Kansen?

Geplaatst: 22/12/2020 in sport
Tags:, ,

Dinsdagmiddag,

Voorzichtig er staat stroom op.

Als je als loper een wedstrijdloper bent dan heb je in 2020 niet veel kans gehad om in een georganiseerd verband aan een wedstrijd mee te doen. Na februari lag dat allemaal op z’n gat. Maar inschrijven voor een evenement in het najaar dan. Heb tenminste een doel om naar toe te werken.

Maar niks van dat alles. Het werd al snel duidelijk dat ook in het najaar alle wedstrijden gecanceld zouden worden.

Nou kun je twee dingen doen. Een beetje doelloos wat trainen en al snel je motivatie verliezen of je kop in de wind steken en toch voor een doel gaan. Allerlei uitdagingen zag je voorbij komen. Trainen om toch een (virtuele) marathon te lopen. Bij dit laatste moet je toch aardig sterk in je schoenen staan om de stevige voorbereiding te doorstaan. Bij een “niet echte wedstrijd” ben je al eens sneller geneigd, om welke reden dan ook, een training of over te slaan of in te korten.
Alleen de allersterksten brengen dit tot een goed einde.

Obstakels. Er staat dan wel geen stroom op.

Anderen kiezen er voor om soort van basis conditie op peil te houden zodat je altijd in staat ben om een afstand van laten we zeggen een halve marathon te kunnen lopen. Je hoeft dan niet die ellenlange duurlopen te maken. Tot aan 2 uur is dan wel voldoende en je gebruikt de andere trainingstijd om daar wat meer tempo- of snelheidswerk in te stoppen. Om op deze manier je basistempo wat op te schroeven. Daar kom je met je gewone marathontraining te weinig toe. Alle kans nu om je snelheid wat te verhogen. Komt je ten goede op het moment als je eventueel je volgende marathon gaat doen.

Er zijn meer groepen in de Maashorst

Ook zijn er atleten die er voor kiezen om niet direct hun snelheid te verhogen maar juist proberen of dat ze hun afstand kunnen verleggen. Was iemands langste duurloop 3 uur  vroegen ze zich af zou ik ook 4 uur kunnen of nog langer zelfs.
Een van de dames uit de recreantengroep koos hiervoor. Ze ging een Duivelse Uitdaging aan. Voorwaar geen kattenpis. Ze liep samen met een loopmaatje een route van 66 km maar wat een moeite kostte het.
Nou stond er nog een 50 km open. Dat was een stuk slimmer geregeld. Vanaf een startpunt in het noordelijke deel van de Maashorst werden 5 verschillende routes uitgezet van 10 km. Een groot voordeel daarvan is dat je geen 50 km maar 5 keer 10 km loopt en dat is je voor je beleving net effe anders. Er werd tevens de vraag opgeworpen wie er een of meerdere rondjes wilde meedoen.

Hier kom je de winter wel mee door!

Zondagmorgen om 7 uur werd er gestart, in het pikkedonker nog voor het eerste lusje. Zelf had ik de optie om rondje 2 en 3 mee te gaan. Het kwam er op neer dat ze ieder rondje op gezelschap tenminste van 2 man rekenen.
Na ieder rondje werd er even gestopt om uitgebreid wat te eten en te drinken. Als ik tegen het einde van mijn tweede rondje ben begint het in mijn hoofd, je zou best het derde ook nog kunnen lopen terwijl het vanaf september 2017 geleden is dat ik nog eens een 30-er liep. Eerst dacht ik nog ik ga de derde lus mee in en na een paar km draai ik om zodat ik aan 25 km kom. Maar ja…dan komt ook meteen de nare gedachte van “je maakte je karwei niet af”
Geen moment spijt gehad om nog eens een 30-er te lopen en als je diep in mijn hart kijkt had ik zondag, om op deze manier te lopen, ook nog wel een vierde rondje er aan kunnen plakken. Maar ja….die kans niet gepakt. Uiteraard spreekt het voor zich dat de bewuste dame haar 50 km bijna fluitend volmaakte.

Zo zie je maar dat er ook in een coronatijdperk mogelijkheden te over zijn om je grenzen te verleggen dan wel uitdagingen aan te gaan.

Maandagmiddag,

Je zou toch wensen om met deze omstandigheden te                           kunnen lopen

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat iedereen elkaar het allerbeste toewenste voor 2020. Vaak ging dat over gezondheid en mooie loopdoelen in het komende jaar. Is het jaar amper een paar maanden oud kon alles qua loopdoel overboord. Oké er was nog wel enige hoop dat er zo her en der nog wel een wedstrijdje zou zijn, maar al heel snel bleek dat er eigenlijk geen organisatie was die aan de veiligheid- en gezondheidsregels kon voldoen om ook maar iets te organiseren. Sterker nog bij de atletiekclubs vlogen de baantrainingen voor groepen er uit.
We zijn nu bijna een jaar verder en we zijn nog steeds in de greep van het virus dat in de hele wereld alles op zo’n kop gooit.
Wat wij als lopers dan wel voor hebben t.o.v. teamsporters is dat iedereen kan lopen want je bent niet afhankelijk van anderen. Natuurlijk is het leuk om samen met gelijkgestemden te lopen en te trainen maar het gaat ook in je eentje.

En hoe kwam ik tot nu toe het jaar door?

         Zo te lopen op de baan is dan weer wat minder

Als groepstrainingen er uitliggen dan vallen er voor mij drie trainingsmomenten weg. Op woensdagavond, op zaterdagmorgen en op zondagmorgen een groep in het bos. Buiten die vaste trainingen loop ik meestal op de maandagavond en op de donderdagmorgen. Ik heb wel een poging gedaan om toch steeds die 5 trainingsmomenten in mijn agenda te houden. Dat betekende wel dat mijn km-aantallen per week wat omhoog gingen. Je snapt dat je met een duurloopje wat meer km’s wegtikt dan dat je dat doet bij het begeleiden van een baantraining. En of het kwam door meer meters maken of door verkeerde bewegingen bij wat zwaarder werk. Dat weet ik niet precies maar rond de vakantieperiode liet mijn lijf het even afweten en lag ik er voor een paar weken uit.
Gelukkig wist de fysio, toen die weer aan het werk was, het euvel vrij vlot te verhelpen en kon ik weer aan de slag. Een versoepeling van de regels hield in dat onze baantrainingen ook weer van start gingen. Overigens niet zo van heel lange duur. Met een aantal weken moesten we weer stoppen en zijn weer aangewezen om met kleine groepjes te trainen. Op het asfalt of in het bos.

              Een voetgangersbruggetje

Het geeft je wel de gelegenheid om weer wat nieuwe paadjes te ontdekken of een paar medelopers te laten zien in wat voor een prachtige omgeving wij eigenlijk wonen om echt leuke routes te lopen.
Nu komen er de feestdagen weer aan. Het recente verleden heeft al bewezen dat er velen zijn die er even tussenuit willen om een loopje te doen. Ik noem op Tweede Kerstdag de Kangoeroeloop in Vught, de dag daarop In Arnhem de Derde Kerstdagloop en op Oudjaarsdag een ongedwongen familieloopje in Middelrode. Maar goed die gelegenheid is er dus nu niet.  Neemt niet weg  dat die dagen een prima gelegenheid bieden om met kleine groepjes (4 max.) een duurloopje te maken om te zwerven over de Maashorst, Bedaf, de Raktse Beemden of de Peelrandbreuk.
Een paar prima geschikte dagen om op pad te gaan.

Afspraken om samen te lopen zijn zo gemaakt. Veel vlugger dan een wedstrijd organiseren.

Donderdag,

De foto is van 1994

Voordat ik begon aan het avontuur van mijn eerste marathon liep ik al bijna 10 jaar. Er moest in mijn beleving een stevig fundament liggen voor ik me er aan waagde. Eind 1992 nam ik het besluit om in het voorjaar van 1993 in Rotterdam van start te gaan. De laatste keer dat het parcours over de Willemsbrug ging. Het volgende jaar was de Erasmusbrug zover dat de lopers daar de Maas over gingen. Twee jaar op een rij liep ik daar. Raakte eind 1994 stevig geblesseerd. De blessure hield me een half jaar uit de roulatie. Daarna ging het lopen eigenlijk best goed alleen ben ik nooit meer op het niveau gekomen van het moment dat ik geblesseerd raakte.
En of het daaraan lag weet ik niet. Het kan ook tijdgebrek geweest zijn maar ik liep 14 jaar lang geen marathons meer.
In 2007 werd mijn jongste zus ernstig ziek en ik maakte met haar de afspraak dat ik de Zeeuwse Kustmarathon van 2008 zou gaan lopen voor haar. We wisten beiden dat ze oktober 2008 niet meer zou halen.
Toen nooit gedacht dat er 10 kustmarathons zouden volgen.

Behalve de 10 kustmarathons werden er nog op diverse andere plaatsen nog een marathon gelopen. Nog eentje was er op asfalt de rest waren meer trailachtig.
In 2018 dacht ik bij mezelf ik ga er nog eentje lopen. Het werd op Terschelling, De Berenloop, die al twee keer eerder liep. Bij de start was ik er van overtuigd dat ik ’s avonds zou weten of het ook echt mijn laatste zou zijn.  Gaandeweg ging ik weer twijfelen. Nu weet ik het inmiddels ik ga er me niet meer aan wagen.
Marathons lopen is verleden tijd.
Tussen mijn eerste en mijn laatste zit een tijdsverschil tussen van 1:22′ of zo je wilt 25 jaar.

Lees hier het verslag van mijn eerste en hier van mijn laatste.

Oja…de hilarische video die in het verslag mijn eerste marathon niet meer beschikbaar is staat hieronder.