Post Tagged ‘kustmarathon’

Donderdagavond,

Onbeperkt drinken onderweg is wel erg gemakkelijk

De trainingen van de afgelopen weken kenmerken zich vooral door de hoge temperaturen. Niet alleen de temperatuur hoog maar ook de luchtvochtigheid. Het zweet loopt je van alle kanten van je lijf. Juist door die hoge luchtvochtigheid verdampt het zweet niet en die verdamping zorgt voor de koeling.

Er zijn overigens wel wat mogelijkheden om de ergste warmte te omzeilen.
Midden op de dag in de volle zon is waarschijnlijk de slechtste optie die je kunt kiezen. Een stuk beter is het al om gewoon vroeg te beginnen dan heb je minstens in het begin al niet de warmste periode. Ook wat later op de avond is het vaak wat beter te doen. Maar dan krijg je weer te maken met pittige onweersbuien waar je ook beter niet in verzeild wilt raken.
Heb je de mogelijkheid om in de schaduw te lopen van het bos scheelt dat ook weer een stuk.

Als hier de hele dag de zon op staat kan het er ongenadig warm zijn.

Bij onze baantrainingen in de avonduren ligt er altijd een gedeelte pal in de zon en een gedeelte in de schaduw. Voor de oefeningen heb je wel de mogelijkheid om de schaduwkant te kiezen maar eenmaal begonnen aan het schema is die keuze er gewoon niet meer.
Heel soms wijken we uit naar het naastgelegen park in de schaduw van eeuwenoude wilde kastanje bomen.
Lopen we het schema op de baan zorg ik met mijn collega’s er altijd voor dat er nabij de finish en het 200 m punt een emmer water met een aantal gevulde bidons met water staan. Die voorzien wel in een behoefte. Er wordt druk gebruik van gemaakt.

Vanochtend bij mijn duurloop koos ik er voor om vroeg te vertrekken en zoveel als mogelijk om in de schaduw te lopen. Het eerste uur viel het nog wel mee maar in het tweede uur werd het pittig. Mijn bijna twee liter water op mijn rug was nagenoeg op toen ik thuis kwam. Toen was het amper 9 uur.
In het tweede deel kwam de warme editie van de Zeeuwse Kustmarathon weer bovendrijven. Een editie die ik met mijn beide zonen liep.

Advertenties

Dinsdagmiddag,

Verder van ver!

Toen ik de afspraak maakte met mijn zus in het najaar van 2007 dat ik voor haar de Kustmarathon zou gaan lopen had ik niet het flauwste vermoeden dat die afspraak zo’n verstrekkende gevolgen zou hebben. Een paar maanden nadat de afspraak gemaakt werd overleed zij in voorjaar van 2008.
Er moest dus wel getraind worden anders zou ik nooit de belofte waar kunnen maken. Oké…ik liep in de beginjaren ’90 twee marathons beide keren in Rotterdam maar in de tussenliggende periode niet eentje. Wat kun je dan aan trainingsarbeid nog kwijt daar moest ik eerst nog even achter zien te komen. In die tussenliggende jaren was ik een paar keer goed geblesseerd maar ik toch ieder jaar ongeveer 3000 km lopen.
Ik ben dat bewuste voorjaar begonnen alsof ik een voorjaarsmarathon zou lopen. Uiteindelijk als ik een paar weken op een rij boven 90 km uitkwam dan ontstonden er wat ongemakken. Voor mezelf heel simpel blijf ik dan daaronder dan moet ik heelhuids door de voorbereiding komen.
Nu ik er over schrijf voel ik nog de spanning die het me gaf om in Burg-Haamstede aan de start te staan. Ook heel onzeker omdat ik al in de bus lopers trof en hoorde dat het hun zoveelste marathon was die ze gingen lopen.
Uiteindelijk is die eerste editie die ik liep nog de uitgave geweest met de meest gunstige omstandigheden. Het ging goed.

Deze stond er het eerste jaar nog niet.

Iedere jaar is het daar wel een verrassing hoe het deze keer weer zal zijn. Hoogwater? Wind of storm? Warm of juist heel koud. Ik denk dat ik alle denkbare omstandigheden wel heb meegemaakt.
Afgelopen zaterdag zat ik dan voor de 10 de keer in de bus samen met Ruth. Ik geloof niet dat ik me ook maar één ogenblik zorgen heb gemaakt om het weer. Ben er ondertussen al lang achter dat je er toch niks aan veranderd en klagen over wind over regen dient geen enkel doel. Je verandert er toch niks aan. De regen wordt er niet minder door en de wind gaat er niet harder of zachter  door blazen. En van richting veranderen al helemaal niet.

Op de twaalfde slag van de kerktoren zette de meute zich langzaam in beweging. De hoofdstraat door en rechtsaf een smal klinkerpaadje op en de duinen rand over. Hier in het bos de wind amper te voelen. Het eerste stukje strand op daar was het kouder en de regen niet minder. Bij de duinovergang weer een stukje verharde pad op. Je merkt de verharding niet eens op, het pad volledig vol gewaaid met duinzand. De eerste drinkpost en even naderhand weet ik dat mijn zwager daar zal staan, ook voor de 10de keer, mijn neefje en zijn dochter zijn er ook. Iedere keer weer opnieuw krijg ik er kippenvel van. Bondgenoten.
Een paar km verderop mijn broer en mijn petekind die ik ook al aan de start zag. Beiden op de motor en ik zal ze nog wel een paar keer zien onderweg.
Het lopen gaat eigenlijk best wel lekker. Ik kan wat schuilen in een groepje en als dat uiteenvalt durf ik wel de oversteek te maken naar de volgende groep. Het is ook ongeveer aan het 10 km punt dat ik Sjan en Jeroen zie. Supporters het doet je zo goed.

Bij Vrouwenpolder het strand weer op. Mist? Nee geen mist maar opwaaiend zand. Het is goed dat ik een bril op heb dan waait er niks in mijn ogen. Het strand is duidelijk beter te belopen dan het vorig jaar. Nu ook geen golven water over mijn schoenen. Zulke constateringen doet het voor je hoofd gewoon goed. Zelfs de wind wordt dan bijzaak. Nou ja… bijzaak?
Bij 25 km het strand weer af even goed drinken en wat eten. De luwte van het bos is wel even prima. Minder herrie ook al laten de supporters hier zich goed horen.

Een bonte verzameling van 10 jaar Kustmarathon

Uit ervaring weet ik dat je jezelf hier al niet rijk moet rekenen op een eventuele eindtijd. Voor je het weet ben je zo maar een halfuur kwijt. Hier loop ik, zo maar als voorbeeld, iemand voorbij met een shirt aan van de stad Amsterdam. Ik zag hem terug toen ik van de douche afkwam. Hoezo een halfuur kwijt?
Het bos uit het duinpad op. Omhoog, omlaag, wind van voor, harde wind van opzij ieder keer anders. Domburg binnen, over het tegelpad. Drukte, het is alsof je hier vliegt. De Hoge Hill op. De trapjes zijn te kort om de juiste frequentie te halen en om er twee tegelijk te doen daar ontbreekt je kracht voor. Dat zal vandaag nog wel vaker gebeuren want er komen er nog wel een paar.
In de verte de toren van Westkapelle en de toren van de Reddingsbrigade maar tussen zien er zijn zit een wereld van verschil. Maar goed het grootste gedeelte (37 km) zit er op.
Bij deze trap ving ik ooit Janna even op anders was ze naar beneden gerold.

Concentratie? Of gewoon moe? (2008)

Zo komen er gaandeweg ook herinneringen van eerder naar boven. Ook nog goed in mijn geheugen dat op dit laatste stuk kramp in mijn kuiten dusdanig begon op te spelen dat je helemaal geparkeerd staat. Nu gelukkig nog niet.
“Je bent nu op het hoogste punt van de marathon” Staat op een groot geel bord te lezen. Leuk om te weten maar het bordje van 40 km  dat is veel belangrijker. Even later naar beneden via een houten trap naar het laatste stukje strand. Met recht het laatste stukje strand het water staat tot bijna onder aan het duin. Als dank krijg ik ook nog snel een kanjer van een golf over mijn schoenen.
Op de boulevard kijk je zo de Langstraat in. Wat een drukte is het daar toch altijd.
De dijk af de straat in en het finishbultje op. Klaar!!
Een hand en een felicitatie van Lein Lievense. Wat een ongelooflijk mooi evenement heeft hij met zijn bemanning er in 15 jaar van gemaakt.

Wedden dat het op 1 januari toch weer kriebelt.  Nee….Tiny niet doen!!

Donderdagmiddag,

Ook voorbereiden! Warming up

Ze zitten er weer aan te komen de grote najaarsmarathons. De voorbereidingslopen en loopjes al in volle gang. Wij hebben bij onze club zondag zo’n voorbereidingsloop, de EkoPlazaloop. Een loop over 5, 10 of 21,1 km. De start is op de markt midden in het centrum van Uden. Best een leuk evenement maar het kost zoveel aan energie en werk om zo’n dag te laten slagen. een crossje in het bos kost aanzienlijk minder tijd.
Juist vanwege het werk loop ik zelf niet mee. Zaterdagmiddag al in touw om de spullen in een vrachtauto te doen en op zondagmorgen om 6.00 u. op de markt om op te bouwen. Zou ik dan ook nog meelopen en naderhand ook nog mee opruimen dan denk ik dat ik roofbouw zou plegen. Niet doen dus.
Vervolgens gaat de week daarop het marathoncircus van start. Om te beginnen met Berlijn op 24 september. Brussel is de volgende op 1 oktober. Het weekend daarna op zaterdag de Kustmarathon en op zondag Eindhoven. De week daarna in Amsterdam. Zo gaat er elk weekend wel ergens een grote marathon van start. De een is met een al wat grotere deelname dan de ander maar in elk geval hebben ze allemaal één ding gemeen er staan deelnemers aan de start die twijfelen. Die twijfelen aan alles! Heb ik wel voldoende getraind? Heb ik wel de juiste kleding aan? Zou ik het niet te warm gaan krijgen of juist te koud? Ga ik bij de drinkposten stoppen om goed te drinken of loop ik door? Op welk tempo ga ik van start. Hard of juist behoudend. Zou ik zelf gels meenemen of de bananen van de organisatie onderweg eten?
Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt aan getwijfeld terwijl je bij de trainingen alles zo zeker wist. Alle zekerheden zijn verdwenen als sneeuw voor de zon.
Als je wilt weten hoe je een hele voorbereiding en de uitvoering volledig om zeep kunt helpen?  Lees dan dit blogje maar eens.

Een uitspraak van Honoré de Balzac moet je maar eens onthouden: “Als je twijfelt aan je macht geef je je macht aan je twijfel”