Dinsdagmiddag,

In 2014 was het hier ook zwoegen.

Op 4 november 2018 liep ik mijn laatste marathon op Terschelling. Toen ik daar destijds aan de start stond dacht ik dat ik na de finish wel zou weten of dat het mijn allerlaatste marathon zou zijn. Maar nadat ik de finishlijn gepasseerd was met een enorme kramp in mijn kuiten sloeg de twijfel al meteen toe “zou ik het nog eens ooit proberen want eigenlijk ging het tot aan het moment dat de kramp toesloeg best goed”
Dat is nu ruim een jaar geleden en sindsdien heb ik weinig wedstrijden meer gelopen behalve onze eigen crossjes en een trail van 24 km over en door De Maashorst.

Maar afgelopen zondag stond ik weer eens aan de start. Ik moet zeggen het voelde best goed om weer eens iets van wedstrijdspanning te voelen. In Geldrop bij ‘Tis voor niks” liep ik altijd de afstand van 30 km het ene jaar al eens wat sneller dan het andere jaar. Natuurlijk zal het je niet verbazen dat de laatste jaren ook wel de langzaamste waren. Nou dacht ik bij de start als ik nou de halve marathon waar ik deze keer voor van start ga zo snel zou kunnen lopen als mijn snelste 30-er hier ooit dan mag ik best tevreden zijn. Nou ja stiekem hoopte ik wel dat ik dit rondje op 10 km/u zou kunnen lopen.
De omstandigheden waaronder we vertrokken daarvan kun je wel zeggen dat het nagenoeg ideaal was om te lopen. Geen wind, een zonnetje en niet te warm.
Eenmaal van start liep het best lekker eigenlijk. Wat een prachtige gebied is het toch die Strabrechtse Heide om zo maar doorheen te mogen lopen. De km’s staan niet aangegeven maar aan de herkenningspunten in het parcours weet ik wel ongeveer waar ik ergens ben. Nee…ik loop niet met een horloge die de gelopen afstand aangeeft. Strava op mijn telefoon heb ik ook niet gestart.

Hier ging het aardig snel.

Gewoon lopen wat het lijf aangeeft.

Bij de drinkpost op 10 km even wat bijgekletst met de ex-collega’s van Lucas en ook mijn ex-brandweercollega’s. Geweldig dat zij ieder jaar weer opnieuw de verversingsposten verzorgen. Grote klasse en eerbetoon aan Lucas.
Op naar de tweede helft. Het lijkt wel of iedere km iets gemakkelijker gaat. Zou me dat nog opbreken? Heel veel kan er niet meer mis gaan want daar is het viaduct over de A67 al vanaf hier is het nog iets meer dan 3 km. Ik raak verzeild tussen de 10 km lopers die een uur later gestart zijn dan wij. De meeste loop ik voorbij. Dat is een stuk beter gevoel dan zelf voorbij gelopen te worden.
De laatste 3 km stonden wel aangegeven en daar had ik maar net iets meer dan 15′ voor nodig.
Door de finish in 1:58′ daar had ik vanmorgen niet aan durven denken.

En dan begint het weer als ik nou eens uitga van een tijd van 4:30′ zou ik het dan nog niet eens proberen om een marathon te lopen? Ja…zo een halve marathon die blaast weer nieuw leven in de droom om het toch nog eens te proberen.

Och ja…dromen mag toch!

Zondagavond,

Paddenstoelen genoeg maar deze zie je niet zoveel

“Heb je zaterdag zin om een duurloop van 25 km te maken door Bedaf en de Maashorst?” Dat was de vraag die ik afgelopen week kreeg. Eigenlijk zou ik dat wel willen maar de zaterdagochtendgroep zat dan zonder trainer want een blikje vervangers trek je niet zo maar even open.
Nadat ik woensdagavond thuis kwam liep er een appje binnen: “Het is niet zaterdag maar zondagmorgen” In elk geval een stuk gemakkelijker te regelen.
Dus aan de slag om me vrij te plannen. Zodoende stond ik vanmorgen met een tweetal dames bij “De Pier”om aan onze duurloop te beginnen.
Tja…en als je daar van start gaat dan is het niet ver om door de heuveltjes en het losse zand te banjeren over Bedaf. Met de dames een afspraak gemaakt dat het eerste uur zeker in dat gebied te lopen.
Het was er druk. In een buurgemeente werd een MTB-rit georganiseerd. Na ruim een uur kwamen terecht op het begin van hun parcours. Alle afstanden begonnen op hetzelfde stuk. En of het aan het weer lag dat weet in niet maar we konden overal onze route goed delen. Weinig last van elkaar.
Nadat we via het wildviaduct de A50 overgestoken zijn dan kunnen we paadjes op die de MTB-ers aan hun voorbij laten gaan en hebben we het rijk voor ons alleen samen met een aantal Taurossen. Een paar keer uitwijken en een boog er omheen als ze midden op pad staan. De beesten maken mooie paadjes maar ze zijn wel erg smal. Voor ons wel het sein van uitwijken.
Na ruim een uur over de Maashorst de neus weer richting parkeerplaats.
Na precies 3 uur en een afstand 25 km onderweg geweest te zijn zitten we een kwartiertje later lekker aan een bakje koffie met een stevige snee rozijnenbrood. Goed herstelvoer!
Het blijft altijd leuk om je trainingsgebied te showen!

Er zijn zeker slechtere manieren om een zondagochtend te beginnen. Ik genoot er in elk geval van.

Donderdagmiddag,

Nu al lang weer in volle glorie

Al sinds ik met pensioen ben (2004) loop ik mijn langste duurloop vrijwel altijd op donderdag. Een aantal jaren geleden had ik nog een paar medestanders en hoefde ik zelden alleen. Maar sinds een paar jaar is dat anders. Iedereen is om welke reden dan ook afgehaakt en sta ik er stik alleen voor. Samen lopen is natuurlijk leuk, je hebt onderweg wat te kletsen en de tijd vliegt doorgaans voorbij.
Maar ook in je eentje lopen heeft zo zijn charmes. Je kunt beginnen op een tijdstip dat jou op dat moment het beste past. Je kunt een route en richting lopen die je zelf wilt. Je kunt zo snel als je zelf maar wilt en zolang als je zelf maar wilt.
Vanmorgen dacht ik bij mezelf ik doe nog eens een rondje Hemelrijk. Sowieso lang geleden dat ik er liep en als ik er liep was dat meestal in de avond samen met de groep op maandagavond. Maar goed nu op donderdagmorgen is het niet donker. Als ik eenmaal Volkel uit ben kom ik op mijn speelterrein van zo’n 60-65 jaar terug. In je eentje daar lopend komen geheid de gedachten terug over hoe het toen was. Op het moment dat ik langs de molen kom dan gaan mijn gedachten terug naar een koude novembernacht (1983) met een vliegende storm. De molen sloeg op hol en en brandde destijds tot de grond af. Je kon er nog niet eens veilig op een afstand van 50 m bijkomen laat staan van blussen. Ik schreef er al eens wat over.

Vervolgens draai ik de weg op die achter langs het Hemelrijk loopt. Hoe kan het toepasselijker de Hemelrijkstraat. Ook hier gaan mijn mijn gedachte terug in de tijd. Hemelrijk was toen nog Luttelveld een stortplaats van afval en een kleinschalig zand en grind wingebied. Dat kleinschalige werd in een later stadium wel anders.

Zandwinning maar dan wat grootschaliger

De weg waarop ik nu loop is asfalt maar in mijn tijd toen een armzalig karrenspoor. Er stond over een recht stuk van een aantal km’s geen enkel huis, geen enkele boerderij. Aan de rechterkant een open vlakte en aan de linkerkant aangeplant dennenbos voor stuthout in de mijnbouw. Verder niks daar op de “auw hei”. Hier liep mijn oom van mijn vaderskant nog wel eens met een kudde schapen.
Een eind verderop kom je weer wat meer in de bebouwing met een aantal boerderijtjes, boerderijen inmiddels, ik wist precies wie of welke familie er woonde. Oké..sommige familierelaties of hoe dat precies in elkaar stak was mij toen niet helemaal duidelijk. Nu ruim 60 jaar verder zijn er een paar dingen wel wat meer helder. Jaja.. .er werd toen nog wel meer dan eens een scheve schaats gereden.
Kennelijk hoef je niet met een gezelschap te lopen om de tijd voorbij te laten vliegen. Als er een aantal F16 straaljagers over je hoofd vliegen met een pestherrie dan ben je er weer bij en kom je tot de ontdekking dat je al weer in Volkel bent. Nou nog via de oostkant van het dorp naar de Kleuter, een vijver waar ik heel vroeger wel eens ben gaan zwemmen. Nou ja…zwemmen? Dat kon ik toen nog helemaal niet. Mijn hoofd boven water zien te houden dat was het motto.

Met een paar km ben ik weer thuis. Iets langer onderweg geweest dan 2 uur en net aan een halve marathon gelopen.