Post Tagged ‘blessure’

Hardlopen en blessures!

Geplaatst: 09/08/2016 in sport
Tags:, , ,

Dinsdagmiddag,

Dat liep niet meer.

Dat liep niet meer.

Je krijgt van niethardlopers regelmatig de opmerking: “ik begin er niet aan want voor je het weet heb je een flinke blessure te pakken” Ik denk vervolgens blijf maar lekker op de bank zitten het risico dat je dan loopt is niet zo groot maar of dat het gezond is da’s vers twee.
Maar neem nou in mijn geval ik loop nu meer dan 30 jaar hard en er zijn inderdaad wel een paar blessures geweest. Zeker in het begin gebeurde het nog wel eens dat ik een pijntje had hier of daar. Maar ondersteuning van een fysio was daar nooit bij nodig. Vaak wel even van het gas af en wat minder doen. Maar al bij al valt het wel mee.
Mijn eerste serieuze mankement kwam in 1994 ik had net twee jaar op een rij een stevige marathontraining achter de rug en in dat najaar liep het steeds slechter en moeizamer totdat ik van een baantraining  thuiskwam en ik nadat ik even had gezeten kwam niet meer overeind. Dat ging gewoon niet. Moest ook op handen en voeten de trap anders ging het niet. Het kostte een paar behandelingen om mijn SI-gewrichten los en mijn bekken en heupen weer recht te krijgen.

Dit waren niet de boosdoeners

Dit waren niet de boosdoeners

Mijn volgende serieuze blessure in 2001 was een gescheurde en rafelige meniscus van mijn rechterknie. Maar voordat die diagnose gesteld werd was ik een aantal maanden verder. Alleen wachten op een MRI scan was je al 6 weken verder. Daar kwam nog eens de wachttijd op een kijkoperatie bij. Het voelde na de operatie als een verademing en de revalidatie kon beginnen. Een maand na de operatie kon ik alweer een paar km langzaam lopen. Twee maanden nadien nog niet verder dan 10’en dan was het op. Mijn knie protesteerde heftig. Goede raad was duur. Na nog een aantal weken wat gesukkeld te hebben vroeg mijn fysio om al mijn schoenen mee te nemen. Niet alleen mijn loopschoenen maar ook die ik in mijn dagelijkse doen ook droeg. Ja….ook mijn brandweerlaarzen. Hier kwam de boosdoener al snel te voorschijn. Op mijn werk moest ik veiligheidsschoenen dragen die anti-statisch waren. Laat nou net in dat paar schoenen de fabrikant de tussenzool vergeten zijn om in te doen. Dus de stand van mijn voet was tov mijn knie helemaal niet goed. Na een stel nieuwe werkschoenen kon ik na een paar weken weer een uur zonder pijn. Soms kan de oplossing zo simpel zijn.

Toen wel erover.

Hier wel er over.

In 2005 was eigenlijk niet eens een hardloopblessure maar zondigen tegen jeugdig overmoed. Een hekje was de boosdoener. Het hekje was te hoog of mijn sprongetje te laag. Het gevolg was een gebroken schouder. De kop van mijn opperarmbeen zat in twee helften in het kommetje. Als er ooit iets pijn deed dan was dat het wel. Na 6 weken van niks lopen deed ik met mijn beide zonen mee in Den Haag aan de CPCloop.

En nu heb ik wat last van mijn linkerknie. Die krijgt nu wat extra rust. Deze week wordt er gewoon niet gelopen. We zien volgende week wel weer aan. De groep waar op maandagavond altijd een duurloop mee maak was verbaasd toen ze me gisteren op de fiets zonder hardloopkleding zagen staan. Ik heb er nog niks van gehoord hoe het hun verging dus het zou zo maar kunnen dat ze nog niet terug zijn. De padvinders of dwaalgasten?

 

Advertenties

Geduld is een schone zaak!

Geplaatst: 26/01/2016 in sport
Tags:, , ,

Dinsdagmiddag,

Ze ver is het nog net niet.

Ze ver is het nog net niet.

Als januari bijna ten einde loopt dan begint iedereen al weer te denken aan de lente en zeker als het dan de omstandigheden van gisteren zijn. Hier scheen de hele dag de zon en liep de temperatuur op tot zeker 15 graden. Uit de wind en in de zon kon je gewoon buiten zitten. Als er dan op maandag een duurloopje op de planning staat dan sta je wel eens op scherp om dat met deze omstandigheden over dag te doen. Geduld mènneke geduld, vanavond zal het ook nog wel prima weer zijn om te lopen en dan mag je met de groep. Met die gedachte in mijn achterhoofd is het geduld wel op te brengen. Maar berg je, februari moet nog komen!

Een ander ongeduld dient zich aan bij de lopers/loopsters die zich aan het voorbereiden zijn op een voorjaarsevenement. Hun trainingen worden nu langzaamaan wat langer en in sommige gevallen beginnen er al pijntjes de kop op te steken. In zekere mate begint er dan al wat onrust in hun trainingen te sluipen. En omwille van de tijd durft men het niet aan om een weekje extra rust in te plannen of in elk geval de trainingsomvang terug te nemen. Blijf je nu  maar stug doorgaan is er alle kans op een stevige blessure in de komende weken en kun je je voorjaarsplanning wel schudden. Negeer de signalen die je lichaam afgeeft niet. Je lijf probeert je wat te vertellen. Luister er naar.
Natuurlijk snap ik best dat je zo graag wil maar stel dat je door een blessure een loopje moet missen wat is er dan uiteindelijk overboord? Werken voor het najaar? Of zeer waarschijnlijk is het zo dat er nog wel meer voorjaren in het verschiet liggen. Een hardloopleven duurt langer dan alleen een wedstrijd in het voorjaar.

Daar moest ik gisterenavond aan denken tijdens ons “leek wel lente loopje”.  Een rondje dat op de planning stond voor 1:45′ en ik klokte af op 1:45’04”.

Gezondheid!

Geplaatst: 13/08/2015 in sport
Tags:, ,

Donderdagmiddag,

Een schitterend mooi stukje in de laatste fase van onze duurloop vanmorgen.

Een schitterend mooi stukje in de laatste fase van onze duurloop vanmorgen.

Na het verschrikkelijk opluchtende telefoontje van afgelopen dinsdag dan denk je weer eens na over het feit dat er niet veel aan je lijf hoeft te mankeren of het gaat helemaal fout. En ik zou niet weten van hoeveel verschillende processen een lichaam aan elkaar hangt. We gaan er gemakshalve maar vanuit dat alles maar functioneert zoals je denkt dat het behoort te functioneren. Gemakzuchtig misschien?
En wat mij dan weer in hoge mate verbaast dat er behoorlijk vaak ongelimiteerd misbruik wordt gemaakt van een lichaam. Van alles wordt er zomaar ingekwakt en er wordt zelden of nooit bij stilgestaan of dat het lichaam allemaal behappen kan. Ik zeg lichtzinnig omgesprongen met het wonder dat gezondheid heet. Misschien maken wij als lopers ons ook daar wel schuldig aan. Te veel van ons lijf vragen en je nooit afvragen kan het allemaal wel? Een gelukkige bijkomstigheid bij sporters is wel dat het lijf wel eens ho…roept en reageert met een blessure. Je wordt dus teruggefloten door je eigen gedrevenheid.
Hier dacht ik aan tijdens onze duurloop vanmorgen terwijl er onderweg best wat te kletsen viel. Of juist niet? Maria en ik waren al vroeg gestart met de bedoeling om ongeveer 3 uur te lopen. Na een uur pikten we nog een drietal kompanen op en zij gingen voor ruim een uur. Het duurde al niet lang of zij namen de kop over en Maria en ik hadden niet meer het tempo maar zeker ook niet de route nog in de hand. Dat werd een pittig tussenstuk. Het losse zand aan het strand van Vrouwenpolder van afgelopen zondag was er niks bij. Grote delen vandaag waren losser maar liepen ook nog naar boven.
Het laatste uurtje waren we weer met z’n tweetjes en toen ging het weer een stuk rustiger. Moest ook wel want we kwamen nu meer in de zon en werd het al snel behoorlijk warm terwijl het nog geen 10 uur was.
Ik dacht toch echt voldoende gedronken te hebben onderweg maar terwijl ik dit schrijf sterf ik nog steeds van de dorst. Je kent dat wel een niet te lessen dorst.

Op nog geen 2 km van mijn huis.

Op nog geen 2 km van mijn huis.