Post Tagged ‘heuvelrugcross’

Dinsdagavond,

Ja...en toen werd het glad!

Ja…en toen werd het glad!

Geen dankbaarder onderwerp dan over het weer of over de verwachting daarvan te kletsen. Eindeloos onderwerp mede ook door het feit dat het weer zo enorm veranderlijk is. In het afgelopen weekend nog aan den lijve ondervonden.
Niks vermoedend stap ik op de fiets om naar de baan te gaan voor de baantraining van de zaterdaggroep. Ja …de baan was nat dat zag ik wel maar glad? Niets wees er eigenlijk op.
Nou loopt de temperatuur met het ochtendgloren vaak een stukje naar beneden. Bij het klaarzetten van mijn trainingsmaterialen merkte ik het. Binnen 10′ was het spekglad. Ik maakte me er niet zo heel erg druk over gewoon omdat ik dacht dat lost wel op als we terug zijn van het inlopen.
Goed ingeschat. De training gewoon kunnen doen.

In de middag is het weer anders. Parcours opbouwen in het bos voor de Heuvelrugcross. Eerst een paar druppels. Dan een paar meer en tegen het einde werden we allemaal echt zeiknat. Als dit zo doorgaat wordt het morgen een moddercross was de opinie van mijn collega’s.

Mijn finish van zondag na 52' (foto Toontje)

Mijn finish van zondag na 52′ (foto Toontje)

Zondagmorgen stap ik naar buiten en is het droog met een temperatuur die aanvoelt als lente. Wat een verademing met gisterenmiddag. Alles mooi droog kunnen opzetten en het rondje ligt er prima te belopen bij.
Eerst is de jeugd aan bod en daarna mag ik van start voor een kleine 10 km op dit parcours met een paar bultjes op en af. Na 7 van die toeren tellen die opjes en afjes wel door. In 52′ ben ik weer binnen. Een kleine minuut ingeleverd tov. het vorige jaar. Best tevreden.
Ook het opruimen met dit weer is een makkie. Geen tentzeilen nat alles mooi droog en kan zo weer het magazijn in.

Als laatste ons duurloopje gisteren. Nooit langer dan een uurtje zo een dag na de cross. Voor degene die meeliepen een herstelloopje en voor de anderen gewoon een kort rustig loopje.
Ook vanavond was het prachtig weer. Maar amper wind en niet koud. Hoe anders was het toen we een uurtje thuis waren. Het viel er weer met bakken uit.
Zo zie je maar dat je er nooit over uitgepraat raakt want voor je het ene weerbeeld besproken hebt is het al weer anders.

 

 

Donderdagavond,

Midden op het pad! En nu?

Midden op het pad! En nu?

Nog ruim een week te gaan en dan mag ik van start voor mijn eerste marathon dit jaar. Als ik geluisterd zou hebben naar mijn huisarts begin 1993 was dat mijn eerste en mijn enige marathon geweest die van Rotterdam in 1993. Maar gelukkig heb ik destijds niet geluisterd en ben er inmiddels wel een paar verder. Maar voordat het zaterdag 11 februari zover is mag ik als laatste inspanning onze Heuvelrugcross nog lopen. Zondag om 10.45 u. mag ik van start voor 7 rondjes van 1350 m. Nee….ik denk dat ik er niet duizelig van ga worden zo hoog zal het tempo niet liggen. Dat het een pittige cross gaat worden dat is wel duidelijk met zijn twee pittige bultjes per ronde en de rest van het parcours over wasbordpaadjes. Je komt er nergens fatsoenlijk in je ritme.

Een lekker stukje omhoog.

Een lekker stukje omhoog.

Voor dat de cross begint is het uiteraard helpen opbouwen en naderhand opruimen. Energie niet kwijt kunnen?
De rest van de komende week zal het zeker rustig aan gaan. Een beetje lopen een beetje werken en een beetje rusten want een marathon blijft een marathon.

Ik kijk er wel naar uit want ik denk dat het een heel bijzondere beleving gaat worden om samen met een groep die afstand te overbruggen en onderwijl een goed doel te steunen. Het is Tamara er alles aan gelegen om dit festijn te doen slagen. Ze heeft er met een aantal anderen ongelooflijk veel energie in gestopt. Kijk maar eens op de site hoe die er bijvoorbeeld uitziet.
Ik heb er veel zin in.

Mijn laatste duurloop was vanmorgen. Twee uur mocht die duren. Ook vandaag niks geen gepland rondje. Het werd een combinatie van de Maashorst en Bedaf. Soms een klimmetje soms paardenpaden of karrensporen en dan weer eens door het bos. Afwisseling voldoende. Zonder dat je bewust het tempo afwisselt loop je op zo’n zwerftochtje op allerlei verschillende hartslagzones.
Ik denk dat ik klaar ben voor zowel de Heuvelrugcross als de Tamarathon.

Heuvelrugcross!

Geplaatst: 31/01/2017 in sport
Tags:,

Dinsdagavond,

Dit zal morgen niet nodig zijn tenzij het vannacht gaat sneeuwen.

Dit zal morgen niet nodig zijn tenzij het vannacht gaat sneeuwen.

Morgenvroeg op tijd naar het bos toe. Nee…niet om te lopen maar om samen met de werkgroep de rondjes van de Heuvelrugcross in orde maken. Rondjes? Ja.. er zijn een paar verschillende parcoursen voor de diverse leeftijdsgroepen van de pupillen en junioren. Die rondjes zijn iets korter en hoeven wat minder vaak gelopen te worden.
De grote lus is ongeveer 1350 m lang en wil je de volle wedstrijd lopen dan ga je 7 keer rond. En het zou de geen heuvelrugcross heten als er geen bultjes in zouden zitten. Per omloop zitten er twee in.

Bij deze cross komt bij mij altijd een herinnering naar boven van de begin jaren ’90 van de vorige eeuw. In die tijd hadden we groep van een 10-tal recreanten die qua snelheid redelijk aan elkaar gewaagd waren. Dan won de een dan weer eens de ander. Op die bewuste zondag waren er 3-4 lopers die me vandaag me wel eens een loer wilde draaien en gingen van start of de duivel op hun hielen zat. Ze wisten van mij dat ik niet zo’n snelle starter was dus ik had alle moeite om ze enigszins in het zicht te houden. Na een rondje of 4 zat ik er toch weer in de buurt. Ik voelde als het ware hun teleurstelling dat ze me niet kwijt waren.

Een plaatje van 10 jaar terug(2007)

Een plaatje van deze cross in 2007.

Door om de beurt een tempoversnelling door te voeren wilde ze me alsnog kwijt te raken. Met alle pijn en moeite kon er ik er net aan blijven hangen. Ik had nog iets meer dan 2 km om een list te verzinnen om ze te kunnen verslaan. Een list verzinnen als je moe bent dat valt nog niet zo mee. In de laatste ronde liet ik me iets afzakken ik dacht ze hiermee zand in hun ogen te strooien en het gevoel te geven dat ik geklopt was.
In de laatste 300-400 m gaat best wat op en af. Een soort van wasbordpad en dan ga je in de laatste 100 m een smalle helling af en met een sprint rechtdoor naar de finish. Dus voor de smalle afdaling daar moest het gebeuren. Ik zette aan en net voor de afdaling ging ik ze alledrie voorbij. Het enige dat ik hoorde waren 3 grote vloeken en ook hoorde ik ze aanzetten maar helaas voor hun was het te laat.
Het spreekt voor zich dat we bij een “kopje koffie” dit nog ruim nabesproken hebben. Helaas lopen ze nu niet meer. Heel soms zie ik nog wel eens een van de geklopten van destijds en dit voorval komt dan altijd weer ter sprake.

En dat parcours gaan we morgen weer in orde maken.