Humeur veranderlijk?

Geplaatst: 11/08/2017 in sport
Tags:, ,

Vrijdag,

Niet de gemakkelijkste ondergrond. Wel mooi!

Mijn duurloop van gisteren gestart bij de parkeerplaats van het bezoekerscentrum de Maashorst. Deze parkeerplaats ook meteen het begin van het Kabouterpad. Een pad over een rondje van een paar kilometer. Op diverse plekken staan er wat tuinkabouters. Best een druk bezochte plaats van ouders met hun kindjes of opa’s en oma’s met hun kleinkinderen. Toen onze kinderen klein waren kwamen we  er al ooit.
Gisteren begon mijn duurloopje op dat pad. Ik ben er nog maar amper een paar honderd meter op weg en daar ligt me toch een joekel van een hondendrol en niet veel later nog een. Ik heb ze allebei met een eindje hout de kant ingeschoven. Je kindjes zouden er maar in gaan staan. Dit kan ik nou niet uitstaan van dat de zgn. “hondenliefhebbers” dit zelf niet opruimen. Nee…hier word ik niet vrolijk van.
Langzamerhand als ik wat paadjes indraai die ik eigenlijk altijd heb laten liggen trekt mijn humeur weer wat bij. Het is ook heerlijk loopweer. Hiervoor hoeft niet altijd het zonnetje voor te schijnen. Sterker nog er vallen een paar druppels. Een grote ronde maak ik vandaag niet en blijf mooi een beetje rondhangen op Slabroek. Het heidegebied met ook wat zandverstuivingen en wat kleine hoogteverschillen. Wel duidelijk minder hoogteverschil dan op Bedaf.
Op een bepaald moment zie ik de kudde schapen weer lopen. Bij de herder staat een stel met een aantal kinderen te kletsen. De man zwaait naar me maar op afstand herken ik hem niet. Korter bij gekomen herken ik hem wel. Hij was huisarts in Uden en met een aantal vakgenoten liepen zij heel regelmatig hun rondje.
Het werd even heerlijk bijkletsen.
Na zo’n ontmoeting is mijn humeur weer helemaal terug zoals het behoort te zijn.
Uiteindelijk een kriskrasrondje van ruim 17 km.

 

 

Donderdagavond,

Zijn slogan: “Niet lullen maar lopen”!

Gisterenavond bij de baantraining wist ik al dat ik er alleen voor zou staan. Mijn beide collega’s met vakantie. Op zich had ik al wat rekening gehouden dat de groep niet zo groot zijn.
Deze keer klopte mijn gedachtegang wel. Ik heb niet precies geteld maar 20 mensen waren er wel ongeveer. Op de baan is het rustig, de jeugdgroepen trainen vandaag niet. De wedstrijdploeg ook niet dicht bezet.
Komen we terug na het inlopen zie ik Tonnie Dirks op de baan. Een van onze loopsters gaat onder zijn supervisie trainen en ze vertelde me dat er vanavond een lactaattest op haar programma stond. Bij de eerste oefeningen stond hij te kijken ik zag mijn kans schoon en onderbrak even mijn werk en vertelde voor de groep terwijl hij meeluisterde het verhaal over Has van Cuijk, destijds bondscoach van de Atletiekunie, die ook eens met een bostraining met ons meedeed. Ik had mijn verhaal nog maar amper af en Tonnie bood onmiddellijk aan om het loopscholingsdeel voor zijn rekening te nemen. Uiteraard had hier iedereen wel oren naar. Een training van Dirks dat overkomt een recreant niet iedere dag.
Er werd gewerkt, hard gewerkt, lang gewerkt zolang zelfs dat de kern van de training wat werd ingekort anders was iedereen te laat thuis.
Wat een kennis van zaken hoe een lijf in elkaar steekt en hoe je dat omzet in praktische oefeningen.
Het zou zo maar eens kunnen dat er vandaag bij deze of gene wel wat spierpijntjes zullen zijn. Bij mij viel het vanmorgen bij mijn rustige duurloop alleszins mee.
Ik liep exact hetzelfde rondje maar vandaag was het bijna 3′ sneller dan vorige week. Een beetje zon en een beetje regen. Best lekker gelopen.

De heide begint al weer aardig op kleur te komen. Nog een paar weken voor hij zover is.

Afvallers?

Geplaatst: 28/07/2017 in sport
Tags:

Vrijdagavond,

Het lijkt wel of de bomen in de lucht hangen.

Sinds minstens een jaar loop ik op donderdagochtend mijn duurloopjes in mijn eentje. Een aantal jaren geleden was dat wel wat anders. Met een groep van 5 of 6 man was heel gewoon. Ook niet altijd in dezelfde samenstelling. Het wisselde nog al eens. Harrie mijn loopmaatje van het eerste uur was er het langste bij. Voordat we beiden gepensioneerd waren liepen we samen op de zaterdagochtend al. Hij was dan om iets over 7 uur bij mij thuis en enigszins afhankelijk waar we voor bezig waren gingen we voor tenminste 90′ tot aan 120′. Vaak een rondje van ongeveer een halve marathon. Altijd een goed begin van het weekend.

Toen het eenmaal duidelijk was dat we op donderdag gingen sloten er een paar aan. Ron kon zich van zijn werk op donderdagochtend vrijmaken en ging ook mee. Een tijdje later ging Alice ook mee. Zij liep als astma patiënte met een groep van 25 gelijkgestemden de marathon van New York. De donderdag een prima gelegenheid om met ons mee te doen. Maria was ook een van de eerste die mee van start ging.

Zeker weten dat er destijds een bruggetje was. Niet meer dus!

Mari kwam en vertrok ook weer. Jeanien, Geert en Albert sloten ook wel eens aan maar nooit voor zolang. We spraken dan een plek af waar we op welke tijd ergens zouden en ze sloten dan aan.
Maar van lieverlee zijn ze er allemaal afgevallen en moet ik noodgedwongen alleen. Niet dat ik daar nou zo’n probleem mee heb maar zeg nou zelf als je met meerdere lopers opstap bent en je drinkt na afloop nog een kop koffie of thee met iets lekkers erbij en bijkletsen is toch super genieten.
Afgelopen donderdag liep ik nog eens wat stukken die we met het groepje ook nog wel ooit liepen. Nee…geen halve marathon meer binnen 1:45′ daar doe ik nu meer dan 2 uur over. Nee…je hoort mij niet klagen want ik loop nog steeds.
De afvallers niet meer hoe graag dat ze dat ook zouden willen.

Een kwestie van geluk?

Maar met zo’n grote groep was ik nog nooit! Ze waren niet vooruit te branden.