Donderdagavond.

De mooiste!

Onlangs kwam er een bericht op Facebook voorbij van de Stichting Vrijwillig Landschapsbeheer of er in Uden nog steeds mooie zandweggetjes of karrensporen waren. Ze wilde daar een top-20 van samenstellen als er al zoveel van die paadjes zouden zijn. Verharde landwegen of fietspaden telde dus niet mee.
Als ik in het buitengebied loop kom ik wel over een aantal van weggetjes die aan de criteria van de Stichting zouden voldoen.
Het mooiste pad voor mij is de Schotenweg, niet omdat ik vind dat die weg zo geweldig mooi is maar hij maakt wel deel uit van een van mijn looproutes die ik regelmatig loop. Het is een route van een kleine 16 km en laat echt alles wat de westkant van Uden in zich heeft zien.

Als ik bij mij de deur uitloop en na een paar 100 m draai ik rechts de St. Annastraat in. Nu een redelijk gewone straat met huizen gebouwd begin jaren ’50 van de vorige eeuw. Als je hier destijds woonde dan woonde je ook ergens. Aan het einde van de straat schuin de Helenastraat over en ga je Oud Moleneind in op zijn Ujes “auw mullesènd”. De naam zegt het eigenlijk al hier hield de verharde weg op en ging je de “grond in”. Nu uiteraard niet meer. Net voor het tunneltje dat onder de A50 doorloopt ga ik een natuurgebiedje in dat is aangelegd ter compensatie van de aanleg van de A50. Er zitten een paar poelen en een paar bultjes in. In de lente een gekwaak van kikkers.
Dan is er een stukje asfalt. Het kan niet anders want ik moet de A50 over, eronderdoor in dit geval. Een stukje asfalt nog. De Egelweg daarna het bruggetje van de Leijgraaf over en meteen rechtsaf. Je kunt het verharde fietspad nemen maar aan de boorden van het riviertje ligt ook een zandpad.

           Kiezen voor het zandpad

Mijn voorkeur heeft het zandpad. Aan weerszijden van het verhard fietspad over de volle lengte staan knotwilgen. Het krioelt hier in de lente van de vogels evenals in het water zelf. Je merkt aan alles dat je hier een een laag gedeelte van Uden loopt en heet dan ook niet voor niks “het Ujes Broek” Aan het einde van het onverharde pad ga ik het bruggetje over met een stuw die het water tegenhoudt anders loopt het allemaal weg en dat is de bedoeling niet. Het stuwtje is ook de aanleiding geweest om hier een vistrap te bouwen.

Vervolg mijn route op een verhard fietspad, de Beemdenweg” Het kan bijna niet anders dat er aan de route een varkensbedrijf zit. Je ruikt dat bijna altijd. Bij een vervallen schuurtje in de berm, hoe lang zou het er nog staan, sla ik linksaf een zandweggetje in.

       Zo ging het 100 jaar terug nu nog zo!

Hier kom je terecht in een van Nederlands meest unieke gebieden de Peelrandbreuk  Dit verschijnsel komt hier wel heel erg aan de oppervlakte. Je weet ook nooit of je natte voeten haalt of niet dat kan van dag tot dag verschillen. Niet voor niks liggen er op sommige plekken roosters anders wist je zeker dat je natte voeten zou hebben. Je komt uit op de Karperdijk. Tegenwoordig draai ik hier rechtsaf om een eindje verder de Steeuwichtweg in te slaan. Meteen aan het begin van deze straat ligt een antieke houtzagerij. Meestal op zaterdag open voor demonstraties.

  Knuppelbrug? Ik prefereer voor “knuffelbrug”

Ik vertelde net dat ik tegenwoordig op de Karperdijk links afsla want sinds een paar jaar is via een crowdfunding actie een knuppelbrug gemaakt zodat je door het Annabosje kunt met droge voeten. In het allereerst bestaan van de loopbrug zag ik een stel samen op brug in een redelijk innige omstrengeling. Voor mij veranderde de naam onmiddellijk van knuppelbrug in “knuffelbrug”. It’s all in a name”

Aan het einde van de brug een paadje door en kom ik uit op Schotenweg. Dit karrenspoor komt uit bij een weitje de eigenaar van het weitje heeft op beide hoekpunten een soort van sluisje gemaakt zodat de loper en voetganger er wel door kunnen maar zijn jong vee dat er graast niet. De enige keer dat ik hier moet opletten is als er een bordje op het sluisje hangt: “pas op voor de stier” Afhankelijk van de plaats waar het beest staat is de diagonale oversteek snel gemaakt.

              Geen bordje “pas op de stier”

Aan de afwateringssloot van het pad waar ik nu uit kom zie je hoeveel ijzeroer er hier in de grond zit. De sloot is echt roestbruin. Het pad dat ik nu over moet noem ik het derde generatie pad. In eerste instantie een pad langs een bijna altijd droogstaande sloot nam de bermbegroeiing steeds toe. Het looppad werd automatisch een halve meter opgeschoven. Op de eerste plekken zie je het pad weer wat opschuiven vandaar de naam, die ik overigens zelf heb verzonnen, het derde generatie pad.
Tussen het café “de Pier” en speelboerderij “Hullie”  kom ik uit op de Schansweg.  Hier is nu bijna 6 km gelopen.
Na 50 m linksaf een zandpad in: “Poeskespad”. Ooit stond er een straatnaambordje maar door schade en schande wijs geworden staat er dat niet meer. Het bordje werd om de haverklap gejat.

Via dit pad komen we in een heel ander gebied terecht. Een zandverstuivingsgebied Bedaf. Vanaf hier gaat het een pittig halfuur worden. Met wat klimmetjes en los zand…veel los zand.

                Een bult los zand

Een zijweg van Poeskespad in staan we meteen aan de voet van stevige bult. Niet dat die nou zo hoog is maar redelijk steil oplopend en mul zand. De energie van je afzet stamp je hier de grond in en wordt derhalve niet gebruikt om naar boven te komen. De afdaling die volgt is niet los maar vergeven van boomwortels, Op tempo afdalen? Enkels breken denk ik dan. Of je moet een gems zijn.
We volgen de rand van het bos en het zand en komen voorbij eikenbomen met luchtwortels. Ze zijn gegroeid en vervolgens is het zand er gewoon bij weggewaaid. Bij mist en schemering een spookachtig gezicht. Wat verderop een poel waar ik van weet dat die er minstens 70 jaar ligt. Wij kwamen er vroeger met ons gezin en een aantal buren in de schoolvakantie. Een melkbus van 40 liter aanmaaklimonade, stapels gesmeerd brood en soms ook nog pannenkoeken mee. Compleet feest.
Er begint weer wat water in de poel te komen het laatste jaar stond die droog. Het grondwater moet hier nog bijna een meter omhoog.

                                                   Luchtwortels

Afgelopen herfst heeft er op het laatste deel een stevige bosomvorming plaatsgevonden. Lees nagenoeg alle dennenbomen omgezaagd. Men hoopt te bereiken dat er weer een heidegebied ontstaat zoals het vroeger was voordat ze dennen geplant hebben ten behoeve van de mijnbouw. Er was stuthout nodig
We lopen nu het gebied uit een via een laanachtig pad. De bomen langs het pad staan in een soort korf om de jonge boompjes te beschermen tegen de reeën die anders de bast van de boompjes aten. De boompjes zouden het niet overleefd hebben.

Laantje met beschermde stammen

In dit stukje dat zo’n 10-15 jaar geleden nog landbouwgrond was lopen nog een 5-tal Schotse Hooglanders. In dit gedeelte is een experiment in gang gezet. Er zijn heideplantjes van geplagde heide van de Strabrechtse heide, ja…die heide van ’t is voor niks. Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt.
Een stukje verhard fietspad weer terug naar het verstuivingsgebied maar nu niet onderlangs maar erboven overheen. Het eerste stukje een smal meanderend pad met wat hoogteverschilletjes maar dat mag hier nog geen naam hebben.
De steile klimmetjes komen een eindje verderop. Er is er altijd eentje bij die de ergste is.

Even kijken hoe de tuin erbij ligt

Boven over de heuvelrug zijn er prachtige uitzichtpunten. Het hoogste punt dan Bedaf ligt op gelijke hoogte als de toren van de St. Jan in Den Bosch.
Een van de bulten wordt in de volksmond “de blote kont”genoemd en van dit punt af kun je, mits het helder weer is ook het provinciehuis in Den Bosch zien.
Een stuk los en mul zand brengt ons weer bij de eerste bult nabij Poeskespad. Opletten bij het omhoog lopen voor de wortels.

Nog 5 km en we zijn weer thuis. Eerste stuk over het derde generatie pad naar het vee sluisje. Nee..geen stieren in de buurt.  De Schotenweg weer op. De Karperdijk, de verbindingsweg van Uden naar Vorstenbosch, doorsnijdt de Peelrandbreuk. Zodoende zijn er twee gebiedjes ontstaan wat voor een probleem zorgde voor de padden. Ieder jaar werden er een paar honderd doodgereden door het autoverkeer.  Sinds een paar jaar niet meer want er is een paddentunnel gemaakt.
Dan weer rechtsaf het natte gebied in, roosters zijn er niet voor niks anders had je er altijd natte voeten. Een sloot met roestwater over en dan is weer zo’n bijzonder plekje.

Rustpunt waar je zicht hebt op de skyline van Uden

Een grote boomstam ligt er als rustbankje met groot gegraveerde letters: ‘T Benkske” Niet zonder reden hier neergelegd. Op hun dagelijkse wandeling van een ouder stel dat hier in de buurt woonde moesten hier noodgedwongen echt even rusten. En dat deden ze juist hier op deze bijzondere plek. Je zit er in de luwte, je ziet recht voor je de Peelrandbreuk, in de verte de grote Petruskerk in het dorp, de toren van de Pius X kerk, iets naar rechts de molen van Jetten. Kortom de Skyline van Uden Aan de zijkant van het bankje zit een koker met een notitieblokje en een pen je kunt er je bevindingen in kwijt. Ik heb me laten vertellen dat er al verschillende van die kleine notitieboekjes vol zijn. Maar ook, en dat is een stuk minder leuk natuurlijk, zijn er ook boekjes meegenomen en vernield.

Het pad vervolgend ruik ik dat ik weer op de Beemdenweg kom. Langs de Leijgraaf op waar het met zuidwestenwind aardig koud kan zijn. Een aantal jaren geleden is het talud afgevlakt en door het water tegen te houden dan wel snel af te voeren loopt een deel van het talud steeds onder water of staat nagenoeg droog. En ook mede door de stroomsnelheidsverschillen ontstaat er een heel diverse begroeiing.
Linksaf het bruggetje weer over.

    Fietsbrug in de avond mooie verlichting

Viaduct en het fietsviaduct onderdoor en dan nog een bultje over ben ik binnen 1 km weer thuis.
Dat laatste stukje natuurcompensatie is er als geluidswerendscherm een hele wand van zonnepanelen geplaatst die aan weerszijden energie opwekken. De Solarhighway.

Als ik thuis ben zijn er 16 km weggetikt maar wel heel bijzondere km’s. Daarom is voor mij de Schotenweg een van de mooiste onverharde karrensporen van Uden. een gerenommeerd Udense wandelaar heeft van al de genomineerde paden een wandelroute gemaakt van ruim 40 km. De foto’s en het verslag kun je hier lezen.

Zou je de route, die voor mij best bijzonder is, ooit eens willen meelopen? Laat het maar weten.

Weer een jaar!

Geplaatst: 17/12/2019 in sport
Tags:, , ,

Dinsdagavond,

Zo’n ochtenden zijn er niet veel

Nog een paar dagen en trainingen te gaan dan is het weer Kerst en daarna nog een week en zit er 2019 al weer helemaal op. Een jaar waar mijn aantal trainingskilometers niet heel veel is afgenomen met de jaren daarvoor. Het aantal wedstrijden wel dat is wel drastisch afgenomen. Ik verwacht ook niet dt dat nog gaat toenemen in het komende jaar.
Vind ik ook helemaal niet erg. Bij een wedstrijd ben je zo op jezelf aangewezen dat je minder oog hebt voor de omgeving of je medelopers. Dat is ook een van de reden waarom ik graag trainingen doe op de baan en duurlopen maak met een groep. Er is dan altijd wat te kletsen.
Behalve als ik op donderdagmorgen mijn duurloop maak. Dat is de laatste jaren altijd in mijn uppie. Dan is er niet veel te kletsen tenzij ik onderweg iemand tegenkom. Dan moet er even bijgepraat worden. Vaak zijn dat mensen van staatsbosbeheer of vrijwilligers van landschapsbeheer. Een kwartiertje ben je zo verder. In tijd dan niet in afstand.

Dezelfde ochtend in 2012

Maar nu dan loopt het jaar weer op zijn eindje. Een mooie gelegenheid voor veel sporters om eens terug te kijken hoe je jaar was en een gelegenheid om verder te kijken om eens te zien welke doelen je jezelf stelt. Voor een aantal ligt het al vast want voor sommigen voorjaarsevenementen moet je al ingeschreven hebben want anders zit het al vol.

Vandaag stuurde ik alle groepen een nieuwjaarswens met een foto. Die foto maakte ik ooit op een zaterdagmorgen in december 2012. De baan was glad en we trainden in het park. Het was kraakhelder en het zonnetje scheen. Ik geloof niet dat ik ooit een mooiere ochtend meemaakte.

Ook vanaf hier wens ik alle lezers fijne Kerstdagen en een heel gezond en sportief 2020 toe.

Dinsdagmiddag,

In 2014 was het hier ook zwoegen.

Op 4 november 2018 liep ik mijn laatste marathon op Terschelling. Toen ik daar destijds aan de start stond dacht ik dat ik na de finish wel zou weten of dat het mijn allerlaatste marathon zou zijn. Maar nadat ik de finishlijn gepasseerd was met een enorme kramp in mijn kuiten sloeg de twijfel al meteen toe “zou ik het nog eens ooit proberen want eigenlijk ging het tot aan het moment dat de kramp toesloeg best goed”
Dat is nu ruim een jaar geleden en sindsdien heb ik weinig wedstrijden meer gelopen behalve onze eigen crossjes en een trail van 24 km over en door De Maashorst.

Maar afgelopen zondag stond ik weer eens aan de start. Ik moet zeggen het voelde best goed om weer eens iets van wedstrijdspanning te voelen. In Geldrop bij ‘Tis voor niks” liep ik altijd de afstand van 30 km het ene jaar al eens wat sneller dan het andere jaar. Natuurlijk zal het je niet verbazen dat de laatste jaren ook wel de langzaamste waren. Nou dacht ik bij de start als ik nou de halve marathon waar ik deze keer voor van start ga zo snel zou kunnen lopen als mijn snelste 30-er hier ooit dan mag ik best tevreden zijn. Nou ja stiekem hoopte ik wel dat ik dit rondje op 10 km/u zou kunnen lopen.
De omstandigheden waaronder we vertrokken daarvan kun je wel zeggen dat het nagenoeg ideaal was om te lopen. Geen wind, een zonnetje en niet te warm.
Eenmaal van start liep het best lekker eigenlijk. Wat een prachtige gebied is het toch die Strabrechtse Heide om zo maar doorheen te mogen lopen. De km’s staan niet aangegeven maar aan de herkenningspunten in het parcours weet ik wel ongeveer waar ik ergens ben. Nee…ik loop niet met een horloge die de gelopen afstand aangeeft. Strava op mijn telefoon heb ik ook niet gestart.

Hier ging het aardig snel.

Gewoon lopen wat het lijf aangeeft.

Bij de drinkpost op 10 km even wat bijgekletst met de ex-collega’s van Lucas en ook mijn ex-brandweercollega’s. Geweldig dat zij ieder jaar weer opnieuw de verversingsposten verzorgen. Grote klasse en eerbetoon aan Lucas.
Op naar de tweede helft. Het lijkt wel of iedere km iets gemakkelijker gaat. Zou me dat nog opbreken? Heel veel kan er niet meer mis gaan want daar is het viaduct over de A67 al vanaf hier is het nog iets meer dan 3 km. Ik raak verzeild tussen de 10 km lopers die een uur later gestart zijn dan wij. De meeste loop ik voorbij. Dat is een stuk beter gevoel dan zelf voorbij gelopen te worden.
De laatste 3 km stonden wel aangegeven en daar had ik maar net iets meer dan 15′ voor nodig.
Door de finish in 1:58′ daar had ik vanmorgen niet aan durven denken.

En dan begint het weer als ik nou eens uitga van een tijd van 4:30′ zou ik het dan nog niet eens proberen om een marathon te lopen? Ja…zo een halve marathon die blaast weer nieuw leven in de droom om het toch nog eens te proberen.

Och ja…dromen mag toch!