Post Tagged ‘kustmarathon’

Dinsdagmiddag,

Verder van ver!

Toen ik de afspraak maakte met mijn zus in het najaar van 2007 dat ik voor haar de Kustmarathon zou gaan lopen had ik niet het flauwste vermoeden dat die afspraak zo’n verstrekkende gevolgen zou hebben. Een paar maanden nadat de afspraak gemaakt werd overleed zij in voorjaar van 2008.
Er moest dus wel getraind worden anders zou ik nooit de belofte waar kunnen maken. Oké…ik liep in de beginjaren ’90 twee marathons beide keren in Rotterdam maar in de tussenliggende periode niet eentje. Wat kun je dan aan trainingsarbeid nog kwijt daar moest ik eerst nog even achter zien te komen. In die tussenliggende jaren was ik een paar keer goed geblesseerd maar ik toch ieder jaar ongeveer 3000 km lopen.
Ik ben dat bewuste voorjaar begonnen alsof ik een voorjaarsmarathon zou lopen. Uiteindelijk als ik een paar weken op een rij boven 90 km uitkwam dan ontstonden er wat ongemakken. Voor mezelf heel simpel blijf ik dan daaronder dan moet ik heelhuids door de voorbereiding komen.
Nu ik er over schrijf voel ik nog de spanning die het me gaf om in Burg-Haamstede aan de start te staan. Ook heel onzeker omdat ik al in de bus lopers trof en hoorde dat het hun zoveelste marathon was die ze gingen lopen.
Uiteindelijk is die eerste editie die ik liep nog de uitgave geweest met de meest gunstige omstandigheden. Het ging goed.

Deze stond er het eerste jaar nog niet.

Iedere jaar is het daar wel een verrassing hoe het deze keer weer zal zijn. Hoogwater? Wind of storm? Warm of juist heel koud. Ik denk dat ik alle denkbare omstandigheden wel heb meegemaakt.
Afgelopen zaterdag zat ik dan voor de 10 de keer in de bus samen met Ruth. Ik geloof niet dat ik me ook maar één ogenblik zorgen heb gemaakt om het weer. Ben er ondertussen al lang achter dat je er toch niks aan veranderd en klagen over wind over regen dient geen enkel doel. Je verandert er toch niks aan. De regen wordt er niet minder door en de wind gaat er niet harder of zachter  door blazen. En van richting veranderen al helemaal niet.

Op de twaalfde slag van de kerktoren zette de meute zich langzaam in beweging. De hoofdstraat door en rechtsaf een smal klinkerpaadje op en de duinen rand over. Hier in het bos de wind amper te voelen. Het eerste stukje strand op daar was het kouder en de regen niet minder. Bij de duinovergang weer een stukje verharde pad op. Je merkt de verharding niet eens op, het pad volledig vol gewaaid met duinzand. De eerste drinkpost en even naderhand weet ik dat mijn zwager daar zal staan, ook voor de 10de keer, mijn neefje en zijn dochter zijn er ook. Iedere keer weer opnieuw krijg ik er kippenvel van. Bondgenoten.
Een paar km verderop mijn broer en mijn petekind die ik ook al aan de start zag. Beiden op de motor en ik zal ze nog wel een paar keer zien onderweg.
Het lopen gaat eigenlijk best wel lekker. Ik kan wat schuilen in een groepje en als dat uiteenvalt durf ik wel de oversteek te maken naar de volgende groep. Het is ook ongeveer aan het 10 km punt dat ik Sjan en Jeroen zie. Supporters het doet je zo goed.

Bij Vrouwenpolder het strand weer op. Mist? Nee geen mist maar opwaaiend zand. Het is goed dat ik een bril op heb dan waait er niks in mijn ogen. Het strand is duidelijk beter te belopen dan het vorig jaar. Nu ook geen golven water over mijn schoenen. Zulke constateringen doet het voor je hoofd gewoon goed. Zelfs de wind wordt dan bijzaak. Nou ja… bijzaak?
Bij 25 km het strand weer af even goed drinken en wat eten. De luwte van het bos is wel even prima. Minder herrie ook al laten de supporters hier zich goed horen.

Een bonte verzameling van 10 jaar Kustmarathon

Uit ervaring weet ik dat je jezelf hier al niet rijk moet rekenen op een eventuele eindtijd. Voor je het weet ben je zo maar een halfuur kwijt. Hier loop ik, zo maar als voorbeeld, iemand voorbij met een shirt aan van de stad Amsterdam. Ik zag hem terug toen ik van de douche afkwam. Hoezo een halfuur kwijt?
Het bos uit het duinpad op. Omhoog, omlaag, wind van voor, harde wind van opzij ieder keer anders. Domburg binnen, over het tegelpad. Drukte, het is alsof je hier vliegt. De Hoge Hill op. De trapjes zijn te kort om de juiste frequentie te halen en om er twee tegelijk te doen daar ontbreekt je kracht voor. Dat zal vandaag nog wel vaker gebeuren want er komen er nog wel een paar.
In de verte de toren van Westkapelle en de toren van de Reddingsbrigade maar tussen zien er zijn zit een wereld van verschil. Maar goed het grootste gedeelte (37 km) zit er op.
Bij deze trap ving ik ooit Janna even op anders was ze naar beneden gerold.

Concentratie? Of gewoon moe? (2008)

Zo komen er gaandeweg ook herinneringen van eerder naar boven. Ook nog goed in mijn geheugen dat op dit laatste stuk kramp in mijn kuiten dusdanig begon op te spelen dat je helemaal geparkeerd staat. Nu gelukkig nog niet.
“Je bent nu op het hoogste punt van de marathon” Staat op een groot geel bord te lezen. Leuk om te weten maar het bordje van 40 km  dat is veel belangrijker. Even later naar beneden via een houten trap naar het laatste stukje strand. Met recht het laatste stukje strand het water staat tot bijna onder aan het duin. Als dank krijg ik ook nog snel een kanjer van een golf over mijn schoenen.
Op de boulevard kijk je zo de Langstraat in. Wat een drukte is het daar toch altijd.
De dijk af de straat in en het finishbultje op. Klaar!!
Een hand en een felicitatie van Lein Lievense. Wat een ongelooflijk mooi evenement heeft hij met zijn bemanning er in 15 jaar van gemaakt.

Wedden dat het op 1 januari toch weer kriebelt.  Nee….Tiny niet doen!!

Advertenties

Donderdagmiddag,

Ook voorbereiden! Warming up

Ze zitten er weer aan te komen de grote najaarsmarathons. De voorbereidingslopen en loopjes al in volle gang. Wij hebben bij onze club zondag zo’n voorbereidingsloop, de EkoPlazaloop. Een loop over 5, 10 of 21,1 km. De start is op de markt midden in het centrum van Uden. Best een leuk evenement maar het kost zoveel aan energie en werk om zo’n dag te laten slagen. een crossje in het bos kost aanzienlijk minder tijd.
Juist vanwege het werk loop ik zelf niet mee. Zaterdagmiddag al in touw om de spullen in een vrachtauto te doen en op zondagmorgen om 6.00 u. op de markt om op te bouwen. Zou ik dan ook nog meelopen en naderhand ook nog mee opruimen dan denk ik dat ik roofbouw zou plegen. Niet doen dus.
Vervolgens gaat de week daarop het marathoncircus van start. Om te beginnen met Berlijn op 24 september. Brussel is de volgende op 1 oktober. Het weekend daarna op zaterdag de Kustmarathon en op zondag Eindhoven. De week daarna in Amsterdam. Zo gaat er elk weekend wel ergens een grote marathon van start. De een is met een al wat grotere deelname dan de ander maar in elk geval hebben ze allemaal één ding gemeen er staan deelnemers aan de start die twijfelen. Die twijfelen aan alles! Heb ik wel voldoende getraind? Heb ik wel de juiste kleding aan? Zou ik het niet te warm gaan krijgen of juist te koud? Ga ik bij de drinkposten stoppen om goed te drinken of loop ik door? Op welk tempo ga ik van start. Hard of juist behoudend. Zou ik zelf gels meenemen of de bananen van de organisatie onderweg eten?
Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt aan getwijfeld terwijl je bij de trainingen alles zo zeker wist. Alle zekerheden zijn verdwenen als sneeuw voor de zon.
Als je wilt weten hoe je een hele voorbereiding en de uitvoering volledig om zeep kunt helpen?  Lees dan dit blogje maar eens.

Een uitspraak van Honoré de Balzac moet je maar eens onthouden: “Als je twijfelt aan je macht geef je je macht aan je twijfel”

 

De negende dus!

Geplaatst: 02/10/2016 in sport
Tags:, , ,

Zondagmiddag,

Hier was het strand nog heilig. (foto Janine)

Hier was het strand nog heilig.
(foto Janine)

Net terug van de bostraining. Mooi rustig mee kunnen doen zonder ook maar iets last te hebben van de inspanning van gisteren. Tja…dat was gisteren wel duidelijk anders.
Gisterenochtend in alle vroegte waren mijn clubgenoten Paul en Ton aanwezig om met samen naar Zoutelande af te reizen.
Ruim op tijd aangekomen. Ik heb de eigenschap dat ik liever een uur te vroeg ben dan zo net op het randje af op tijd te komen. Hier voel ik mij het beste bij.

Maar goed aan de start in Burgh Haamstede voor mijn 9de Kustmarathon. Ondertussen goed in de gaten hebbend dat je twee edities absoluut nooit met elkaar kunt vergelijken. Het is altijd anders. Ook lijkt het in het begin erop dat het een watjes editie gaan worden. Het weer is goed en de wind niet al teveel. Gaandeweg zal het anders gaan worden.

Ik weet en ik waarschuw anderen daar ook altijd voor, begin een wedstrijd en zeker hier niet te snel. Doe je dat wel dan is de kans behoorlijk aanwezig dat je op een enorme manier gaat afzien.
De start dan om 12 uur. De straten mudjevol met toeschouwers die nu al roepen dat je er nog goed uitziet en dat het nog maar een stukje is. Goed uitzien kan ik het mee eens zijn over dat nog maar een stukje is dus niet.
In elk geval stond ik in een startvak dat mij wel dwingt om het kalm aan te doen. Na een km of 5 de eerste drankpost. Ik heb zelf niks meegenomen dus bij iedere post zeker een beker water opdrinken. Geen idee hoe snel dat die eerste 5 gingen maar het gevoel zegt goed.
Op 10 km weet ik het want dan ben ik net aan een uurtje op pad.

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Zo is het al een stuk minder hard (foto Ruth)

Het eerst stukje strand het duinpad de dijk in de aanloop naar de Scheldekering gaan echt gewoon goed. Eenmaal op de Veerse dam begin ik voor het eerst de wind te voelen en bedenk bij mezelf: “kijk mijn vriend de wind doet vandaag ook mee”  Hij overigens voor de 15de keer want het waait hier altijd. Net voor ik de dam afga neem ik een nog een gel en nog drinken want eenmaal op het strand zal het wel niet kunnen. Draai het strand op en denk oei.. en dat voor bijna 8 km. Hier nog niet in de gaten dat dit het beste deel is dat we aan strand te belopen hebben. Doordat het water steeds iets hoger wordt moet je nagenoeg door de vloedlijn. Dat wil zeggen los strand heel veel los strand.

Dat gaat ploeteren worden. Ik kan me dat nog herinneren van een aantal jaren terug. Je loopt kort langs de waterlijn op en in het begin wil je nog het water ontwijken maar even later is er geen ontkomen meer aan. De eerste golf over je schoenen. Da’s de ergste die kun je maar gehad hebben. Er volgen er nog een paar. Als je normaal al eens door een gewone plas loopt dan worden je voeten wel nat maar je schoenen niet kleiner. Ieder plens water die hier over je schoenen gaat die neemt wat zand mee maar niet meer terug. Er blijft op d’n duur zoveel zand in je schoenen achter dat je compleet knel komt te zitten.
Bij het afgaan bij De Piraat net voor Domburg trek ik ze even uiten om de kruiwagen zand te lossen. Loopt wel even gemakkelijker.

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Tja zo soms een opleving (foto Fabiola)

Ben ik zo rond het 30 km punt dan weet ik dat het strand me enorm veel aan energie heeft gekost. Dan weet ik ook dat het nog een lange werkdag gaat worden. En al het publiek kan nog zo roepen dat je er nog goed uitziet maar het voelt heel anders. De opjes maar even wat wandelen de afjes niet meer op snelheid maar rustig naar  beneden want kramp heb je zo. De trap op bij de reddingsbrigade. Het lijken vandaag wel meer treden dan ooit.
Een bord hier is het hoogste punt van de Kustmarathon. Het zegt mij niet zoveel meer. Het bordje 40 km dat zie ik meer zitten.
Dan de trap af naar het laatste stukje strand. Ik word er altijd duizelig van. Door de strepen op de treden kan ik amper diepte onderscheiden. Onderaan de trap mijn clubgenoot Paul kramp in allebei zijn kuiten. Maar ja…even zo goed als ik is hij er ook bijna. De trap op bij de doedelzakspeler geeft je altijd toch even de motivatie om over de dijk je rug maar weer eens te rechten om het laatste stukje te doen. De dijk af naar de finishstraat heel voorzichtig. Hier stond ik nog ooit geparkeerd met twee verkrampte poten. De laatste 200 m zijn wel weer te doen.

Mijn 9de zit erop. Nog nooit zo lang onderweg geweest. Wat is  een kop hete bouillon dan toch lekker.

Nu zit er mijn eerste training al weer op. Vanochtend mijn groep in het bos begeleidt en het ging prima. Deze benen had ik gisteren op  het laatst wel willen hebben.