Heerlijk loopje!

Geplaatst: 18/08/2016 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Hier kwam ik vanmorgen langs

Hier kwam ik vanmorgen langs

Een beetje anders gevoel dan anders toen ik de deur uitging vanmorgen. Welgeteld één donderdag overgeslagen om een duurloopje te maken en het lijkt meteen al bijna een eeuw. Ook een ander gevoel dan anders want zoals de laatste weken al het geval is loop ik alleen en naar ik zo inschat zal dat ook voorlopig zo blijven. Mijn loopmaatje Harrie komt maar niet op gang na zijn enkelbreuk. Dus dat is maar zeer de vraag of die nog ooit aansluit. Wat hebben we samen veel km’s gemaakt. Toen we allebei nog werkte liepen we op zaterdagmorgen een duurloop van minstens 90′ maar dat was ook het kortste. Deden we een rondje ter lengte van een halve marathon dan duurde dat vaak niet veel langer dan 1:45′. Gelukkig dat hij nog wel goed fietsen kan. Trapt zo minsten 100 km weg.
En dan afgelopen week een mail van een ander loopmaatje, Maria, die de laatste jaren op donderdagmorgen ook altijd van de partij was. Een MRI had  uitgewezen dat er nog al wat slijtage op haar heup zat en dat het veel beter was op te stoppen met lopen. De pijn in haar heupgewricht liet lopen duidelijk niet meer toe. Ze blijft wel een recreantengroep op de baan trainen maar een groep op zondagmorgen in het bos moet haar gaan missen. Weer een vaste waarde die wegvalt op donderdagmorgen.

Genoeg om over na te denken bij het loopje vanmorgen. Ik zeg loopje want veel verder dan een uur wilde ik vanmorgen nog niet gaan enerzijds om mijn linkerknie nog niet te lang te belasten en anderzijds om niet al teveel energie kwijt te raken want zondag staat in Zoutelande een trainingsloop op het programma van 23 km. Het laatste deel van de Kustmarathon gaat er gelopen worden. Zeeuws meisje Jacqueline organiseert dit trainingsloopje. Voor de 8ste keer alweer en ik was er alle edities nog bij.

Na ruim 11 km was ik weer thuis. Knie hield zich voortreffelijk.

Zondagavond,

Mooi!

Mooi!

Dat valt nog niet zo mee om een hele week niet te lopen. Ondanks dat ik zelf niet liep toch de baantrainingen gedaan. Niet mee inlopen is al heel vreemd. Het stukje van die paar km is voor mij altijd de gelegenheid om te zien we er aanwezig is en je kunt lekker bijkletsen.
De oefeningen kun je verder gewoon meedoen behalve de loopscholing daarvoor is de belasting voor mijn knie te groot. Donderdag in plaats van mijn duurloop hetzelfde rondje gefietst als de week daarvoor liep en je bent sporter of niet maar meteen moet er ook een limiet gesteld worden. Het rondje fietsen mocht niet langzamer gaan de helft van de looptijd van vorige week. Van mezelf gewonnen met 10′.
Ook zaterdag de baantraining zonder een meter te lopen. Voor de groep ook een rare gewaarwording. Dat zijn ze niet gewend.

Mooie kudde.

Mooie kudde.

Dan vanmorgen de bostraining. Mijn knie voelde dusdanig goed aan dat ik het wel aandurfde om gewoon mee te doen. Nou ja…gewoon? Het is toch altijd wel spannend van:  “hoe zal het me vergaan?”
Voor de groep wilde ik er een rustige training van maken. Ik wist dat een stukje hei nagenoeg in bloei moest staan. Dus in twee etappes, stukje lopen een paar oefeningen en weer een stukje lopen, er naar toe. Zo zouden we ook teruglopen.
Eenmaal op de hei aangekomen werden we dik beloond. Het gebied was prachtig mooi en lag te schitteren in de zon. En als extra beloning liepen we ook nog een kudde schapen tegen het lijf.
Maar  de beste beloning van een week looprust was dat mijn knie het allemaal tolereerde.

Hardlopen en blessures!

Geplaatst: 09/08/2016 in sport
Tags:, , ,

Dinsdagmiddag,

Dat liep niet meer.

Dat liep niet meer.

Je krijgt van niethardlopers regelmatig de opmerking: “ik begin er niet aan want voor je het weet heb je een flinke blessure te pakken” Ik denk vervolgens blijf maar lekker op de bank zitten het risico dat je dan loopt is niet zo groot maar of dat het gezond is da’s vers twee.
Maar neem nou in mijn geval ik loop nu meer dan 30 jaar hard en er zijn inderdaad wel een paar blessures geweest. Zeker in het begin gebeurde het nog wel eens dat ik een pijntje had hier of daar. Maar ondersteuning van een fysio was daar nooit bij nodig. Vaak wel even van het gas af en wat minder doen. Maar al bij al valt het wel mee.
Mijn eerste serieuze mankement kwam in 1994 ik had net twee jaar op een rij een stevige marathontraining achter de rug en in dat najaar liep het steeds slechter en moeizamer totdat ik van een baantraining  thuiskwam en ik nadat ik even had gezeten kwam niet meer overeind. Dat ging gewoon niet. Moest ook op handen en voeten de trap anders ging het niet. Het kostte een paar behandelingen om mijn SI-gewrichten los en mijn bekken en heupen weer recht te krijgen.

Dit waren niet de boosdoeners

Dit waren niet de boosdoeners

Mijn volgende serieuze blessure in 2001 was een gescheurde en rafelige meniscus van mijn rechterknie. Maar voordat die diagnose gesteld werd was ik een aantal maanden verder. Alleen wachten op een MRI scan was je al 6 weken verder. Daar kwam nog eens de wachttijd op een kijkoperatie bij. Het voelde na de operatie als een verademing en de revalidatie kon beginnen. Een maand na de operatie kon ik alweer een paar km langzaam lopen. Twee maanden nadien nog niet verder dan 10’en dan was het op. Mijn knie protesteerde heftig. Goede raad was duur. Na nog een aantal weken wat gesukkeld te hebben vroeg mijn fysio om al mijn schoenen mee te nemen. Niet alleen mijn loopschoenen maar ook die ik in mijn dagelijkse doen ook droeg. Ja….ook mijn brandweerlaarzen. Hier kwam de boosdoener al snel te voorschijn. Op mijn werk moest ik veiligheidsschoenen dragen die anti-statisch waren. Laat nou net in dat paar schoenen de fabrikant de tussenzool vergeten zijn om in te doen. Dus de stand van mijn voet was tov mijn knie helemaal niet goed. Na een stel nieuwe werkschoenen kon ik na een paar weken weer een uur zonder pijn. Soms kan de oplossing zo simpel zijn.

Toen wel erover.

Hier wel er over.

In 2005 was eigenlijk niet eens een hardloopblessure maar zondigen tegen jeugdig overmoed. Een hekje was de boosdoener. Het hekje was te hoog of mijn sprongetje te laag. Het gevolg was een gebroken schouder. De kop van mijn opperarmbeen zat in twee helften in het kommetje. Als er ooit iets pijn deed dan was dat het wel. Na 6 weken van niks lopen deed ik met mijn beide zonen mee in Den Haag aan de CPCloop.

En nu heb ik wat last van mijn linkerknie. Die krijgt nu wat extra rust. Deze week wordt er gewoon niet gelopen. We zien volgende week wel weer aan. De groep waar op maandagavond altijd een duurloop mee maak was verbaasd toen ze me gisteren op de fiets zonder hardloopkleding zagen staan. Ik heb er nog niks van gehoord hoe het hun verging dus het zou zo maar kunnen dat ze nog niet terug zijn. De padvinders of dwaalgasten?