mag dit weer tot aan Kerstmis blijven en dan weer langzaamaan lente gaan worden.
Maar mijn wens zal wel niet worden ingewilligd.
Het bleef na de training nog lang onrustig op de groepsapp van de zondagmorgengroep.