Mijn eerste marathon!

Geplaatst: 19/11/2010 in sport

Recreant,

Mijn eerste hardloop foto

In de beginjaren ’80 toen ik begon met hardlopen werd ik niet meteen lid van een atletiekclub. Voor mezelf probeerde ik me een beetje de beginselen van hardlopen onder de knie te krijgen. Al doende leerde ik wat lopers in mijn omgeving te kennen. Na een jaar werd ik lid van De Keien Atletiek. Zij hadden een recreanten groep die op dinsdag, donderdag op de baan en op zondag in het bos  liepen. In totaal zo’n 50 lopers. Ik zeg lopers want dames waren amper vertegenwoordigd.
Er werd verschrikkelijk hard getraind. Ik ben er nu van overtuigd dat we met minder arbeid meer uit de trainingen hadden kunnen halen. De meesten liepen wedstrijden tot en met de halve marathon. Een enkeling waagde zich aan de hele. Ik dacht er ook wel eens over om dat te doen maar vond van mezelf dat ik er niet aan moest beginnen of ik moest er redelijk van overtuigd zijn dat ik dat binnen 3 uur zou kunnen klaren. Tja… zo roep je al eens wat als beginnende loper.

Zeker met mijn volledige baan en mijn vrijwilligerswerk bij de brandweer was het zeker passen en meten om trainingstijd te vinden. Zeker toen ik ook voor mijn werk werd overgeplaatst naar de vestiging Oss werd het allemaal nog wat lastiger. Alhoewel ik nu wel in de gelegenheid was om te hardloop forensen. Ja…toen al.

Zo kwam eind 1992 in zicht en ik liep in Vught met de Kangoeroeloop de langste afstand van 27 km. Met een ijzige noordoosten wind op kop was het langs het Drongelense kanaal behoorlijk bikkelen. Maar wat ging het super. De een na de ander liep ik voorbij. De 27 km ging in 1:42′. Ik geloof niet dat ik ooit een betere wedstrijd liep. Hier nam ik het besluit om te gaan voor mijn eerste marathon. Het zou in het voorjaar Rotterdam worden.

Mooi logboekje

In de 3 komende maanden zou er meer dan 1300 km getraind gaan worden. Eerst het aantal trainingen opvoeren van 4 naar 5 keer. Mijn lijf moest er wel aan wennen. Van 5 naar 6 trainingen verliep een stuk soepeler. Mijn meeste trainingen liep ik alleen. Moest mezelf vaak dwingen om niet te snel te willen. Alleen op de geplande wedstrijdjes mocht ik voluit. Een HM in Eersel een dik PR van 1:22’13”.  Vertrouwen groeide. Een testloop van 10 km in Uden zelf 38’10”.

Nu op naar de langere duurlopen. Het zwaartepunt in het weekend. Zaterdagmorgen een rustige 10 of 15 km en in de middag een stevige 10 of 15 km afhankelijk wat er in de morgen gelopen was.
En dan op zondag minstens 25 km. Daarna oplopend tot 3 uur. Ik ben er van overtuigd dat ik eens een duurloop maakte van 3 uur en een afstand aflegde die bijna naar de 40 km liep. Dat bedoel ik met veel te snel. Op donderdag de lange tempo’s op de baan. Het hoogtepunt 12 keer 1000 m. allemaal onder 4′. Een “total loss” training. 10″/km langzamer was een stuk beter geweest.

En dan… het kon niet uitblijven, mijn rechterknie ging moeilijk doen. En ik wist van mijn huisarts ook dat die moeilijk zou gaan doen omtrent een verwijzing naar een fysio. Ik moest dat wat handiger aanpakken. Een fysio die ik goed kende werd gebeld en een afspraak gemakt voor een diagnose. Het eerste consult was voor mijn eigen rekening. Jeffrey stelde de diagnose en daar kon ik mee naar mijn huisarts. Deze keek naar het briefje weer naar mij en weer naar het briefje. Ik weet tot op de dag van vandaag nog letterlijk wat hij zei: “ik zal voor deze keer een verwijzing schrijven maar dit is niet de juiste weg en trouwens niet ieder lichaam is geschikt om een marathon te lopen. Het ware beter dat je ging biljarten dan hoef je niet zo ver te lopen”. Drie behandelingen verder en mijn trainingen niet onderbroken was de pijn weg. Nog een paar behandelingen laten staan voor na de marathon.

Wat een week zo’n laatste week voor de grote dag. Je voelt  van alles maar nooit goed terwijl je weet dat de vorm er wel is. Op zaterdag voor de grote dag naar de Ahoy hallen om het startnummer op te halen en een bezoek brengen aan de beurs. Hier hoorde ik iemand zeggen alle energie die er vandaag in kan moet er in. Ik dacht ja… daar zou je wel eens gelijk in kunnen hebben. Werkelijk ik heb die dag alles gegeten wat maar los en vast zat. Dat het meeste er ook weer uit moest hield ik minder rekening mee. Op de ochtend van de wedstrijd merkte ik dat wel. Ik bleef naar het toilet rennen.
Er waren in die tijd een drietal startvakken. Een startvak voor de genodigde lopers, een voor lopers die een marathontijd konden overleggen onder 3:15′ en een voor de rest. Om niet al te laat over de startstreep te gaan een uur voor de start in het vak. Een bidon drinken een warme trui en maar wachten. Dju…toch plassen. Als ik nu hier ga ben ik mijn plaats kwijt. Ik klampte een jongedame aan van de organisatie en legde mijn probleem uit en zij nam mijn plaats in en ik kreeg hem nadien mooi retour. Zou je nu eens mee moeten komen.

Lee Towers doet zijn ding.

Lee Towers begint zijn ding te zingen in zijn mandje van een kraan en daar klinkt een kanonschot. Of dat ze hiermee een gat in de lucht schoten weet ik niet maar het begint wel te regenen. Vrij vlug over de streep en op weg. Eerste km. punt gemist. De regen wordt er niet minder op. Een functioneel shirt! Niks gewoon katoen. Nu al zwaar van het water. Het 5 km passage op mijn eigen klok, overigens een klokje, wel een paar batterijtjes verder, dat ik nu nog gebruik, in 20’49”.  Wel wat snel! Maar het gaat zo gemakkelijk.
Maar hoe gaan ze dat nou doen met de tijd? Op je startnummer zat een barcode geplakt, ik zie er al veel op straat  liggen, er vanaf geregend. Op naar het 10 km punt. 20’12”. Nog meer barcodes op de weg. Dan opeens: “Pa je gaat goed”. Ik wist wel dat de jongens kwamen maar hier had ik ze niet verwacht. Op naar 15 km pff..nog iets sneller. Klassieke blunder de eerste helft te snel. 20’07”. Dit gaat me zeker opbreken. Op hoop van zegen. Volgende  5 km in 20’33”. Een doorkomst op de HM in iets meer dan 1:26′.
Net voor het 25 km punt roept een collega van mijn werk, die inmiddels bij een andere vestiging werkte. Da’s waar ook zijn Diny loopt ook mee. Het tempo loopt nu ook wat terug 21’20”.  Eigenlijk voelt het nu nog niet zo slecht nog even zo houden. 30 km punt 21’11”. Zal wel tekort geweest zijn. Ik weet nog dat ik mezelf dwong om ontspannen te blijven lopen. Maar dat kun je wel denken maar het regent ondertussen pijpenstelen en het wordt koud. Er zijn veel lopers aan het wandelen. Inspirerend!! Ook amper publiek hier rond het Kralingse bos. 35 km!! Nog een stukje. 21’27”. Als ik deze 5 km nog een beetje fatsoenlijk doorkom dan gaat het wel lukken. Maar ja een marathon begint na 35 km toch! Langs de Maas terug naar het centrum. Gemakkelijk is anders. Het 40 km punt in zicht. 21’51”. Nog net onder de 22′ kunnen houden. Als ik nou nog 10′ doe over het laatste stuk heb ik mijn doelstelling om onder de 3 uur te eindigen dik gehaald. De finish in 2:57’30”!! Maar wat heb ik het koud.

Ik krijg mijn medaille omgehangen. Hé die ken ik!! Laat dat nou het meisje van de organisatie zijn die voor mij mijn plaats bewaarde bij de start. Ze wist van mijn doelstelling en vroeg of ik geslaagd was. Ik kreeg echt een dikke pakkerd van haar. Was ik blij mee.
Met een aluminiumfolie over mijn schouders richting kleedruimte. Vier hoog. Er staat een lange rij voor de lift. Wachten duurt me te lang ik wil zitten. Dan maar de trap. Dit had ik niet moeten doen! Tjee…. wat deden mijn bovenbenen me pijn. Ben er toch geraakt. Binnen in de kleedruimte een jongeman met bril. Zijn glazen beslagen en ziet niet veel. Hij is bezig om de wikkel van een reep af te doen. Het lukt hem niet, te weinig kracht. Hij bibbert. Hij vraagt mij het te doen. Lukt mij evenmin. Ook te weinig energie. Ik bibber. We vragen een suppoost om het te doen. Ik zie hem kijken: “slappe watjes”!
Zelden een douche gehad die aangenamer aanvoelde.  Trap af? Maar niet doen. Waarschijnlijk de enig juiste beslissing die dag.

Niettemin was ik marathonloper. Met die tijd was in dat jaar 650ste op de ranglijst van marathonlopers in Nederland. Loop je die tijd nu dan sta je bij de eerste 200. Terwijl het aantal hardlopers/loopsters die een marathon lopen zeker met 300% gegroeid is.

Mijn spierpijn heeft toch wel een dag of wat geduurd. Maar gaat altijd ook wel weer over. Dat was mijn eerste marathon. Ik denk dat je die wel altijd bij zal blijven. Wat het duidelijkst in mijn herinnering is blijven hangen is dat de regen viel en bleef vallen. Ik werd steeds kouder en kouder.

Het jaar daarna liep ik daar weer. Bijna 2′ sneller. En om welke redenen dan ook zat er ruim 14 jaar tussen voordat ik mee eens aan het avontuur waagde van een marathon te lopen. Nog steeds denkend wat mijn huisarts destijds adviseerde.
Ben wel zo blij dat ik het advies van die tijd in de wind heb geslagen!

reacties
  1. […] hier het verslag van mijn eerste en hier van mijn […]

  2. Marie-Bernadette schreef:

    Bonsoir Tiny.

    HARTELIJKE GELUKWENSEN 🙂

    en wat een leuk verslag!

    Zonnige Zwaai van
    Marie-Bernadette

  3. kit schreef:

    Moraal van dit verhaal: al die trainingsarbeid levert dus wel wat op?!

    • Tiny Raijmakers schreef:

      Hoi Kitty,

      Niet alleen hard trainen loont maar doelen stellen en gericht naar je gestelde doel toe werken. Natuurlijk kun je de lat te hoog leggen zo hoog dat die buiten je bereik ligt maar dat is niet op rele gronden doelen stellen. Maar buiten dat. Hoe vind je het er uit zien. Ik zou al lang over zijn van weg-log.nl als ik mijn bestaande schrijfsels kon exporteren naar wordpress maar bij een gratis account werkt de exportfunctie niet.

      Groetjes Tiny

Reageren? Graag.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.