Dinsdagmiddag,

Een foto die Joke van ons maakte net voor de start van Chris

Het was afgelopen zondag best al wel vroeg dat Sjan en ik samen naar Eindhoven reden om een dagje te gaan supporteren.  Marathon Eindhoven ieder jaar weer een evenement dat veel lopers van onze club aantrekt. Is ook vaak mijn advies als je voor de allereerste keer een marathon dan wel een halve marathon loopt om dan in Eindhoven van start te gaan. Zou je in een kleinere wedstrijd lopen is de kans groot als je wat minder snel bent dat de bezemwagen op je hakken gaat rijden. Daar heb je in Eindhoven weinig last van en er komt nog bij dat er tegen het einde van het parcours nog een heleboel publiek staat om je aan te moedigen.

Maar goed zoals ik al zei we waren lekker vroeg in de stad want ik wilde heel graag een aantal marathonlopers die ik kende even vooraf zien. Dat lukte ook erg goed. Eenmaal van start is er tijd voor een kop koffie. Want er is nog tijd genoeg voordat de eerste lopers op het 40-km punt zijn want dat is mijn vaste supportersplaats. Het 40-km punt is ook het 19-km punt van de halve marathon. Een prima plek om iedereen goed te kunnen zien, een betere plek dan midden in de stad. Hier kan ik in sommige gevallen ook nog een paar 100 m. meelopen.
Nadat de eerste snelle lopers ons gepasseerd zijn komen er nog een aantal clubgenoten bij ons staan om onze lopers te kunnen aanmoedigen. Uiteindelijk stonden we daar met meer dan 10 man. Kun je best een bak herrie maken.

Een clubgenoot en ook een met een verhaal. Trots!

Als er weer een bekende voor mij voorbij komt dan ken ik vaak ook het verhaal dat er achter steekt waarom iemand nu hier loopt of überhaupt hardloopt. Een paar van die verhalen vertel ik aan mijn mede supporters.
Op een gegeven ogenblik bedacht ik me, als er voor mij 50 mensen meelopen die ik ken en van die 50 hebben er 10 een verhaal waarom ze lopen. Wat zou er dan toch een bijzonder boek te schrijven zijn over al die verhalen van al die lopers (10.000) die hier nu bezig zijn.
Uiteindelijk denk ik dat we nagenoeg al onze clubgenoten wel hebben gespot. De snelste, de snellere en de snelle.

Wel weer toe aan een bakje koffie in het Beursgebouw. Aanzienlijk minder druk dan vanochtend wel nog een lange rij lopers bij de kledingafhaalpunt. Ik dacht dat hadden ze gestroomlijnder kunnen regelen.
Je zou dat na 31 edities toch onder controle moeten hebben lijkt me.

Tegen 17.30 u weer thuis. Nee…niet de klok rond weggeweest maar wel 10 uur. Genoten van een mooie, maar voor de lopers een te warme, dag. Volgende supportersrol  bij de Zevenheuvelenloop? Waarschijnlijk wel.

 

Advertenties

De zwaarste!

Geplaatst: 03/10/2019 in sport
Tags:

Donderdagmiddag,

Van’t pèdje?

Net zo goed als je de vraag krijgt welke afstand je nog per week loopt krijg je ook de vraag welke wedstrijd die je gelopen hebt was de allermooiste? Er zijn best veel wedstrijden met enorm goede herinneringen. Een paar keer van Parijs naar Rotterdam. Geweldig. Twee keer Slachtemarathon heel bijzonder. Ook bijzonder de Tamarathon samen in prima gezelschap. Je ziet het het zijn niet de wedstrijden waar het op tempo aankwam om het predicaat bijzonder te krijgen.
Maar de allermooiste, zonder enige twijfel is de wedstrijd die ik vandaag op de kop af 10 jaar geleden liep. De Kustmarathon, nu inmiddels marathon Zeeland, van 2009. Voor de start op die zaterdag zei Ruud me al: “Pa ik denk dat je deze voor de poorten van de hel moet wegslepen” Om iets over 17.30 u. bleek het maar al te waar te zijn.
Oké… bij de start viel het allemaal nog wel mee. Zeker in de beschutting van de huizen en de medelopers maar eenmaal op het eerste stukje strand, de Scheldekering en de Veerse dam trok de wind nog even aan. Bij Vrouwenpolder weer het strand op. Hoog water, mul zand en water over je schoenen. Het water neemt zand mee en laat dat achter in je schoenen. Die gaan heel snel te krap worden.. Maar niet alleen de lopers hebben het zwaar het publiek waait zowat uit hun jas. Paraplu’s die hebben het allang begeven.
Ook de vrijwilligers die de drankposten bemensen zijn hun kraampjes allang kwijt. Die liggen allemaal al onder bij de dijk.
Op de dijk net voor Westkapelle stond de wind in een dusdanige richting dat je rechterbeen als je dat op zwaaide dan sloeg de wind dat been achter je linkerkuit. Verschillende valpartijen hierdoor gezien.
De meest lastige wind stond op het laatste gedeelte duinpad net na de toren van de reddingsbrigade. Je waaide op sommige ogenblikken compleet van het pad.

Een mooi eerbetoon deze finishlein

Maar ondanks alle ellende ontstaat er tussen de lopers, vrijwilligers en publiek een soort van lotsverbondenheid die je voelde tot in het diepst van je lijf. Dat gevoel dat heb ik nadien nooit meer bij een wedstrijd gehad.
Ook geen ogenblik er aan gedacht om er de brui aan te geven. Het enige doel was het passeren van de finishlijn. Met een tijd van 4:32’was dat mijn langzaamste marathon ooit.

Maar gelukkig kan ik zeggen: “ja die van 2009 met die wind was ik er ook bij”
De bijbehorende verslagen zijn hier en hier te lezen

Dat er nog 8 deelnames meer zouden gaan worden had ik toen in de verste verte nog niet aan gedacht. Maar de editie van 2009 die blijft mij het beste bij.

Dinsdagmiddag,

Een fragment dat nog over is van het Duits lintje.

Met een duurloop van nagenoeg 2 uur gisterenavond ligt er weer een periode van halfjaar achter ons. In april nadat de meeste voorjaarsmarathons en halve marathons achter de rug waren zijn we met de groep weer begonnen met een duurloopje van een uur. De start bij Naat Piek in het bos. Beginnend op een uur geeft instromers de kans om wat laagdrempelig in te stappen om te werken naar een najaarswedstrijd. Of gewoon om gezamenlijk een duurloop te doen waarbij het tempo niet te hoog ligt en je door en langs de mooiste plekjes van de Maashorst geloodst wordt.
Langzaamaan opgebouwd naar 90′ tot aan de vakantietijd. Dan blijft dat zo even staan want zou je nu iedere week een stukje verder gaan en iemand is zo even 3 weken ertussenuit vanwege de vakantie dan is de stap die je daarna moet maken net wat te groot.

Daarna gaat het crescendo naar 2 uur. Zijn er van de groep die in het weekend een wedstrijd hebben gelopen en niet de volle mep mee kunnen of in sommige gevallen mee mogen omdat er ook hersteld moet worden daar is altijd een routeverkorting voor ingebouwd. Alleen terug is geen optie. Eerder afhaken is altijd met twee of meer man. Is wel zo veilig.

Een paar maanden terug

De duurloop in het bos gaat zo lang door totdat het te donker gaat worden  Komt nog bij dat in de meeste gevallen het zo geregeld is dat je tussen zonsondergang en -opkomst niet in het bos mag zijn om de rust van de dieren niet te verstoren.
Een viertal weken geleden was het op de terugweg al dermate donker dat we over een verhard pad terug liepen. Stonden er zomaar als vanuit het niets een 5-tal taurossen op het pad. We konden er met enige voorzichtigheid nog net langs. Het was wel even schrikken.
Dan maar meteen de overstap maken om te starten bij onze atletiekbaan. In het eerste uur meestal nog voldoende licht om door mooie natuurgebiedjes te lopen.
Vaak lopen we dan in het stroomgebied van de Leijgraaf die aardig onder invloed staat van de Peelrandbreuk met zijn horsten en slenken.
In de volksmond vaak het “Ujes Broek”genoemd.

Dus gisterenavond de laatste duurloop van twee uur. De komende weken terug naar een uurtje. Ik ben weer benieuwd of dat er instromers bij gaan komen.

Dit kom je nu weer tegen Herfst

Er zijn wel eens jaren bij geweest dat we met een groep van 30 begonnen. Vaak zie je ook dat als je de 90′ te boven gaat dat er afhakers gaan komen. Die vinden dat lang genoeg. maar ze zijn wel op het juiste duurloopspoor gezet. Niet alleen qua route maar zeker ook wat het tempo betreft. Je ziet ondertussen ook wat variaties ontstaan. Iemand is geblesseerd en denkt ik kan wel meefietsen. Er staat voor voor een loper 3 uur op zijn programma dan doet die een uurtje vooraf in zijn eentje en sluit dan aan. Ik weet zeker dat de tijd vlugger voorbij lijkt te gaan in een groep dan dat je 3 uur op eigen houtje moet doen. Komt nog bij dat je voor het grootste deel niet eens na hoeft te denken over de route.

Deze duurlopen op de maandagavond voorzien echt in een behoefte. Ik vind het zo leuk dat ik hoop dat ik er nog lang mee vooruit kan.