Archief voor de ‘sport’ Categorie

Soms heb je dat!

Geplaatst: 20/06/2019 in sport
Tags:, , ,

Donderdagavond,

Even helpen (foto Nicole)

Afgelopen maandag stond er een groep van zo’n 20 lopers en loopsters klaar voor een duurloop van 100′. Op maandagavond zijn onze duurlopen altijd op een tijd nooit op afstand. Iedereen weet dan waar die aan toe is. Het was warm en stoffig en in plaats van ieder half uur een drinkstopje maar iedere 20-25′. Ik weet dat iedereen dan de tijd neemt om te drinken.
We beginnen op wat smallere paadjes waar je maar amper met twee naast elkaar kunt lopen. Het gevolg is een lang lint want op een lastige ondergrond moet je ruimte laten tussen je voorganger om voldoende zicht te houden op de ondergrond.
Alles wees erop dat het een gewoon duurloopje zou worden. Totdat we het bos uitlopen en langs een weiland komen.

Geboren! (foto Nicole)

Een groepje van een 5-tal koeien stond nieuwsgierig te kijken naar een koe die op de grond lag. Het werd ons duidelijk dat de liggende koe aan het bevallen was. De situatie gaf wel aan dat dit niet heel lang meer zou gaan duren. Een van onze lopers sprong over de afrastering om van korter bij de situatie te beoordelen. En eigenlijk op het moment dat hij bij de moederkoe komt komt het kalfje naar buiten. Onze loper haalt het vlies van het hoofdje van het kalf en meteen staat moeder op en begint het kalfje schoon te likken en nog een minuut verder staat het kalfje ook op zijn eigen pootjes weliswaar nog wankel maar wel staan.
Nou loop ik best al wat jaren rond maar zo’n geboorte tijdens een duurloopje maakte ik nog niet mee.
Je snapt dat het een onderwerp van gesprek bleef in de rest van de duurloop. De gebeurtenis maakte ons loopje wel heel bijzonder.

                               Moeder en kind maken het goed! (foto Nicole)

 

Advertenties

Donderdagavond,

Exmoor pony’s die vanmorgen mijn pad kruisten

Al minstens 15 jaar loop ik met grote regelmaat door het natuurgebied “De Maashorst” In de tijd dat ik er liep is het gebied in al zijn facetten aardig veranderd en ik verwacht dat dit nog wel een aantal jaren door zal gaan. Binnenkort is er een foto expositie over de bosomvorming waar ze al 22 jaar mee bezig zijn. Was het begrazingsgedeelte in de beginperiode nog behoorlijk gering van oppervlakte en er graasden Schotse Hooglanders. Die maakten mooie paadjes waar je heerlijk op kon lopen en kwam je ze tegen dan liep je er gewoon langs en in de meeste gevallen keurden ze je nog geen blik waardig. Nu is dat een stuk groter alleen jammer dat een groot gedeelte is afgezet met schrikdraad waar de Wisenten achter staan. Ze moeten wennen zegt men.

Was het bos, een productiebos,  om de mijnen te voorzien van voldoende stuthout. Dat is niet meer nodig dus een groot gedeelte is gekapt om de structuur wat meer open te maken. Wat er ook veranderde was dat een perceel dennenbos werd doorsneden door kaarsrechte lanen met loofbomen dit om de mogelijkheid te hebben in geval van een bosbrand om bij de lanen de brand een halt toe te roepen.

De grootste voor de draad de andere erachter.

Ook een groot aantal van deze loofbomen hebben het loodje gelegd. Er werden 3 manieren toegepast men zaagden een aantal om en het hout werd afgevoerd. Sommigen werden “geblest”. Je zaagt met een kettingzaag twee evenwijdige banen in de omtrek van de boom en ook deze gaat eraan. De derde manier was gewoon met brute kracht omduwen met de stam over het rechte pad. Zodoende het pad blokkerend. Inmiddels een paar jaar verder zie je nieuwe paadjes om de obstakels heen ontstaan en het wordt een mooi meanderend pad.

Waar ook weer nieuwe paden ontstaan zijn de looplijnen van de Taurossen. Ze lopen anders dan destijds de Hooglanders. Die sporen die ze maken worden ook leuke paadjes om te lopen. En wat dan ook nog het geval is die paadjes komen in de meeste gevallen ook nog uit bij een mogelijkheid om te drinken.

Drinkplaats.

Tja….de poelen. In aanvang de Maashorst een droog gebied omdat de landbouw het water snel afvoerde om het hele jaar door hun percelen toegankelijk wilde hebben. Grote stukken cultuurgrond zij weer toegevoegd aan het natuurgebied en kan men het water langer vasthouden. Er zijn inmiddels al zo’n 200 van die poelen in het hele gebied. Prima drinkplaatsen voor de grazers maar ook een perfecte plaats voor kikkers, paden en hagedissen.

Als je dan zoals vanmorgen je zwerfloopje hebt door het gebied en je bent even op bepaalde plekken niet meer geweest dan zijn er zomaar opeens nieuwe paadjes. Zo zie je maar het is een heel dynamisch gebied dat nog bij lange na niet uit ontwikkeld is. Ik hoop dat ik er nog een aantal jaren doorheen kan zwerven.

Zondagavond,

Het vlonder pad

Mijn duurloop op donderdagmorgen begon iets later dan dat ik doorgaans gewend ben. Dorothé had een aantal weken geleden te kennen gegeven om eens met mij samen te lopen in onze omgeving.
Sowieso vind ik het altijd leuk om onze omgeving te showen aan mensen die hier of nog niet of maar sporadisch hier liepen. Natuurlijk wil ik wel weten hoelang dat iemand mee onderweg wil zijn. In dit geval wist ik wel een rondje te vinden dat een loopster die doorgaans alleen in de polder lopen gewend is wel zou aanspreken.
Na een kop koffie zijn we samen even na 10 uur vertrokken.
Aangezien ik niet midden in de natuur woon is de start over verhard terrein. Maar eenmaal het dorp uit wordt de ondergrond zachter.
Na een afstand van iets meer dan 3 km lopen we over een nagenoeg nieuw vlonder pad. Al er dat niet lag was lopen op dit stuk niet mogelijk. Je zou er tot boven je knieën het moeras in schieten. Nu heb je de mogelijkheid om precies op de Peelrandbreuk te lopen.

Selfiemomentje

Als we daarna Bedaf opdraaien dan wordt het werken. Mul zand, heuveltjes niet hoog niet zo lang maar enkeldiep door het losse zand. Dit stuk duurt een kwartier. Dan is het weer tijd voor een rustiger gedeelte. Een stuk dat 10 jaar geleden nog landbouwgebied was. Destijds toen het gebied in eigendom kwam van natuurbeheer is de rijk bemestte grond afgeschraapt en dan maar zien wat er komt te groeien. Er grazen in de dit stukje nog een 5-tal Schotse Hooglanders. De enige die nog zijn overgebleven in de Maashorst. Dit gemakkelijke stukje duurt niet zo heel lang maar wel voldoende van lengte om weer wat op rust te komen.
Via een smal kronkelig paadje staan we weer midden in het losse zand. Op de terugweg lopen we niet onderlangs maar boven over de heuvelrug. Gemakkelijker? Lastiger? Maar of dat je de kat of de hond gebeten wordt maakt niet zo veel uit.

Ik hoor aan de ademhaling van Dorothé dat ik me wat gedeisd moet houden. Dit terrein niet gewend. Schuin door een weitje gaan samen even op ’t bengske’ zitten met het uitzicht op de skyline van Uden.

Bedaf door de ogen van Dorothé

Helaas geen pen in de notitieblok kokertje om er iets in te schrijven.
Nog een paar niet al te moeilijke km’s zijn we weer thuis. Ruim 2 uur onderweg geweest.

Even wat drinken, douchen en een lekker boterhammetje eten dat er na zo’n loopje wel ingaat.  Net voor de avondspits vertrekt mijn gaste weer richting huis. Na 90′ een whatsappje: “veilig weer thuis wel kramp gehad onderweg” Ik zei het al deze ondergrond niet zo gewend.
Genoten van het lopen en het gezelschap.
Denk je nu dat zou ik ook wel willen? Wat let je om contact met me op te nemen?