Post Tagged ‘kustmarathon’

De zwaarste!

Geplaatst: 03/10/2019 in sport
Tags:

Donderdagmiddag,

Van’t pèdje?

Net zo goed als je de vraag krijgt welke afstand je nog per week loopt krijg je ook de vraag welke wedstrijd die je gelopen hebt was de allermooiste? Er zijn best veel wedstrijden met enorm goede herinneringen. Een paar keer van Parijs naar Rotterdam. Geweldig. Twee keer Slachtemarathon heel bijzonder. Ook bijzonder de Tamarathon samen in prima gezelschap. Je ziet het het zijn niet de wedstrijden waar het op tempo aankwam om het predicaat bijzonder te krijgen.
Maar de allermooiste, zonder enige twijfel is de wedstrijd die ik vandaag op de kop af 10 jaar geleden liep. De Kustmarathon, nu inmiddels marathon Zeeland, van 2009. Voor de start op die zaterdag zei Ruud me al: “Pa ik denk dat je deze voor de poorten van de hel moet wegslepen” Om iets over 17.30 u. bleek het maar al te waar te zijn.
Oké… bij de start viel het allemaal nog wel mee. Zeker in de beschutting van de huizen en de medelopers maar eenmaal op het eerste stukje strand, de Scheldekering en de Veerse dam trok de wind nog even aan. Bij Vrouwenpolder weer het strand op. Hoog water, mul zand en water over je schoenen. Het water neemt zand mee en laat dat achter in je schoenen. Die gaan heel snel te krap worden.. Maar niet alleen de lopers hebben het zwaar het publiek waait zowat uit hun jas. Paraplu’s die hebben het allang begeven.
Ook de vrijwilligers die de drankposten bemensen zijn hun kraampjes allang kwijt. Die liggen allemaal al onder bij de dijk.
Op de dijk net voor Westkapelle stond de wind in een dusdanige richting dat je rechterbeen als je dat op zwaaide dan sloeg de wind dat been achter je linkerkuit. Verschillende valpartijen hierdoor gezien.
De meest lastige wind stond op het laatste gedeelte duinpad net na de toren van de reddingsbrigade. Je waaide op sommige ogenblikken compleet van het pad.

Een mooi eerbetoon deze finishlein

Maar ondanks alle ellende ontstaat er tussen de lopers, vrijwilligers en publiek een soort van lotsverbondenheid die je voelde tot in het diepst van je lijf. Dat gevoel dat heb ik nadien nooit meer bij een wedstrijd gehad.
Ook geen ogenblik er aan gedacht om er de brui aan te geven. Het enige doel was het passeren van de finishlijn. Met een tijd van 4:32’was dat mijn langzaamste marathon ooit.

Maar gelukkig kan ik zeggen: “ja die van 2009 met die wind was ik er ook bij”
De bijbehorende verslagen zijn hier en hier te lezen

Dat er nog 8 deelnames meer zouden gaan worden had ik toen in de verste verte nog niet aan gedacht. Maar de editie van 2009 die blijft mij het beste bij.

Advertenties

Zwoegen?

Geplaatst: 26/10/2018 in sport
Tags:, , ,

Vrijdagmiddag,

Zwoegen

Vanmorgen kwam er op Facebook een foto voorbij van de Kustmarathon in 2009. De foto was gemaakt op het losse zand van het strandgedeelte. 2009 was het jaar van de stormachtige wind die je recht op de kop had. Zwoegen was dat. Nou moet ik zeggen dat als je de Kustmarathon loopt het na de trap bij de Reddingsbrigade naar Zoutelande altijd wel zwoegen is om het even welke weersomstandigheden het dan ook zijn.

Nou liep ik dit jaar voor het eerst in 10 jaar niet in het Zeeuwse maar toch wilde ik dit jaar nog graag een marathon lopen. Mijn keuze is gevallen op de Berenloop op Terschelling. Heb ik ook goeie herinneringen aan. Ik liep daar in 2011 en 2014. De voorbereiding in gegaan en heb wel gemerkt dat de jaren onderhand echt gaan tellen.  Je hoort mij iet klagen want er zijn niet zo heel veel leeftijdsgenoten die het nog in hun hoofd halen om een uitdaging van een marathon aan te gaan. Geloof me vrij een uitdaging gaat het worden.

Dus zondagmorgen 4 november in alle vroegte samen met Jeroen, mijn oudste zoon, vertrekken richtig Harlingen om met de boot van 8:45 u. te vertrekken naar West-Terschelling.

Ook hier zwoegen al lijkt het minder te zijn.

Ongetwijfeld zullen we daar een aantal bekenden treffen. Een fantastisch sfeertje altijd met allemaal lopers of toeschouwers aan boord. We zijn dan mooi op tijd aan de andere kant om van start te kunnen gaan. Aan prognoses ga ik me niet wagen maar dat het zwoegen en werken gaat worden daar ben ik nu al van overtuigd.

En waar ik ook zeker van ben is dat ik hartstikke blij zal zal zijn als ik de rode loper opdraai om onder de Brandaris te finishen. Misschien wordt het wel mijn allerlaatste marathon die er nog gelopen wordt. Wie zal het zeggen? In elk geval heeft mijn huisarts indertijd ongelijk gehad want die legde me in 1993 een loopverbod op want: “ouwe mannen” zo zei hij:  “moeten maar gaan biljarten en liefst niet op een groot wedstrijdbiljart want dan moet je te ver lopen”. Wat een geluk dat ik zijn remedie in de wind heb geslagen.
Eerlijk is eerlijk ik kijk er nu wel tegenop maar even zo goed zoals ik het altijd tegen anderen zeg: ” Je lijdt het meest voor de pijn die je vreest”

Kustmarathon!

Geplaatst: 13/09/2018 in sport
Tags:, ,

Donderdagavond,

Mijn eerste Kustmarathon in 2008

Raar eigenlijk dat ik dit jaar na een serie van 10 deelnames aan de Kustmarathon deze keer verstek laat gaan. 10 keer is een mooi aantal om te stoppen maar een beetje een raar gevoel is het toch wel. Vanmorgen tijdens mijn duurloop moest ik daar wel aan denken want meestal was het op deze donderdag dat ik mijn langste duurloop liep in de voorbereiding.
Maar ondanks het niet deelnemen in het Zeeuwse kriebelt het tegelijkertijd om toch dit jaar nog een marathon te doen. Goeie herinneringen heb ik aan mijn deelnames aan de Berenloop op Terschelling.
In 2011 samen met het hele start to run team een heel lang weekend op Terschelling gewonnen als beste locatie van Nederland. Zelf liep ik toen samen met Inge die daar haar eerste marathon liep. Een formidabel mooi weekend.
Een paar jaar later kreeg ik een uitnodiging van een aantal lopers/loopsters van de woensdagavondgroep of ik mee wilde naar de Berenloop. We zouden op zaterdag vertrekken en op maandag weer terug. Het duurde niet erg lang voordat ik er ja op zei ondanks dat er maar 4 weken tussen twee marathons zat. Toen ook meteen de afspraak met de groep gemaakt van start te gaan op 5’50”– 6’/km.

Hier was het nog gemakkelijk.

Na bijna 30 km was ik nog de enige van de groep die was overgebleven de rest was op achterstand geraakt terwijl we toch aardig nauwkeurig op de afgesproken tijd liepen. Op dit punt kon ik nog lekker doorlopen en liep toen die keer met een negatieve split van bijna 3′
Bij de opgang naar het strand riep er een loper naar me: “Hé…je mag hier maar 30”. 
Met deze gedachten en herinneringen toch maar weer ingeschreven voor de Berenloop.
Meteen vanmorgen maar weer eens een duurloop gemaakt van bijna 25 km. Er zal tenslotte ruim 42 km overbrugd moeten worden.
Mijn laatste? Wie zal het zeggen!

Hier het groepje nog compleet.