Archief voor de ‘sport’ Categorie

Wat een halfjaar!

Geplaatst: 09/07/2020 in sport

Donderdagmiddag,

Zo liggen er in en om Uden een 200-tal van dit soort poelen en vijvers

Zo wens je tijdens de feestdagen iedereen alle goeds toe en dan slaat er een virus toe die alles maar dan ook echt alles overhoop gooit. Gelukkig ging Nederland dan op een dusdanige manier op slot dat je nog wat boodschappen kon doen als je je tenminste aan de geldende regels hield. Ook individueel buiten sporten kon dan ook nog. Met z’n tweetjes wandelen ging ook mits je wegen koos waarbij je op afstand van elkaar kon blijven. Maar voor de rest kon er niet zoveel.
Het ergste vond ik, terwijl ik er niet zo heel veel mee te maken had, dat opa’s en oma’s in verzorgingstehuizen geen bezoek mochten ontvangen. Mensen vaak toch al niet te breed meer in hun kennissenkring bijna opgesloten op een kamer van niet al teveel vierkante meters. Dat vond ik erg.

Maar goed laat ik me nu even beperken tot het hardlopen. Eind januari kreeg ik last van mijn rechterknie en was daarvoor in behandeling bij de fysio. Na een paar behandelingen ging het allemaal weer wat beter moest ook de fysio zijn praktijk op slot gooien. Voorzichtig pakte ik het lopen weer wat op maar er was toch wel het een en ander veranderd. Normaal verzorg ik twee trainingen op de baan. De omvang van km’s is dan niet zo groot. Wat wel een voordeel van deze trainingen is dat ik een paar keer per week alle oefeningen mee doe. Goed voor me om mijn spierstelsel wat in orde te houden.

Begrazingsgebied?

Een aantal weken gaat het nog wel om thuis wat oefeningen te doen maar het verwaterd in de loop van van de tijd. Het aantal km’s dat ik maak wordt niet geringer. Voor een halfuurtje ga ik niet het bos in. Door het wat minder werken aan mijn spierstelsel en een uitbreiding van het aantal km’s kon het bijna niet uitblijven dat het volgende euvel zich zou aandienen. Mijn rug ging opspelen en wel op zo’n manier dat lopen dus helemaal niet ging. Zelfs wandelen ging niet meer.
Inmiddels mochten we  de trainingen met de recreanten ook weer opstarten. Nog niet op de baan maar wel in bos. Noodgedwongen ging ik dan op de fiets mee. Dan deed ik op minst toch iets aan beweging.

Ze maakte me het niet gemakkelijk op de fiets. #kluunen

Nu een aantal weken geleden mocht de fysiopraktijk ook weer open en zowaar met een aantal behandelingen werd mijn rug snel weer dusdanig los dat ik vorige week het lopen weer op heb kunnen pakken.
Vanaf volgende week mogen we ook weer op de baan. De trainingsomvang wordt er weer wat minder door. Het oefeningenpakket weer wat groter. Dus ik denk wel dat het weer goed komt tenminste met het lopen.
Hoe het zal vergaan met de coronaperikelen? Wordt het ooit weer helemaal zoals het was? Ik hoop van wel maar heb er wel een hard hoofd in.

Maar eens zien of dat er in het najaar weer wat wedstrijden georganiseerd gaan worden. Zeker de grootschalige evenementen dat gaat nog heel wat voeten in de aarde hebben. Met twee maanden verder zal er wel weer meer duidelijkheid hieromtrent zijn. Het zal toch een moeilijke klus blijven met heel wat meer vrijwilligers dan tot nu toe en het is al zo lastig om die aan te komen.

De tijd zal het leren.

In elk geval vanmorgen weer ruim een uur gelopen. Die meters nemen ze me niet meer af.

Donderdagavond.

De mooiste!

Onlangs kwam er een bericht op Facebook voorbij van de Stichting Vrijwillig Landschapsbeheer of er in Uden nog steeds mooie zandweggetjes of karrensporen waren. Ze wilde daar een top-20 van samenstellen als er al zoveel van die paadjes zouden zijn. Verharde landwegen of fietspaden telde dus niet mee.
Als ik in het buitengebied loop kom ik wel over een aantal van weggetjes die aan de criteria van de Stichting zouden voldoen.
Het mooiste pad voor mij is de Schotenweg, niet omdat ik vind dat die weg zo geweldig mooi is maar hij maakt wel deel uit van een van mijn looproutes die ik regelmatig loop. Het is een route van een kleine 16 km en laat echt alles wat de westkant van Uden in zich heeft zien.

Als ik bij mij de deur uitloop en na een paar 100 m draai ik rechts de St. Annastraat in. Nu een redelijk gewone straat met huizen gebouwd begin jaren ’50 van de vorige eeuw. Als je hier destijds woonde dan woonde je ook ergens. Aan het einde van de straat schuin de Helenastraat over en ga je Oud Moleneind in op zijn Ujes “auw mullesènd”. De naam zegt het eigenlijk al hier hield de verharde weg op en ging je de “grond in”. Nu uiteraard niet meer. Net voor het tunneltje dat onder de A50 doorloopt ga ik een natuurgebiedje in dat is aangelegd ter compensatie van de aanleg van de A50. Er zitten een paar poelen en een paar bultjes in. In de lente een gekwaak van kikkers.
Dan is er een stukje asfalt. Het kan niet anders want ik moet de A50 over, eronderdoor in dit geval. Een stukje asfalt nog. De Egelweg daarna het bruggetje van de Leijgraaf over en meteen rechtsaf. Je kunt het verharde fietspad nemen maar aan de boorden van het riviertje ligt ook een zandpad.

           Kiezen voor het zandpad

Mijn voorkeur heeft het zandpad. Aan weerszijden van het verhard fietspad over de volle lengte staan knotwilgen. Het krioelt hier in de lente van de vogels evenals in het water zelf. Je merkt aan alles dat je hier een een laag gedeelte van Uden loopt en heet dan ook niet voor niks “het Ujes Broek” Aan het einde van het onverharde pad ga ik het bruggetje over met een stuw die het water tegenhoudt anders loopt het allemaal weg en dat is de bedoeling niet. Het stuwtje is ook de aanleiding geweest om hier een vistrap te bouwen.

Vervolg mijn route op een verhard fietspad, de Beemdenweg” Het kan bijna niet anders dat er aan de route een varkensbedrijf zit. Je ruikt dat bijna altijd. Bij een vervallen schuurtje in de berm, hoe lang zou het er nog staan, sla ik linksaf een zandweggetje in.

       Zo ging het 100 jaar terug nu nog zo!

Hier kom je terecht in een van Nederlands meest unieke gebieden de Peelrandbreuk  Dit verschijnsel komt hier wel heel erg aan de oppervlakte. Je weet ook nooit of je natte voeten haalt of niet dat kan van dag tot dag verschillen. Niet voor niks liggen er op sommige plekken roosters anders wist je zeker dat je natte voeten zou hebben. Je komt uit op de Karperdijk. Tegenwoordig draai ik hier rechtsaf om een eindje verder de Steeuwichtweg in te slaan. Meteen aan het begin van deze straat ligt een antieke houtzagerij. Meestal op zaterdag open voor demonstraties.

  Knuppelbrug? Ik prefereer voor “knuffelbrug”

Ik vertelde net dat ik tegenwoordig op de Karperdijk links afsla want sinds een paar jaar is via een crowdfunding actie een knuppelbrug gemaakt zodat je door het Annabosje kunt met droge voeten. In het allereerst bestaan van de loopbrug zag ik een stel samen op brug in een redelijk innige omstrengeling. Voor mij veranderde de naam onmiddellijk van knuppelbrug in “knuffelbrug”. It’s all in a name”

Aan het einde van de brug een paadje door en kom ik uit op Schotenweg. Dit karrenspoor komt uit bij een weitje de eigenaar van het weitje heeft op beide hoekpunten een soort van sluisje gemaakt zodat de loper en voetganger er wel door kunnen maar zijn jong vee dat er graast niet. De enige keer dat ik hier moet opletten is als er een bordje op het sluisje hangt: “pas op voor de stier” Afhankelijk van de plaats waar het beest staat is de diagonale oversteek snel gemaakt.

              Geen bordje “pas op de stier”

Aan de afwateringssloot van het pad waar ik nu uit kom zie je hoeveel ijzeroer er hier in de grond zit. De sloot is echt roestbruin. Het pad dat ik nu over moet noem ik het derde generatie pad. In eerste instantie een pad langs een bijna altijd droogstaande sloot nam de bermbegroeiing steeds toe. Het looppad werd automatisch een halve meter opgeschoven. Op de eerste plekken zie je het pad weer wat opschuiven vandaar de naam, die ik overigens zelf heb verzonnen, het derde generatie pad.
Tussen het café “de Pier” en speelboerderij “Hullie”  kom ik uit op de Schansweg.  Hier is nu bijna 6 km gelopen.
Na 50 m linksaf een zandpad in: “Poeskespad”. Ooit stond er een straatnaambordje maar door schade en schande wijs geworden staat er dat niet meer. Het bordje werd om de haverklap gejat.

Via dit pad komen we in een heel ander gebied terecht. Een zandverstuivingsgebied Bedaf. Vanaf hier gaat het een pittig halfuur worden. Met wat klimmetjes en los zand…veel los zand.

                Een bult los zand

Een zijweg van Poeskespad in staan we meteen aan de voet van stevige bult. Niet dat die nou zo hoog is maar redelijk steil oplopend en mul zand. De energie van je afzet stamp je hier de grond in en wordt derhalve niet gebruikt om naar boven te komen. De afdaling die volgt is niet los maar vergeven van boomwortels, Op tempo afdalen? Enkels breken denk ik dan. Of je moet een gems zijn.
We volgen de rand van het bos en het zand en komen voorbij eikenbomen met luchtwortels. Ze zijn gegroeid en vervolgens is het zand er gewoon bij weggewaaid. Bij mist en schemering een spookachtig gezicht. Wat verderop een poel waar ik van weet dat die er minstens 70 jaar ligt. Wij kwamen er vroeger met ons gezin en een aantal buren in de schoolvakantie. Een melkbus van 40 liter aanmaaklimonade, stapels gesmeerd brood en soms ook nog pannenkoeken mee. Compleet feest.
Er begint weer wat water in de poel te komen het laatste jaar stond die droog. Het grondwater moet hier nog bijna een meter omhoog.

                                                   Luchtwortels

Afgelopen herfst heeft er op het laatste deel een stevige bosomvorming plaatsgevonden. Lees nagenoeg alle dennenbomen omgezaagd. Men hoopt te bereiken dat er weer een heidegebied ontstaat zoals het vroeger was voordat ze dennen geplant hebben ten behoeve van de mijnbouw. Er was stuthout nodig
We lopen nu het gebied uit een via een laanachtig pad. De bomen langs het pad staan in een soort korf om de jonge boompjes te beschermen tegen de reeën die anders de bast van de boompjes aten. De boompjes zouden het niet overleefd hebben.

Laantje met beschermde stammen

In dit stukje dat zo’n 10-15 jaar geleden nog landbouwgrond was lopen nog een 5-tal Schotse Hooglanders. In dit gedeelte is een experiment in gang gezet. Er zijn heideplantjes van geplagde heide van de Strabrechtse heide, ja…die heide van ’t is voor niks. Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt.
Een stukje verhard fietspad weer terug naar het verstuivingsgebied maar nu niet onderlangs maar erboven overheen. Het eerste stukje een smal meanderend pad met wat hoogteverschilletjes maar dat mag hier nog geen naam hebben.
De steile klimmetjes komen een eindje verderop. Er is er altijd eentje bij die de ergste is.

Even kijken hoe de tuin erbij ligt

Boven over de heuvelrug zijn er prachtige uitzichtpunten. Het hoogste punt dan Bedaf ligt op gelijke hoogte als de toren van de St. Jan in Den Bosch.
Een van de bulten wordt in de volksmond “de blote kont”genoemd en van dit punt af kun je, mits het helder weer is ook het provinciehuis in Den Bosch zien.
Een stuk los en mul zand brengt ons weer bij de eerste bult nabij Poeskespad. Opletten bij het omhoog lopen voor de wortels.

Nog 5 km en we zijn weer thuis. Eerste stuk over het derde generatie pad naar het vee sluisje. Nee..geen stieren in de buurt.  De Schotenweg weer op. De Karperdijk, de verbindingsweg van Uden naar Vorstenbosch, doorsnijdt de Peelrandbreuk. Zodoende zijn er twee gebiedjes ontstaan wat voor een probleem zorgde voor de padden. Ieder jaar werden er een paar honderd doodgereden door het autoverkeer.  Sinds een paar jaar niet meer want er is een paddentunnel gemaakt.
Dan weer rechtsaf het natte gebied in, roosters zijn er niet voor niks anders had je er altijd natte voeten. Een sloot met roestwater over en dan is weer zo’n bijzonder plekje.

Rustpunt waar je zicht hebt op de skyline van Uden

Een grote boomstam ligt er als rustbankje met groot gegraveerde letters: ‘T Benkske” Niet zonder reden hier neergelegd. Op hun dagelijkse wandeling van een ouder stel dat hier in de buurt woonde moesten hier noodgedwongen echt even rusten. En dat deden ze juist hier op deze bijzondere plek. Je zit er in de luwte, je ziet recht voor je de Peelrandbreuk, in de verte de grote Petruskerk in het dorp, de toren van de Pius X kerk, iets naar rechts de molen van Jetten. Kortom de Skyline van Uden Aan de zijkant van het bankje zit een koker met een notitieblokje en een pen je kunt er je bevindingen in kwijt. Ik heb me laten vertellen dat er al verschillende van die kleine notitieboekjes vol zijn. Maar ook, en dat is een stuk minder leuk natuurlijk, zijn er ook boekjes meegenomen en vernield.

Het pad vervolgend ruik ik dat ik weer op de Beemdenweg kom. Langs de Leijgraaf op waar het met zuidwestenwind aardig koud kan zijn. Een aantal jaren geleden is het talud afgevlakt en door het water tegen te houden dan wel snel af te voeren loopt een deel van het talud steeds onder water of staat nagenoeg droog. En ook mede door de stroomsnelheidsverschillen ontstaat er een heel diverse begroeiing.
Linksaf het bruggetje weer over.

    Fietsbrug in de avond mooie verlichting

Viaduct en het fietsviaduct onderdoor en dan nog een bultje over ben ik binnen 1 km weer thuis.
Dat laatste stukje natuurcompensatie is er als geluidswerendscherm een hele wand van zonnepanelen geplaatst die aan weerszijden energie opwekken. De Solarhighway.

Als ik thuis ben zijn er 16 km weggetikt maar wel heel bijzondere km’s. Daarom is voor mij de Schotenweg een van de mooiste onverharde karrensporen van Uden. een gerenommeerd Udense wandelaar heeft van al de genomineerde paden een wandelroute gemaakt van ruim 40 km. De foto’s en het verslag kun je hier lezen.

Zou je de route, die voor mij best bijzonder is, ooit eens willen meelopen? Laat het maar weten.

Weer een jaar!

Geplaatst: 17/12/2019 in sport
Tags:, , ,

Dinsdagavond,

Zo’n ochtenden zijn er niet veel

Nog een paar dagen en trainingen te gaan dan is het weer Kerst en daarna nog een week en zit er 2019 al weer helemaal op. Een jaar waar mijn aantal trainingskilometers niet heel veel is afgenomen met de jaren daarvoor. Het aantal wedstrijden wel dat is wel drastisch afgenomen. Ik verwacht ook niet dt dat nog gaat toenemen in het komende jaar.
Vind ik ook helemaal niet erg. Bij een wedstrijd ben je zo op jezelf aangewezen dat je minder oog hebt voor de omgeving of je medelopers. Dat is ook een van de reden waarom ik graag trainingen doe op de baan en duurlopen maak met een groep. Er is dan altijd wat te kletsen.
Behalve als ik op donderdagmorgen mijn duurloop maak. Dat is de laatste jaren altijd in mijn uppie. Dan is er niet veel te kletsen tenzij ik onderweg iemand tegenkom. Dan moet er even bijgepraat worden. Vaak zijn dat mensen van staatsbosbeheer of vrijwilligers van landschapsbeheer. Een kwartiertje ben je zo verder. In tijd dan niet in afstand.

Dezelfde ochtend in 2012

Maar nu dan loopt het jaar weer op zijn eindje. Een mooie gelegenheid voor veel sporters om eens terug te kijken hoe je jaar was en een gelegenheid om verder te kijken om eens te zien welke doelen je jezelf stelt. Voor een aantal ligt het al vast want voor sommigen voorjaarsevenementen moet je al ingeschreven hebben want anders zit het al vol.

Vandaag stuurde ik alle groepen een nieuwjaarswens met een foto. Die foto maakte ik ooit op een zaterdagmorgen in december 2012. De baan was glad en we trainden in het park. Het was kraakhelder en het zonnetje scheen. Ik geloof niet dat ik ooit een mooiere ochtend meemaakte.

Ook vanaf hier wens ik alle lezers fijne Kerstdagen en een heel gezond en sportief 2020 toe.